ตอนที่ 2 เวลาเดินช้า

ระหว่างการแต่งงานของทั้งคู่มีการตกลงกันเกิดขึ้น แต่เขาไม่ได้ทำฟรี ๆ แม้เธอจะมีความรู้สึกที่ดีต่อราม เขาให้ค่าตอบแทนเดือนละหนึ่งแสนจนกว่าจะครบกำหนดสามปีตามที่สัญญาบอกไว้ แต่หนึ่งแสนไม่ได้ทำแค่หน้าที่ภรรยาเพื่อเล่นละครตบตาผู้ใหญ่อย่างเดียว รีดผ้า ทำอาหาร ไม่เว้นแม้แต่หน้าที่บนเตียงบางครั้งคราว

ตอนแรกเธอไม่คิดถึงสิ่งนี้ไม่คิดว่าจะเกิดขึ้น แต่มันเริ่มจากที่เขาเมาและทุกอย่างก็เลยเถิด ตั้งแต่มีรอบแรกก็มีรอบต่อ ๆ ไปกระทั่งปัจจุบัน มันได้ด้วยกันทั้งคู่ไม่เสียหายอะไรแม้ว่ารามทำเพราะอารมณ์อยาก เขาไม่อยากเสียเงินแสนแต่ละเดือนให้สูญเปล่า ลงทุนแล้วก็ต้องคุ้มสิ

ถึงจะแต่งงานกันเพราะข้อตกลงไม่ได้หมายความว่าอ้อมกอดจะมีอิสระเสมอไป เวลาออกไปข้างนอกต้องระวังไม่ให้เจอพ่อและแม่ของราม ท่านเป็นคนที่มีคนรู้จักเยอะถ้าเจออาจไม่ใช่เรื่องดี อีกทั้งไปไหนมาไหนกับผู้ชายคนอื่นสองต่อสองไม่ได้ ซึ่งอันนี้เข้าใจยังไงก็ไม่คิดจะทำอยู่แล้ว

ถ้าเขาออกไปพบลูกค้าคนที่ครอบครัวรู้จัก อิงดาวจะถามเสมอว่าพาอ้อมกอดไปด้วยไหม รามต้องจบปัญหาบอกว่าไปแต่ที่จริงเธอนอนอยู่ห้องห้ามออกไปไหน เพื่อเลี่ยงการเจอท่านที่ใดที่หนึ่ง จากคนที่ไปไหนมาไหนได้ตามต้องการ พอจะไปแต่ละทีลำบากมากขึ้นตั้งแต่มาอยู่ตรงนี้

ตอนแรกที่ทำคิดว่าจะทำได้ดีด้วยซ้ำ...

“อ้อมกอด”

“อ้าวลูกน้ำกลับมาทำงานแล้วเหรอ หายดีแล้วใช่ไหม”

“สบายมากกลับมาทำงานได้แล้ว”

“เราจะได้มีเพื่อนไปทานข้าวสักทีไปทานคนเดียวเหงามาก”

“เหงาจริงหรือเปล่า? ไม่ใช่ว่าพี่เก่งไปทานข้าวเป็นเพื่อนบ่อย ๆ เหรอ”

“พี่เก่งอะไรล่ะ แค่รุ่นพี่ไม่มีอะไรสักหน่อยไปทำงานกันเดี๋ยวจะสาย”

ลูกน้ำกลั้วหัวเราะที่ได้แซวเพื่อนก่อนจะรีบวิ่งมาเกาะแขนเดินเข้าไปในบริษัทพร้อมกัน เธอทำงานที่นี่ตั้งแต่เรียนจบแรก ๆ จนตอนนี้ยี่สิบหกปีแล้ว เคยคิดจะลาออกแต่สมัครงานที่อื่นไว้ไม่มีบริษัทไหนเรียกไปสัมภาษณ์ ทำงานมามีเพื่อนสนิทเพียงคนเดียว อย่างน้อยมีเพื่อนได้เมาท์มอยคลายเหงา ตั้งแต่แต่งงานกับรามเป็นภรรยาลับ ๆ รู้สึกว่าตัวเองเริ่มเก็บตัวไม่ค่อยออกไปไหน วัน ๆ ขลุกอยู่แต่ห้องในคอนโดฯ ระยะเวลาเกือบสามปีเขาไม่เปลี่ยนเลยมีแต่เธอที่เปลี่ยน

เปลี่ยนทั้งนิสัยและกิจวัตรต่าง ๆ ที่เคยทำ ตอนแรกพยายามคิดเข้าข้างตัวเองว่าคงเป็นแบบนี้แค่ช่วงแรกเท่านั้น พออยู่ไปสักพักกลับไม่ใช่แบบนั้น ต้องเปลี่ยนจริง ๆ จะทำอะไรตามใจแบบเมื่อก่อนไม่ได้ จะยกเลิกสัญญาก็ไม่ได้เนื่องจากตอนนั้นเธอเอาแต่คิดว่าจะเปลี่ยนรามได้ ตอนนี้อ้อมกอดรู้แล้วว่าเปลี่ยนใครไม่ได้เลย

“มีใบขับขี่ตั้งแต่เมื่อไรเนี่ย”

“พึ่งมีน่ะ”

“ไปแอบขับรถจนคล่องแล้วสินะเก่งจังเราพึ่งหัดขับเอง งั้นอ้อมจะมีรถยนต์แล้วน่ะสิ”

“ยัง ๆ”

“ทำไมล่ะมีรถยนต์สบายนะ ไปไหนมาไหนก็ได้”

“นั่งรถไฟฟ้ามาทำงานก็โอเคดีประหยัดด้วย ถ้ามีรถยนต์ตอนนี้เรากลัวรับผิดชอบไม่ไหวค่าใช้จ่ายเยอะด้วยกลัวหมุนเงินไม่ทัน”

“ก็จริง เก็บเงินไปซื้อบัตรคอนเสิร์ตศิลปินดีกว่า”

เธอเก็บเงินอย่างเดียวไม่รู้จะซื้ออะไรเก็บไว้ใช้ยามฉุกเฉิน แม้จะได้เงินจากรามเดือนละหนึ่งแสนก็ไม่ใช้จ่ายอะไรฟุ่มเฟือย เก็บไว้เผื่อวันไหนต้องใช้เงินเยอะ เจอเรื่องคาดไม่ถึงจะได้ไม่หยิบยืมใครเป็นหนี้เป็นสิน ถึงตอนนี้เงินเดือนพนักงานประจำจะไม่เยอะนัก ก็พอค่าใช้จ่ายแต่ละเดือน

แชต @อิฐ

อิฐ : ทานข้าวหรือยังวันนี้มีโอทีหรือเปล่า?

อ้อมกอด : ทานแล้วค่ะพี่อิฐล่ะคะ ทานยัง

อิฐ : พี่ทานแล้วเลยส่งข้อความหาเรานี่แหละ วันนี้ทำโอทีไหม

อ้อมกอด : ทำค่ะ

อิฐ : ถ้าไม่ไหวก็กลับมาทำงานที่บ้าน ไม่ก็ลาออกมาพักที่บ้านก่อนน้องสาวคนเดียวพี่เลี้ยงไหวอยู่แล้ว

อ้อมกอด : แบบนั้นก็ต้องเอาแต่ขอเงินพี่อิฐใช้สิคะ

อิฐ : เลี้ยงไปตลอดชีวิตทำไมพี่จะเลี้ยงไม่ได้ น้องสาวแค่คนเดียวของพี่ พี่จะทิ้งขว้างได้ยังไงเราสำคัญและมีค่ากับพี่มาก ไม่ไหวหรือเหนื่อยก็กลับบ้านเราดีกว่า

คงเป็นผู้ชายคนเดียวที่หวังดีกับเธอ มากกว่าทุกคนบนโลกใบนี้ เป็นพี่ชายที่เป็นทั้งพ่อคอยซัปพอร์ตน้องสาวคนนี้เสมอแม้บางอย่างจะไม่เห็นด้วยเลย โดยเฉพาะเรื่องที่กำลังทำอยู่ตอนนี้ ที่อิฐส่งข้อความมาแบบนั้นไม่ต่างจากการบอกอ้อม ๆ ว่าให้ออกมาและลาออกจากงานที่ทำ

แต่หลังจากทุกอย่างสิ้นสุดลงยังไงเธอก็จะกลับบ้านแน่นอน กลับไปอยู่กับสิ่งที่ทำให้ตัวเองมีความสุข กลับไปอยู่กับสิ่งที่ทำให้ตัวเองมีอิสระไม่ต้องทำตามคำสั่งของใคร แค่นี้ก็เพียงพอแล้วอย่างอื่นไม่จำเป็นก็ตัดออกจากชีวิต

ทำไมพึ่งมานึกได้เอาตอนนี้นะ…

กว่าจะทำทุกอย่างเสร็จสรรพเวลาล่วงเลยมาถึงช่วงสามทุ่ม ถ้าหากมีรถยนต์มันสบายกว่าอย่างที่ว่าจริง ๆ น่ะแหละ แต่ไม่เป็นไรเดินทางด้วยขนส่งสาธารณะก็สะดวกแม้จะช้าหรือคนเยอะไปหน่อย ดวงตาเล็กมองไปรอบ ๆ ระหว่างรอรถที่เรียกเพื่อเดินทางกลับคอนโดฯ แต่ดันไปเห็นภาพที่ไม่ควรเห็น

รามเดินออกมาจากบริษัทพร้อมกับนักธุรกิจสาวสวยคนหนึ่ง ดีกรีไม่ธรรมดาจบเมืองนอกอีกทั้งเกียรตินิยมอันดับหนึ่ง ลูกสาวนักการเมืองชื่อดัง มีชื่อเสียงในวงการไม่แพ้เขา เหมาะสมกันทุกอย่างไร้ที่ติทั้งฐานะและหน้าตาทางสังคม

ดีไปหมดและอ้อมกอดเทียบไม่ติดไม่ถึงครึ่งของผู้หญิงคนนั้น ขนาดเป็นแค่นักธุรกิจที่ทำงานด้วยกันไปไหนมาไหนด้วยกันได้ตามปกติ ผิดกับเธอที่มีใบทะเบียนสมรสแต่กลับทำอะไรไม่ได้ แสดงออกไม่ได้แค่อ้าปากพูดก็ผิด ต้องคอยทำตามสัญญาทำตามคำสั่งของราม เล่นละครตบตาพ่อแม่ของเขาเป็นเวลาเกือบสามปีโดยที่ท่านจับไม่ได้

อ้อมกอดรู้สึกผิดต่อท่านมากแต่จะถอยตอนนี้ไม่ได้และเขาก็คงไม่ยอม สัญญายังไม่สิ้นสุดตามที่ตกลงกัน เธอรู้สึกว่าพ่อแม่ของรามรักและเอ็นดูเธอเหมือนลูกสาวคนหนึ่ง ถ้าท่านไปเที่ยวมักมีของฝากติดไม้ติดมือมาให้เสมอ ลูกโกหกไม่เท่าไรสายเลือดเดียวกันยังไงก็โกรธไม่ลง แต่หญิงสาวเป็นเพียงคนนอกหากท่านรู้ว่าทำแบบนี้ไม่ได้รักกันจริง ๆ ก็คงโกรธไม่น้อย

ถ้าท่านโกรธเธอกับสิ่งที่ทำตอนนี้หญิงสาวจะไม่แก้ตัว จะยอมรับกับสิ่งเหล่านั้นถือว่าอ้อมกอดเลือกเอง แม้สุดท้ายมันจะไม่เป็นแบบที่หวังเพราะเธอหวังมากเกินไป รอแค่เวลาเท่านั้นอีกไม่กี่เดือนทุกอย่างจะจบแล้ว

“ทำไมเวลาเดินช้าแบบนี้นะ”

===============================

หมดสัญญาแล้วรีบออกมานะลูก 🥹✌🏻

♡ฝากกดไลก์หรือคอมเมนท์เป็นกำลังให้เค้าหน่อยน๊า♡