Todos los capítulos de ถึงเวลาต้องหย่ารัก: Capítulo 1 - Capítulo 6

อ้อมกอดมองตามแผ่นหลังกว้างที่เดินไปขึ้นรถเพื่อเดินทางกลับบ้าน หญิงสาวต้องไปขึ้นรถคันนั้นกับเขาเพราะผู้ใหญ่ในบ้านมองอยู่ บนรถไร้บทสนทนาไม่มีการพูดหรือถามสิ่งใด พอพ้นตัวบ้านและถึงถนนใหญ่ รามจึงจอดให้เธอลงส่วนเขาขับกลับบ้าน แล้วหญิงสาวก็เรียกรถกลับคอนโดฯ เป็นแบบนี้ทุกครั้งจนชินเขาไม่ได้เต็มใจแค่ทำให้ผู้ใหญ่สบายใจเท่านั้น“จะสามปีแล้วเขาไม่เปลี่ยนเลยแฮะ วันนี้เป็นแบบไหนเมื่อก่อนก็ยังเป็นแบบนั้น สมแล้วที่เป็นคุณราม” คุณรามที่มีคนนับหน้าถือตามากมาย นักธุรกิจหนุ่มไฟแรงที่ประสบความสำเร็จตั้งแต่อายุยังน้อย มีนิตยสารมาขอสัมภาษณ์ทุกเดือนใคร ๆ ก็ให้ความสนใจ ต่างกับเธอที่เป็นเพียงมนุษย์เงินเดือนธรรมดา ๆ คนหนึ่งไม่มีใครสนใจ “รออีกสิบห้านาทีเลยเหรอ?” คนเรียกรถเยอะมากเพราะเป็นช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์ แต่เคยรอนานมากกว่าสิบห้านาทีก็ผ่านมาแล้ว ดีกว่าขอติดรถเขากลับคอนโดฯ ให้โดนด่าว่าแค่นี้ไม่มีปัญญากลับเองใครไม่รู้จักรามในแวดวงธุรกิจต้องบอกว่าเชยจริง ๆ นะ เป็นนักธุรกิจที่มีชื่อเสียง จากการที่เรียนปริญญาโทไปด้วยทำงานไปด้วย เป็นลูกชายเพียงคนเดียว แต่เก่งรอบด้านแถมยังเป็นที่หมายปองของสาว ๆ หลายคน เขามักติดโพ

หนึ่งสัปดาห์ต่อมาช่วงนี้ปริญและอิงดาวไม่อยู่บ้านนี่ถือว่าเป็นเรื่องดีสำหรับเธอมาก ไม่ต้องเข้าไปที่บ้านไปทานข้าว ไม่ต้องไปเล่นละครให้ท่านดูว่ารักใคร่ปรองดองกับรามแค่ไหน อ้อมกอดไม่ได้เกลียดแต่รักเหมือนผู้ใหญ่รักเหมือนพ่อแม่ของตัวเองจริง ๆ‘มีเงินเข้าบัญชี 100,000 บาท’ ค่าตอบแทนของเดือนนี้สำหรับการเป็นภรรยาปลอม ๆ เธอมองหน้าจอที่มีการแจ้งเตือนแล้วคว่ำโทรศัพท์มือถือ เวลาเดินหน้าไปเรื่อย ๆ นับดูอีกเหลือแค่สองเดือนนิด ๆ สินะ อ้อมกอดคิดไว้แล้วว่าหลังจากนี้จะไปทำอะไรต่อเอายังไงกับชีวิตที่เหมือนไร้ซึ่งจุดหมายเธอจะกลับไปอยู่บ้านอยู่กับครอบครัว อ้อมกอดกับอิฐสองพี่น้องกำพร้าพ่อแม่ตั้งแต่เด็ก ๆ โตมากับลุงและป้า แต่พี่ชายของเธอไม่เคยทำหน้าที่บกพร่องสักครั้ง เป็นพี่เป็นพ่อแม่เป็นเพื่อนเป็นทุกอย่างเท่าที่จะทำได้ ถ้าไม่มีพี่ชายชีวิตของหญิงสาวคงน่าเบื่อกว่านี้เยอะ“แม่ฉันโทรหาเธอหรือเปล่า?”“โทรค่ะ ฉันตอบท่านตามที่คุณบอกทุกอย่าง”“เงินเข้าหรือยัง?”“เข้าแล้วค่ะ”“ได้เงินจากฉันเดือนละแสนปีหนึ่งก็เป็นล้านแล้วทำไมไม่รู้จักซื้อรถมาขับไปทำงาน”“คือว่า...”“อย่าบอกนะว่ายังขับรถไม่เป็น? โตจนป่านนี้ขับรถมันยา

“สีหน้าดูง่วง ๆ คุณรามเอากาแฟหน่อยไหมครับ”“เออ เอามาเลยเข้ม ๆ”“ได้ครับ” ชาญรับคำเดินออกไปเตรียมกาแฟให้กับเจ้านายตัวเอง สองสามวันมานี้สีหน้าของเขาไม่สู้ดีนักเหมือนอดหลับอดนอนทั้งที่ไม่เคยเป็น จะว่าเครียดเรื่องงานก็ไม่ใช่เพราะทุกอย่างผ่านไปด้วยดี เมื่อวานมีการเซ็นสัญญากับลูกชาวจีนไปแล้วเรียบร้อยไม่ได้เกิดปัญหาอะไร “กาแฟครับ”“เลื่อนงานของวันนี้ออกไปให้หมด”“ทำไมเหรอครับเกิดอะไรขึ้น สองสามวันมานี้สีหน้าของคุณรามไม่สู้ดีนอนไม่ค่อยพอด้วย”“ไม่มีอะไรทำตามที่บอกด้วย”เป็นแบบนี้เพราะเมื่อคืนเขาฝันถึงผู้หญิงคนนั้น ผู้หญิงที่ให้คำมั่นสัญญาว่าจะกลับมาหาบ่อย ๆ แต่ตอนนี้ยังไม่กลับมาให้เห็นแม้แต่เงา มันเกิดอะไรขึ้นกับตัวเองตอนนี้รามยังไม่แน่ใจว่าทำไมเป็นแบบนี้ คิดมากไปเพื่ออะไรจนไม่หลับไม่นอนร่างสูงเอนหลังพิงโซฟาหนังราคาแพงพาดแขนก่ายหน้าผาก ค่อย ๆ หลับตาลงราวกับใช้ความคิดพิจารณาทบทวนเรื่องราวต่าง ๆ ผ่านไปเป็นชั่วโมง ชาญกลับเข้ามาอีกครา เนื่องจากมีเอกสารให้เจ้านายเซ็น ทำงานกับเขามานานหลายปีเป็นครั้งแรกที่เห็นรามนอนหลับในบริษัทแม้ว่าจะป่วยไม่สบายร่างกายอ่อนเพลียแค่ไหน ก็ดันทุรังหอบสังขารมาทำงานไม