ตอนที่ 4 ความฝัน

แชต @ราม

ราม : จะกะหนุงกะหนิงกับผู้ชายไม่ผิดหรอกนะ แต่อย่าลืมว่าเธอยังไม่หย่าจะทำอะไรคิดซะบ้าง

อ้อมกอด : อะไรเหรอคะ

ราม : ยังจะมาตีหน้าซื่อ ไว้หย่ากับฉันก่อนแล้วจะไปลั้นลากับผู้ชายที่ไหนก็เชิญ อย่ามาทำเรื่องบัดสีตอนนี้

หญิงสาวมองข้อความที่ส่งมาจากคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสามี ตอนแรกงงแต่ประโยคที่สองเข้าใจแล้วว่าหมายถึงอะไร แล้วยังในเมื่อเธอไม่ได้ทำอะไรผิดแค่จะไปทานข้าวกับรุ่นพี่ที่ทำงานด้วยกันเท่านั้นเอง ไม่ได้ออกไปกะหนุงกะหนิงหรือทำอะไรบัดสีแบบที่รามว่าสักนิด คงตั้งใจแซะอ้อมกอดสิท่าแล้วทำเหมือนตัวเองไม่ไปไหนกับผู้หญิงคนอื่นสองต่อสองไปได้

พูดยังกับเธอมีคนอื่นในระหว่างที่ยังไม่หย่ากัน

“น้องอ้อมเป็นอะไรหรือเปล่า”

“เปล่าค่ะ พวกคอลเซนต์เตอร์ส่งข้อความมาป่วนให้กดลิงก์เฉย ๆ”

“พี่จะละลาบละล้วงมากเกินไปไหม พี่อยากรู้ว่าทำไมเราชื่ออ้อมกอดเหรอชื่อแปลกมากแต่น่ารักดี”

“เมื่อก่อนไม่ได้ชื่อนี้ค่ะ แต่ก่อนอ้อมชื่อเอ๋ย แต่ตอนเด็ก ๆ อ้อมเป็นเด็กขี้แยร้องไห้บ่อย ๆ ชอบให้พ่อกับแม่กอดไปด้วยโอ๋ไปด้วย เลยเปลี่ยนมาใช้ชื่ออ้อมกอดค่ะ”

“จะชื่อเอ๋ยหรือชื่ออ้อมกอดพี่ก็ว่าน่ารักดีทั้งสองแบบนะ”

คนโดนชมไม่พูดอะไรนอกจากยิ้มเป็นคำขอบคุณ เธอรู้ว่าเก่งกำลังตามจีบตัวเองมาสักพักใหญ่ ๆ แล้วแต่พยายามแสดงออกบ่อยครั้งว่าไม่ได้คิดอะไรเกินเลยมากกว่าพี่ที่ทำงาน แต่เหมือนรายนั้นยังไม่ยอมแพ้ยังสู้ต่อเพื่อหวังว่าสักวันจะเอาชนะใจอ้อมกอดได้

ปัญหามันไม่ได้ติดว่าเพราะเธอแต่งงานกับเขาแล้วแม้จะแต่งเพราะว่าจำเป็นก็ตาม อันนี้ก็ไม่เกี่ยวถึงตอนนี้ไม่ได้มีฐานะภรรยาจำเป็นของรามก็คงไม่ได้เปิดใจให้เก่งอยู่ดี แต่เอาเถอะเดี๋ยวสักวันเรื่องจบอ้อมกอดจะไปจากที่นี่ไม่ต้องอยู่ให้ความหวังใครอีก

เพราะเธอเคยหวังมาก่อนและหวังมากเกินไปสุดท้ายคนที่เจ็บก็คือเธอ คนที่ต้องรับผิดชอบความรู้สึกของตัวเองก็คือเธอเหมือนเดิม เหลือเวลาอีกแค่สองเดือนเท่านั้นที่ต้องบอกลาคนที่นี่แล้วไปใช้ชีวิตใหม่ ไปเที่ยวในที่ที่อยากไป แบบไม่ต้องพะวงว่าคนในรอบครัวรามจะมาเห็น

ใช้ชีวิตโดยที่ไม่ต้องคาดหวังอะไรอีก...

วันต่อมา

ช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์รามต้องกลับไปนอนบ้านแต่เมื่อคืนเขามานอนที่คอนโดฯ อ้อมกอดไม่ได้ถามว่าเพราะอะไรแม้ว่าจะอยากรู้แค่ไหน เห็นชายหนุ่มหลับที่โซฟาคงเดาไม่ยากว่าไปดื่มแล้วเมามาเลยหมดสภาพแบบนี้ เป็นห่วงอยู่หรอกอยากหาอะไรให้ดื่มแก้เมา แต่แบบนั้นมันดูสะเหล่อในสิ่งที่เขาไม่ต้องการ

“จะไปไหน”

“ต้องไปเรียนต่อที่เมืองนอก”

“ไปนานไหม”

“ไม่แน่ใจ...แต่คงมากกว่าสองปีขอโทษนะที่พึ่งมาบอก”

“ทำไมพึ่งมาบอกรามตอนนี้ทั้งที่พรุ่งนี้ต้องเดินทางแล้ว”

“ขอโทษ ถ้าบอกตั้งแต่เนิ่น ๆ รามคงไม่เป็นอันทำอะไร บอกตอนนี้ดีแล้ว”

“แล้วจะกลับมาที่ไทยอีกไหมเราจะได้เจอกันอีกหรือเปล่า”

“ได้เจอกันอีกแน่นอน เราจะกลับมาหารามบ่อย ๆ นะ”

“ถ้ากลับมาแล้วแต่งงานกับรามนะ”

“ตกลง ถ้ากลับจากเรียนต่อแล้วเราสองคนจะแต่งงานกัน”

“สัญญาแล้วนะ”

รามสะดุ้งเฮือกตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาการหายใจแรง เขาพึ่งรู้ว่าเมื่อสักครู่มันเป็นเพียงแค่ความฝันแต่เหตุการณ์เหล่านั้นเกิดขึ้นจริง นั่นนานมาแล้วแต่จู่ ๆ กลับฝันถึงอีกครั้งโดยไม่ทราบสาเหตุ ก่อนหน้าลืมไปแล้วว่ามีอะไรเกิดขึ้นบ้าง แต่ตอนนี้เริ่มนึกเรื่องราวเก่า ๆ ว่ามันเกิดอะไรบ้าง

เขาสลัดความคิดเหล่านั้นออกจากหัวไม่อยากนึกถึงอะไรแบบนั้นอีกแล้ว ที่ฝันสาเหตุคงมาจากเมาเหล้าตื่นมายังแฮงค์อยู่ เรื่องผ่านมานานหลายปีอีกอย่างผู้หญิงที่ให้คำมั่นสัญญาไว้ไม่ได้กลับมาตามที่บอก รามเคยรอแต่ตอนนี้ไม่ได้รอแล้วมันเสียเวลาถ้าจะกลับมาจริง ๆ คงไม่ปล่อยให้เขารอเก้อหรอก

ที่จริงอ้อมกอดเห็นภาพนั้นแล้วตอนเขาตื่นมาแล้วมีสีหน้าท่าทางตกใจ จนเหงื่อโชกตามกรอบหน้าให้เดาคงฝันถึงเรื่องอะไรบางอย่าง แต่ก็ไม่เข้าไปถามเดินกลับเข้าไปในห้องตัวเองเงียบ ๆ คงไม่ใช่เรื่องดีหรอกคิ้วขมวดขนาดนั้น แต่หญิงสาวจะไม่ทำตัวสะเหล่อยื่นจมูกเข้าไปสอดรู้สอดเห็น

“ฝันแบบนี้ได้ไงวะ”

แรก ๆ ฝันแบบนี้เพราะเอาแต่คิดพอปล่อยวางว่าผู้หญิงคนนั้นคงไม่กลับมาแล้ว ก็ไม่ได้ฝันถึงอีกไม่ได้นึกถึงและไม่ได้รอตามที่คุยกันไว้ หรือว่าสิ่งนี้กำลังจะบอกอะไรรามหรือเปล่า หรือเธอจะกลับมาตามที่เคยบอกไว้กลับมาทำตามสัญญาอย่างนั้นเหรอ

แต่มันนานแล้วนะ...

รามกลับห้องนอนตัวเองอาบน้ำล้างหน้าล้างตาให้ตื่นเต็มที่ แววตาคมราวกับราชสีห์จ้องมองตัวเองผ่านกระจกบานใหญ่ ตอนนี้เขาเดาความคิดตัวเองไม่ออกว่าจะเอายังไงต่อ หากผู้หญิงคนนั้นกลับมา ที่แน่ ๆ คงเฉยไม่ได้สนใจแต่อีกความคิดหนึ่งแทรกเข้ามาว่าจะเฉยได้เหรอ ในเมื่อเคยรอเธอ แม้ว่าตอนนี้จะไม่ได้รออีกแล้ว จะเฉยได้แค่ไหนกัน

ถ้าเป็นเรื่องงานเขาคงตัดสินใจได้ปุบปับไม่ต้องมาคิดแบบนี้ แต่เป็นเรื่องของผู้หญิงในความฝันรามกลับลังเลไม่มีความเด็ดขาดอยู่สักนิดเดียว ที่จริงต้องเด็ดขาดเมื่อผู้หญิงคนนั้นปล่อยให้รอโดยที่เขาไม่รู้ความเคลื่อนไหวอะไร ตั้งแต่ไปเรียนต่อแรก ๆ ติดต่อคุยกันตลอดพอเข้าสัปดาห์ที่สอง เธอคนนั้นเริ่มเงียบหายไม่มีการติดต่อมาอีกเลย

ถ้าเธอกลับมาจริง ๆ ความรู้สึกมันคงไม่เหมือนเมื่อก่อน เขาเองก็เปลี่ยนไปเยอะผู้หญิงคนนั้นคงเปลี่ยนไปเยอะเช่นเดียวกัน สัญญาในตอนนั้นถือเป็นการโมฆะโดยปริยายสิ่งนั้นไม่ได้เกิดขึ้น และไม่มีทางเกิดขึ้นไม่ใช่ว่าตอนนี้รามแต่งงานแล้ว

เพราะอะไรหลาย ๆ อย่างที่เปลี่ยนไป...ถ้าเจอกันอีกครั้งคงเป็นแค่คนรู้จักกันเท่านั้นแหละ

ก็คงงั้น...

===============================

ถ้าเป็นอ้อมกอดให้คนอื่นแล้วไม่มีใครเห็นค่าก็กลับมาเป็นอ้อมกอดให้ตัวเอง 🫂

ปล.เรื่องนี้จบดีแน่นอนค่ะ

♡ฝากกดไลก์หรือคอมเมนท์เป็นกำลังให้เค้าหน่อยน๊า♡