All Chapters of Ang Anino ng Madilim na Puso : Chapter 31 - Chapter 40

Vincent’s POVBinuksan ko ang pinto ng silid, at ang tanawin sa harap ko ay nagbigay ng kasiyahan sa akin nang mas higit pa sa nakahanda kong i-admit. Si Aria ay nakahiga sa kama sa kanyang harapan, nawala sa malalim na tulog, ang kanyang hininga ay malambot at matatag. Ang saree na isuot niya ay nagbago dahil sa kanyang pwesto sa pagtulog, inilalantad ang kanyang makinis, kulay-gintong-kayumangging balat, na nagpapaimposibleng tumingin malayo.Ang aking titig ay naglakbay pababa sa kanyang mga paa, ang kanyang mga heels ay nakakabit pa rin, na parang bumagsak siya sa tulog nang walang pakialam na hubarin ang mga ito. Lumalapit ako nang mas malapit, ibinababa ang aking sarili sa aking mga tuhod, at maingat na humahawak sa kanyang mga paa sa aking mga kamay habang idinudulas ko ang kanyang mga heels palabas.Ang kanyang mga paa ay maliliit at delikado, kumakasyang perpekto sa aking palad. Ipinindot ko ang isang mabagal, nananatiling halik laban sa kanyang paa, nararamdaman ang init sa

Aria's POVNagsimulang gumalaw nang mabagal ang tren, ang mga gulong ay sumisigaw laban sa mga riles, gumagawa ng tunog na ayaw kong marinig. Nakatayo akong natulala sa nakalmot na kalsada, ang aking kamay ay kalahating nakataas sa isang pamamaalam na hindi ko pa handang sabihin.Ang aking ina ay bahagyang sumandal palabas sa bintana, ang mga luha ay nag-iipon sa kanyang mga mata tulad ng sa akin. Kumaway siya, ang kanyang ngiti ay nanginginig, sinusubukang maging matatag para sa aming dalawa. Ngunit nakikita ko ang sakit, ang pag-aalala, at mas malala pa, ang tiwala.Kumagat ako nang mahigpit sa aking labi, sinusubukang pigilan ang hikbi na nagbabantang tumakas. Ang aking mga daliri ay humigpit sa strap ng aking bag, ang mga buko ay nagiging puti. Mami-miss ko siya nang napakarami.Nakatayo si Sylvia sa tabi ko, ang kanyang kamay ay malambot na tumatapik sa aking balikat bilang pag-aliw. Hindi ako humarap upang tumingin sa kanya. Hindi ko kaya. Kung gagawin ko, mababagsak ako rito mi

Author's POVTahimik na nakaupo si Aria sa bench ng ospital, ang kanyang mga kamay ay nakakuyom, nanginginig pa rin mula sa lahat ng nangyari. Ang kanyang mga mata ay nakatitig sa sahig, ngunit ang kanyang isip ay malayo sa anumang kalma.Pagkatapos ay dumating ang isang pamilyar na boses, na sumira sa kanyang mga isip, nagpapalabas sa kanya mula sa kanyang ilusyon.“Aria?”Tumingin siya paitaas upang makitang nakatayo si Rowan sa harap niya. Ang kanyang ekspresyon ay nakakalito, ngunit hindi man lang kasing gulat ng sa kanya.“Sino ang nasaktan? Ayos ka lang ba?” tanong niya, na parang ngayon lang humahabol sa sandali, at napapansin ang kanyang sugat.Lumamang siya nang mahigpit, ang kanyang boses ay lumabas na nanginginig habang sinasabi niya, “Si Vincent… nasaksak siya. Ang kutsilyo ay bumaba nang malalim sa kanyang balikat.”May pag-aalala sa kanyang tono, isang raw na takot na hindi pa nawawala mula noong pag-atake. Hindi niya pa rin maalis ang imahe ng mga balang lumilipad, na n

Author's POVAng mga hakbang ni Vincent ay naging mabilis at mas malakas, umalingawngaw sa kanyang mga tainga bilang panganib, bawat isa ay sumasabay sa tibok ng kanyang puso.Ang kanyang hininga ay naipit, ang takot ay gumagapang paitaas sa kanyang gulugod, nagpapaparalisa sa kanya sa pwesto.Lumamang siya nang mas malapit, ang kanyang mga mata ay nag-lock nang matigas sa kanya. At siya… hindi siya makatitingin malayo. Kahit na gusto niya.May isang bagay sa mga malamig na kulay-abo na mga matang iyon, isang bagay na madilim at hindi mabasa, na parang nagtatago siya ng isang libong bagay na hindi niya kailanman maipapangalan.Bumalik siya sa kanyang sarili, binabasag ang kanyang naparalisang anyo habang ang kanyang mga paa ay nagsimulang maglakad pabalik sa instinto, sinusubukang tumakas sa panganib na nakikita niya sa harap niya.“Gusto mo bang basagin ko ang iyong mga binti?”Ang kanyang katawan ay natulala sa pwesto sa pakikinig sa kanyang mga salita. Ang kanyang mga paa ay nag-ug

Aria's POVUmiikot ang aking buhok kasabay ko habang nagpapaikot-ikot ako sa silid, nakayapak, tumatawa tulad ng isang batang pinalaya.Gumalaw ang aking kamay kasabay ng kanta, ang buhok ay bumabagsak sa paligid ng aking mukha, at hinayaan ko ang aking sarili na huminga nang malaya.Malamang na makakalimutan niya ang tungkol sa pagpaparusa sa akin. Baka nga hindi na siya lumapit muli sa akin.Wala nang hahawak sa akin pababa gamit ang nakakasakal na titig na iyon. Baka nakalimutan na niyang umiiral ako.Ihihinto na niya ang pagpapakita sa akin ng kakaiba at mabigat na atensyong iyon. Baka hindi na siya pupunta rito at susubukang hawakan ako ulit. Baka hindi ko na kailangang patuloy na hulaan kung anong mood mayroon siya, o kung ano ang nakatakda niyang gawin kasunod.Lampas kalahating oras na mula nang pumunta ako rito.Nasa ibaba pa rin siya.Kasama siya.Ano kaya ang ginagawa nila ngayon?Nakatali ba sila sa mga braso ng isa't isa na tumatawa, naghahawakan, nagyayakapan, naghahalik