Todos los capítulos de Too Late to Win Back His Betrayed Wife: Capítulo 391 - Capítulo 400

“Are you trying to win back your wife? I mean, your receptionist?”Natigilan si Kurt sa tanong ng lolo. Nasa tabi ng mesa si Ana, samantalang nakatayo si Chloe malapit sa p***o. Pareho silang nakatingin sa kanya.“Grandpa, hindi ko sinusubukang balikan si Ana. We’re over.”“Sigurado ka?”“Opo. Napagkasunduan na naming maghiwalay. Wala nang magbabago roon.”“Kung ganoon, bakit dito ka nagbakasyon?”Napahawak siya sa batok. Paulit-ulit na niyang sinabing kailangan niyang magpahinga mula sa trabaho, ngunit wala siyang maibigay na matinong dahilan kung bakit Wonder World Resort ang napili niya.“Gusto ko lang pong makalayo sa lungsod.”“Napakaraming puwedeng puntahan. Bakit dito?”“Grandpa, ako ang kasama niya,” singit ni Chloe. “Wala siyang dahilan para balikan si Ana. We're together.”Lumapit ito at kumapit sa braso niya. Napatingin si Kurt sa kamay nito. Bumalik sa isip niya ang kuha sa CCTV, si Chloe mismo ang nagtaas ng kamay sa sariling pisngi. Kung walang recording, baka hanggang ng

“Kurt, nagseselos ka ba?”Napalingon si Kurt kay Chloe. Nasa kabilang daanan sina Ana at Xavier, abala sa mga papel para sa conference.“Wala tayong dapat pag-usapan tungkol sa kanila. Nagtatrabaho lang sila.”“Then stop looking at them like that.”“Bumalik na tayo sa villa.”Naglakad siya nang hindi na lumilingon. Hindi na makatuwirang manatili silang lahat sa resort matapos ang sinabi ng lolo tungkol sa respeto.Pagpasok sa villa, inilapag niya ang susi sa mesa.“Uuwi na tayo bukas.”“Kanina, sabi mo may aasikasuhin ka pa dito.”“Mas mabuting umalis na tayo.”“Then let's go back together.”“Magkahiwalay tayong bumiyahe. May kailangan pa akong tapusin bago umalis. Mauna ka na.”“Ano na ang mangyayari sa atin? Sinabi mong maaari tayong magsimula kapag natapos ang kasal ninyo.”“Gusto ko pa ring makipaghiwalay. Pero kasal pa ako, Chloe. Hindi ako makapangangako ng petsa.”“Hanggang kailan mo ako paghihintayin?”“Kilala mo si Grandpa. Ayokong lumala ang galit niya dahil hindi ko na naman

Tatlong beses nang binasa ni Ana ang parehong pahina nang mapansing hindi na niya nauunawaan ang nakasulat.Ibinaba niya ang notebook sa mesa ng staff accommodation. Kinabukasan, may training siya. Ngunit ang nasa isip niya ay ang folder mula sa pagpupulong.Binuksan niya iyon at tiningnan ang kopya ng dokumentong nilagdaan nila ni Kurt. Patunay lamang iyon ng pagtanggap sa mga papel para sa legal na pagsusuri, hindi pa petisyon. Ngunit hakbang iyon patungo sa paghihiwalay.Naalala niya kung paano natagalan ang asawa bago pumirma. Hindi niya alam kung bakit, at wala na siyang balak maghanap ng paliwanag. Pareho silang lumagda. Iyon ang mahalaga.Isinara niya ang folder. May kirot pa rin, pero walang pagsisisi. Hindi na siya babalik sa mansyon upang manirahan doon.Muli niyang kinuha ang notebook nang may kumatok.Gabi na. Inisip niyang may staff ng resort na may paalala tungkol sa training. Ngunit nang buksan niya ang pinto, ibang tao ang bumungad.“Kurt?”Magulo ang buhok nito, namum

“Sa sahig ka matutulog.”Tiningnan ni Kurt ang kama, saka ang makitid na espasyo sa tabi nito.“Okay. May extra pillow ka ba?”Napakunot-noo si Ana. Inaasahan niyang magrereklamo ito, lalo na’t sanay sa maluwang na kuwarto sa mansyon.Binuksan niya ang aparador at inilabas ang ekstrang unan at kumot. Nang iabot niya ang mga iyon, halos magdikit ang kanilang mga kamay.“Sigurado kang kaya mong matulog diyan?”“Bakit? Nag-aalala ka?”“Hindi. Baka lang magreklamo ka.”Ngumiti si Kurt habang inilalatag ang kumot sa sahig. Dahil maliit ang kuwarto, kinailangan nitong iusog ang electric fan para magkasya.Habang nag-aayos ito, napansin ni Ana na nakatingin ang asawa sa mga lumang litrato sa ibabaw ng kabinet.Kinuha ni Kurt ang litrato niya noong graduation.“Ilang taon ka rito?”“Dalawampu’t isa.”“Bakit hindi ko pa nakita ang picture na ito?”“Dahil hindi ka naman interesado noon.”Nawala ang ngiti nito. Ibinalik nito ang litrato sa pinagkuhanan nang walang sinabi.Sa litrato, nakangiti s

“Kurt, akala ko uuwi ka na? Ano'ng plano mo?”Nasa dulo sila ng sala, malayo sa pandinig ng kanyang Mama. Sumulyap si Kurt sa kuwartong pinagpapahingahan ng kanyang Papa bago sumagot.“Gusto ko munang matiyak na okay na si Papa bago ako umalis.”“Salamat sa lahat ng tulong mo. Pero marami kang trabaho sa opisina. Maaari ka nang maunang umuwi.”“I can manage my schedule. Besides, kakalipat lang nila rito. May sakit si Papa. Sino ang gagawa ng mga dati niyang ginagawa?”May katwiran ito. Hindi pa gaanong naaayos ng mga magulang niya ang bahay mula nang lumipat sa probinsiya.“Hindi mo naman obligasyong gawin iyon.”“I know. But I want to.”“Bahala ka. Pero babalik ako sa resort bago magsimula ang trabaho ko.”“Okay. Sabay na tayong aalis dito.”Pagbalik nila sa gitna ng sala, hawak ng kanyang Mama ang reseta at mga bilin ng doktor.“Anak, may mga gamot pang kailangang bilhin. Nakalista rin dito kung anong oras iinumin ng Papa mo.”“Ako na, Ma.”“Ako ang magmamaneho,” alok ni Kurt. Hinara