ตอนที่ 3 ยืดเยื้อ

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา

ช่วงนี้ปริญและอิงดาวไม่อยู่บ้านนี่ถือว่าเป็นเรื่องดีสำหรับเธอมาก ไม่ต้องเข้าไปที่บ้านไปทานข้าว ไม่ต้องไปเล่นละครให้ท่านดูว่ารักใคร่ปรองดองกับรามแค่ไหน อ้อมกอดไม่ได้เกลียดแต่รักเหมือนผู้ใหญ่รักเหมือนพ่อแม่ของตัวเองจริง ๆ

‘มีเงินเข้าบัญชี 100,000 บาท’ ค่าตอบแทนของเดือนนี้สำหรับการเป็นภรรยาปลอม ๆ เธอมองหน้าจอที่มีการแจ้งเตือนแล้วคว่ำโทรศัพท์มือถือ เวลาเดินหน้าไปเรื่อย ๆ นับดูอีกเหลือแค่สองเดือนนิด ๆ สินะ อ้อมกอดคิดไว้แล้วว่าหลังจากนี้จะไปทำอะไรต่อเอายังไงกับชีวิตที่เหมือนไร้ซึ่งจุดหมาย

เธอจะกลับไปอยู่บ้านอยู่กับครอบครัว อ้อมกอดกับอิฐสองพี่น้องกำพร้าพ่อแม่ตั้งแต่เด็ก ๆ โตมากับลุงและป้า แต่พี่ชายของเธอไม่เคยทำหน้าที่บกพร่องสักครั้ง เป็นพี่เป็นพ่อแม่เป็นเพื่อนเป็นทุกอย่างเท่าที่จะทำได้ ถ้าไม่มีพี่ชายชีวิตของหญิงสาวคงน่าเบื่อกว่านี้เยอะ

“แม่ฉันโทรหาเธอหรือเปล่า?”

“โทรค่ะ ฉันตอบท่านตามที่คุณบอกทุกอย่าง”

“เงินเข้าหรือยัง?”

“เข้าแล้วค่ะ”

“ได้เงินจากฉันเดือนละแสนปีหนึ่งก็เป็นล้านแล้วทำไมไม่รู้จักซื้อรถมาขับไปทำงาน”

“คือว่า...”

“อย่าบอกนะว่ายังขับรถไม่เป็น? โตจนป่านนี้ขับรถมันยากตรงไหนไปหัดขับรถเสาร์อาทิตย์ก็ได้ดีกว่านอนอุดอู้อยู่ห้องทั้งวี่ทั้งวัน”

“ใช้ขนส่งสาธารณะก็เดินทางสะดวกดีค่ะประหยัดด้วย”

“เออ แล้วแต่นะถือว่าฉันบอกแล้ว เรื่องอะไรควรทำก็ไม่ไปทำน่าเบื่อฉิบ” เสียงเข้มสบถใส่คนที่เอาแต่ยืนก้มหน้ามองเท้าตัวเอง ก่อนส่ายหน้าแล้วเดินออกไปจากคอนโดมิเนียนเลย นึกรำคาญเพราะเคยบอกให้ไปเรียนขับรถจะได้สอบใบขับขี่แต่อีกฝ่ายก็นิ่งเฉย ที่ให้ทำแบบนี้ไม่ได้ห่วงว่าใช้ขนส่งสาธารณะแล้วคนเยอะ แต่เขากลัวจะเจอพ่อแม่ตัวเองเวลารอรถกลับบ้านตอนเลิกงาน แบบนั้นเรื่องยาวแน่นอน

อ้อมกอดกำลังจะอธิบายแต่คนหน้ามึนตีโพยตีพายไม่ฟัง แค่อ้าปากพูดคงว่าเธอแก้ตัวสินะถึงไม่พอใจขนาดนั้น แต่ช่างเถอะไม่อยากอธิบายหรือพูดอะไรอีก แล้วแต่จะเข้าใจแบบไหนก็แล้วกันพูดไปก็เท่านั้น อีกอย่างไม่สำคัญพอให้รามรู้หรอกว่าทำอะไรไปบ้าง

“หัดฟังคนอื่นก่อนก็ไม่มีใครว่าหรอก ชิ” คนตัวเล็กจิ๊ปากอย่างนึกหมั่นไส้แต่กล้าทำแค่ตอนเขาไม่อยู่ห้องเท่านั้น

เวลาโดนรามต่อว่าบ่อย ๆ ตอนแรกไม่ชินจนเก็บมาคิดมากแล้วร้องไห้ แต่พอโดนบ่อยเข้ามันก็ชินจนไม่สะทกสะท้านอะไรอยากพูดอยากคิดอะไรแล้วเข้าใจแบบไหนก็ปล่อยเขาทำไป อ้อมกอดขี้เกียจอธิบายพูดไปจนน้ำลายแห้งใช่ว่าเขาจะฟัง มีแต่เข้าหูซ้ายทะลุหูขวานั่นแหละ

“ใครนินทากูวะ” จามตั้งแต่ขับรถมาทำงานมาถึงบริษัทก็ยังเอาแต่จามอยู่แบบนั้น

“มีคนแอบหมั่นไส้คุณรามหรือเปล่าครับ ไปเผลอทำอะไรให้ใครไม่พอใจหรือเปล่า”

“หรือนาย คนใกล้ตัวสุดแล้วไอ้ชั่ว”

“ชาญครับไม่ใช่ชั่ว ถ้าผมจะนินทาคุณรามผมทำไปนานแล้วครับไม่ปล่อยมานานแบบนี้หรอก มีแต่จะนินทาลับหลังนั่นแหละคนอะไรสั่งงานเยอะขนาดนี้”

“อันนี้ความในใจ”

“แซวเล่นเองครับ ใครจะกล้านินทาคุณรามกัน”

“ทำไมจะไม่มี”

จะเป็นใครอีกถ้าไม่ใช่อ้อมกอดเมียลับ ๆ ที่แต่งงานเพราะว่าจำเป็น คงนินทาตั้งแต่ออกมาจากห้องตอนนี้คงก่นด่าในใจเนื่องจากก่อนออกมา รามต่อว่าหญิงสาวไปหนึ่งเรื่องแต่มันน่าว่าไหมล่ะ อายุตั้งเท่าไรแล้วไม่รู้จักไปเรียนขับรถเงินก็ได้เดือนละแสนเป็นค่าตอบแทน ไหนจะเงินเดือนจากงานที่ทำ ซื้อรถมาขับได้สบาย ๆ แต่ก็ไม่ทำ

เขาขี้เกียจจะพูดอีก

แล้วที่ต้องมาแต่งงานกันมันก็มีเหตุจำเป็นจริง ๆ แล้วผู้หญิงคนนี้ต้องเป็นอ้อมกอดเขาก็มีเหตุผล ในระยะเวลาอีกสามปีทุกอย่างก็จะจบแล้วต่อไปก็ต่างคนต่างอยู่ รามเฉย ๆ เตรียมคำตอบแล้วว่าจะบอกกับที่บ้านยังไง ส่วนคนอื่นแล้วแต่จัดการความรู้สึกตัวเองเอาเอง

อีกแค่ไม่กี่เดือนทุกอย่างก็จะจบจะได้ไปทำอย่างอื่นที่อยากทำ ไม่ต้องมาอยู่แบบนี้เพราะเขาเบื่อ เบื่อที่ต้องทำแบบนี้ให้พ่อแม่ตัวเองเชื่อว่ารักใคร่กันดี แต่ถ้าไม่ทำมันจะไม่เป็นการตัดปัญหาเพราะการแต่งงานปลอม ๆ ต้องเกิดขึ้น ปริญและอิงดาวจะจับคู่ให้ลูกชายไปคบกับคนนู้นที คนนี้ทีแต่รามไม่อยากคบ

ฉะนั้นการแต่งงานปลอม ๆ เลยเกิดขึ้นกินระยะเวลามาเกือบสามปี ทั้งที่มันควรจบตั้งแต่หนึ่งปีแรกแต่มันเร็วเกินไป ถ้าผู้ใหญ่รู้ก็คงจับคู่ให้อีกตามเคย รามเลยต้องยืดระยะเวลามานานจนถึงทุกวันนี้และคอยเล่นละครตบตาให้ท่านตายใจ ครั้นความลับไม่มีในโลกสักวันท่านต้องรู้แล้วเขาจะบอกเองว่าทำเพื่ออะไร

“เที่ยงวันนี้คุณรามมีไปทานข้าวกับลูกค้านะครับ ตอนบ่ายประชุมบอร์ดผู้บริหาร ว่าแต่กับคนนั้นนี่ยังไงครับคือกำลังจีบกันอยู่เหรอ?”

“รู้เยอะนะชาญ”

“นั่นแน่ แสดงว่าเดาถูกเหรอครับ”

“คุยแค่เรื่องงานไม่ได้คุยเรื่องอื่น”

“ไม่ใช่แค่ผมใคร ๆ ก็มองกันทั้งนั้นว่าคุณรามกับนักธุรกิจคนนั้นเหมาะสมกันแค่ไหน แค่ยืนข้างกันราศีก็จับเหมาะกันยิ่งกว่ากิ่งทองใบหยก”

“เหรอ?”

“จริงสิครับ นักธุรกิจหนุ่มมาแรงกับนักธุรกิจสาวมาแรงไม่เหมาะกันตรงไหน แค่ทำธุรกิจด้วยกันคนยังจับตามองถ้าคบกันไม่เป็นข่าวใหญ่ในแวดวงธุรกิจสามวันเจ็ดวันเลยเหรอครับ”

“ไม่ล่ะขี้เกียจ”

“ก็ดีกว่าโสดไปวัน ๆ แบบนี้นะครับคุณราม ผมอยากเห็นคุณรามมีแฟนมีคนข้างกายคอยดูแลเอาใจใส่คอยเทกแคร์ ผมเป็นแค่เลขาแต่ผมก็เป็นเลขาดูแลแค่เรื่องงานอย่างเดียวนะครับ”

“พูดมาก ไปไหนก็ไปรำคาญ”

“อย่าให้ผมรู้นะครับว่าแอบจีบน่ะ”

งานก็คืองานเรื่องส่วนตัวก็คือเรื่องส่วนตัว เขาไม่เอาสองอย่างนี้มาปนกันอีกอย่างกับคนนั้นก็ไม่ใช่นักธุรกิจผู้หญิงที่เขาพึ่งเคยทำงานด้วย ก่อนหน้าก็เคยทำงานกับผู้หญิงเพียงแค่ไม่ถูกจับตามองเท่านั้น กับคนนี้หลาย ๆ คนให้ความสนใจเพราะว่าเป็นลูกสาวของนักการเมือง ถ้าจะจีบคงจีบไปนานแล้วไม่ไปแต่งงานกับคนอื่นให้เสียเวลาหรอก

“น้องอ้อม”

“อ้าว พี่เก่งมีอะไรหรือเปล่าคะ”

“เราจะไปทานข้าวคนเดียวเหรอแล้วลูกน้ำล่ะ”

“น้ำลาครึ่งวันค่ะ มีธุระเลยต้องไปทานข้าวคนเดียว พี่เก่งจะไปทานข้าวเหรอคะ”

“ใช่ ไปด้วยกันนะ ไปคนเดียวเหงาแย่ไม่มีเพื่อนคุย”

“ได้ค่ะ เดี๋ยวอ้อมกอดเก็บของแป๊บหนึ่งนะคะ”

===============================

ปากดีไปเถอะอีพระเอกถ้าโบ้เดี๋ยวรู้เรื่อง 😏

♡ฝากกดไลก์หรือคอมเมนท์เป็นกำลังให้เค้าหน่อยน๊า♡