บททั้งหมดของ หญิงร้ายเช่นข้า ชาตินี้ขอลาขาดจากท่าน: บทที่ 21 - บทที่ 30

ตอนที่ 22 ยื่นข้อเสนอเยี่ยลู่ซือหันไปสบตากับอาเป่าที่ยืนกุมมืออยู่ด้านหลังด้วยสีหน้าเลิกลั่ก ท่าทางของนางดูจะตื่นตระหนกไม่น้อยกับแผนการของผู้เป็นนาย“อาเป่า เจ้าลงไปข้างหลังเวที ไปเชิญบัณฑิตเหอขึ้นมาพบข้า บอกเขาว่าข้ามีเรื่องสำคัญจะเจรจาด้วย"“เจ้าค่ะคุณหนู” อาเป่ารับคำอย่างรวดเร็วแล้วรีบก้าวออกไป ทิ้งให้เยี่ยลู่ซือและจางซูหลันนั่งรออยู่ด้วยใจที่เต้นระทึก จางซูหลันยังคงชะเง้อมองผ่านม่านพรางตา พลางบ่นพึมพำด้วยความตื่นเต้น“ลู่ซือ เจ้าช่างใจกล้าบ้าบิ่นยิ่งนัก หากเรื่องนี้รู้ไปถึงหูท่านอัครเสนาบดีเยี่ย ข้ามิแคล้วต้องถูกตราหน้าว่าเป็นคนยุแยงเจ้าแน่”ไม่นานนัก ผ้าม่านบังตาก็ถูกเลิกขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของอาเป่า และเบื้องหลังของนางคือบุรุษในชุดผ้าฝ้ายสีขาวสะอาดตา“ไม่ทราบว่าคุณหนูทั้งสองมีสิ่งใดจะชี้แนะข้าน้อยหรือขอรับ” น้ำเสียงทุ้มของเขาช่างฟังสบายหู ผิดกับน้ำเสียงเหี้ยมเกรียมของใครบางคนที่คอยตามหลอกหลอนนางยิ่งนัก“บัณฑิตเหอ ท่านเกรงใจไปแล้ว เชิญนั่งลงก่อนเถิด” เยี่ยลู่ซือพยักหน้าให้อาเป่า อาเป่าที่ยืนอยู่รีบก้าวเข้ามารินชาให้บัณฑิตหนุ่มแล้วถอยฉากออกไปเหออี้ฟงนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม

ตอนที่ 24 พ่ายแพ้ต่อหยาดน้ำตาในขณะที่ความบริสุทธิ์ของนางกำลังจะถูกย่ำยี สติสัมปชัญญะส่วนลึกที่หลงเหลืออยู่เพียงน้อยนิดก็พลันตื่นขึ้นมาพร้อมกับภาพสายตาชิงชังของชายผู้นี้ตอนที่เขายัดเยียดความตายให้นางในชาติที่แล้ว ความอัดอั้นตันใจ ความน้อยเนื้อต่ำใจ และความหวาดกลัวอย่างถึงที่สุดทำให้นางไม่อาจเก็บกักความอ่อนแอได้อีกต่อไป“ฮึก... ฮือๆๆ ...”เสียงสะอื้นไห้โฮดังลั่นขึ้นมา ทำให้ตี้ฉิงเทียนหยุดชะงัก เขาค่อย ๆ ผละริมฝีปากและใบหน้าออกจากซอกคอขาวผ่อง ขมวดคิ้วมุ่นพลางก้มลงกวาดสายตามองคนใต้ร่างด้วยความรู้สึกผิดที่เริ่มก่อตัวขึ้นในอกอย่างไม่อาจควบคุมภาพที่ปรากฏในสายตาของเขาคือ ใบหน้างดงามล่มเมืองของเยี่ยลู่ซือที่บัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยหยาดน้ำตาที่ไหลรินออกมาดั่งเขื่อนแตก ดวงตากลมโตแดงก่ำ แววตาฉายชัดถึงความหวาดกลัว ชิงชัง และคับแค้นใจอย่างถึงที่สุด ร่างบอบบางสั่นเทาตามแรงสะอื้นไห้จนตัวโยน สองมือเล็ก ๆ ที่เคยจิกไหล่ของเขาเปลี่ยนมาเป็นยกขึ้นปิดบังใบหน้าของตนเอง แล้วเปล่งเสียงร้องไห้โฮราวกับเด็กน้อยที่กำลังถูกรังแกอย่างไร้ทางสู้ ทำเอาเพลิงราคะเมื่อครู่มอดดับลงในพริบตา“ฮึก... ฮือออ... ไอ้คนโรคจิต...ท

ตอนที่ 26 หายหน้าครึ่งเดือนต่อมา แสงแดดรำไรยามบ่ายส่องสว่างทอดผ่านกิ่งหลิวลงกระทบผิวน้ำในสระบัวหลังจวนตระกูลเยี่ยจนเกิดเป็นประกายระยิบระยับ บนตั่งนอนตัวยาวตัวเดิม เยี่ยลู่ซือนอนคว่ำหน้าเอกเขนกหนุนหมอนอิงนุ่มอย่างสบายใจ นิ้วเรียวงามดุจลำเทียนค่อย ๆ พลิกหนังสือนิทานภูตผีปีศาจเล่มใหม่ นับตั้งแต่ค่ำคืนวันนั้น เยี่ยลู่ซือก็ไม่ได้พบเจอตี้ฉิงเทียนอีกเลย ราวกับว่าบุรุษวิปริตผู้นั้นได้ละลายหายไปกับธาตุอากาศตั้งแต่วันนั้นในคราแรก เยี่ยลู่ซือหวาดระแวงจนแทบไม่เป็นอันกินอันนอน ทุกยามค่ำคืนนางมักจะสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึก ลอบมองไปที่บานหน้าต่างและขอบประตูด้วยหัวใจที่เต้นระทึก กลัวว่าคนโรคจิตจะลอบเข้ามาหานางอีก จนกระทั่งท่านพ่อเล่าเรื่องราวสถานการณ์ทางชายแดนโต๊ะอาหาร ว่ายามนี้ดินแดนทางแถบชายแดนใต้เกิดเหตุความไม่สงบ กลุ่มกบฏซีหรงเริ่มเคลื่อนไหวลักลอบเข้ามาสร้างความวุ่นวายและขโมยเสบียงของชาวบ้านแถวนั้น ฮ่องเต้จึงมีราชโองการลับ ให้อ๋องเก้านำกองกำลังทหารม้าทมิฬเดินทางออกจากเมืองหลวงไปอย่างเร่งด่วนเพื่อสืบราชการลับและกวาดล้างกลุ่มกบฏให้สิ้นซากก่อนที่ฤดูหนาวจะมาเยือนทันทีที่ได้ยินถ้อยคำนั้นจากปากบิดา เย

ตอนที่ 28 โหยหาสายลมหนาวจากชายแดนใต้พัดกรรโชกผ่านหน้าผาสูงชัน เสียงธงรบสีดำสนิทลายพยัคฆ์ทมิฬโบกสะบัดพั่บ ๆ ล้อไปกับสายลม ทว่าความหนาวเหน็บของภูมิอากาศรอบกาย มิอาจเทียบได้กับความเย็นชาและรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงใหญ่กำยำที่นั่งอยู่บนหลังม้าศึกสายพันธุ์ดีตัวโตสีดำทมิฬตี้ฉิงเทียนในชุดเกราะเหล็กกล้าสีดำขลิบทองประดับขนสัตว์เนื้อหนา นั่งเหยียดหลังตรงตระหง่านอยู่บนอานม้าศึก นัยน์ตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวดำทอดมองลงไปยังหุบเขาเบื้องล่างที่กองกำลังทหารกบฏซีหรงกำลังแตกพ่ายและถูกทหารกองทัพพยัคฆ์ทมิฬไล่ล่าสังหารอย่างโหดเหี้ยม เสียงกรีดร้องและกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งไปทั่วบริเวณ บรรยากาศไม่ได้ทำให้หัวใจของเขาสั่นคลอนเลยแม้แต่น้อยใบหน้าหล่อเหลาราวกับรูปสลักหยกน้ำแข็งยังคงนิ่งสนิท ไร้ซึ่งความรู้สึก ทว่าในส่วนลึกของดวงตาคู่คมนั้น กลับมีประกายไฟแห่งความหงุดหงิดที่คุโชนอยู่ตลอดเวลา มันเป็นเช่นนี้มาครึ่งเดือนเต็มแล้ว!นับตั้งแต่วันที่เขาได้รับราชโองการด่วนที่สุดจากฮ่องเต้ ทำให้เขาต้องนำทัพเคลื่อนพลออกจากเมืองหลวงตั้งแต่วันรุ่งสาง หลังจากค่ำคืนที่เขาเกือบจะได้ครอบครองสตรีร้ายกาจฝ่ามือหนากระชับส

ตอนที่ 30 บังเอิญเจอทว่าในจังหวะที่นางกำลังจะก้าวผ่านแผงขายหนังสือเก่าข้างทาง สายตาของนางก็พลันสะดุดเข้ากับร่างโปร่งของบุรุษผู้หนึ่งในชุดบัณฑิตผ้าฝ้ายสีเขียวเข้มตัวเดิมที่นางเคยพบที่วัดเมื่อครึ่งเดือนก่อนเหออี้ฟงยืนนิ่งอยู่หน้าแผงหนังสือ ในมือของเขาถือตำราเล่มหนาที่หน้าปกเริ่มเหลืองเก่า ใบหน้าหมดจดฉายแววเคร่งเครียดเยี่ยลู่ซือชะงักฝ่าเท้าลง ความรู้สึกผิดและความนับถือในความพยายามของบุรุษตรงหน้าแล่นริ้วขึ้นมาในอก นางก้าวเข้าไปหาเขาอีกก้าวหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยทักทายเสียงเบา“บัญฑิตเหอ... บังเอิญยิ่งนักพบกันอีกคราแล้ว”เหออี้ฟงได้ยินเสียงหวานใสอันคุ้นเคยที่สลักลึกอยู่ในใจก็ชะงักทันที เขารีบละสายตาจากตำรา หันกลับมามองตามเสียง และทันทีที่นัยน์ตาดอกท้อสบเข้ากับดวงตากลมโตแจ่มชัดดั่งผิวน้ำนิ่งของเยี่ยลู่ซือ หัวใจของเขาก็พลันเต้นรัวขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ แต่เขายังคงรักษาท่าทางกิริยา“คุณหนูใหญ่เยี่ย... ไม่คิดเลยว่าจะได้พบคุณหนูอีก”เยี่ยลู่ซือยิ้มบาง ๆ ภายใต้ผ้าคลุมหน้า นางปรายสายตามองตำราในมือของเขา"ท่านมาซื้อตำรารึ?"“ขอรับ ข้าน้อยมาซื้อตำรากฎหมายและประวัติศาสตร์เพิ่มเติม เพื่อเตรียมตัวสำหรับก