All Chapters of Ang Anino ng Madilim na Puso : Chapter 21 - Chapter 30

Aria’s POVIsang linggo na ang nakalipas mula noong kahiya-hiyang sandaling iyon kasama ang putik. Walang nagbago. Pilit kong binuksan muli ang aking bibig habang nagdadala siya ng isa pang subo sa akin. Ang aking mga kamay ay mahigpit na nakakuyom sa aking kandungan habang tahimik akong nakaupo sa kanyang kandungan, kinakain ang pagkain.Hindi ako bata. Kaya kong kumain nang mag-isa. Gaano ko kagustong sabihin sa kanya ngunit nanatili akong tahimik. Ang takot at pag-aalinlangan ay mahigpit na humawak sa akin sa pwesto.Bakit niya ginagawa ito? Ito ay dapat na isang kontratang kasal lamang, isang pansamantalang kasunduan. Kaya bakit niya ako pinapakitunguhan nang ganito?May mahal siyang iba, di ba? Ang kanyang fiancée, ang isa na dapat niyang papakasalan, ang isa na dapat narito. Kung gayon bakit niya ako hinawakan, inilagay ang kondisyon ng pisikal na intimacy?Ang aking puso ay kumikirot nang masakit sa isipin kung gaano karami ang tulad niya—mayayaman, kung saan ang emosyon at pag

Author’s POVNapakapal ng hangin dahil sa tensyon. Ang amoy ng dugo ay kumalat sa paligid ng mga dingding ng basement habang ang mga sigaw ay yumuyurak sa mga padre na iyon, ngunit bahagya lamang silang nakakatakas mula sa dilim ng basement.“Pakiusap… pakiusap, patawad…” Ang desperadong pagmamakaawa ng lalaki ay naputol ng sarili niyang sigaw nang ang pulang-pulang iron rod na mainit ay mahigpit na ipinindot ni Vincent laban sa kanya.Si Adrian, na nakatayo sa tabi nila, ay nagmasid sa lahat gamit ang isang malamig na titig, dahil ang mga nakakakilabot na sigaw na iyon ay hindi nakaapekto sa kanya kahit kaunti habang nagtapon siya ng isa pang pinainit na bakal patungo kay Vincent.Nasalo ito ni Vincent nang walang kahirap-hirap, ang pulang-pula at mainit na dulo ay nagliliwanag.Humakbang si Vincent paitaas, mabagal at mapanganib, na naglilikha ng isang buhay na takot sa loob ng biktima.Ang lalaking nakatali sa upuan ay nagpumiglas nang desperado, ang kanyang mga pulso ay dumadapi s

Author’s POVPumikit nang mahigpit si Aria. “Pakiusap… dahan-dahan lang.” Ang kanyang boses ay halos isang bulong lamang habang nagmamakaawa siya.Nagbigay ang babaeng doktor ng isang maliit na ngiti sa kanya. “Mabilis lang ito,” paniniguro nito bago itinurok ang Depo-Provera shot sa braso ni Aria.Habang pumapasok ang karayom sa kanyang ugat, napaimpit si Aria. Ang kanyang kamay ay umabot kay Vincent, mahigpit na humahawak dito. Ang kanyang mga kuko ay bumabaon sa balat nito, ngunit ang presensya nito ay matatag, na parang hindi ito naaapektuhan sa paraan ng pagpapalabas ng dugo ng kanyang mga daliri mula sa balat nito.“Tapos na,” sabi ng doktor, inilalagay ang hiringgilya sa tabi.Mabagal at may pag-aalinlangang idinilat ni Aria ang kanyang mga mata habang ang isang hininga ng kaginhawahan ay humuhugas sa kanya. Itinulak niya ang sarili paitaas mula sa kama ng ospital habang sinusubukang hilahin ang kanyang kamay palabas sa hawak nito, ngunit hindi nito niluwagan ang hawak, sa hali

Author’s POVWalang pag-aalinlangan sa kanyang mga galaw, walang lambing sa hilaw na pagmamay-ari—isang pag-angkin na nagpapalambot sa kanyang mga tuhod. Ang kanyang kamay ay yumakap nang mahigpit sa paligid ng kanyang baywang, hinihila ang kanyang katawan laban sa kanya, binubura ang bawat espasyo sa pagitan nila.Isang malambot na singhap ang lumabas sa kanyang bibig, natutunaw sa kanya habang sinusubukan niyang lumayo upang huminga, ngunit hindi niya ito pinayagan. Ang kanyang bibig ay gumalaw laban sa kanya nang may desperadong gutom.Ang kanyang mga daliri ay nagpulupot sa kanyang buhok, tumatakbo rito at hinahawakan siya sa pwesto, na parang ang isipin na makakalayo siya ay hindi tanggap.Ipinindot ni Aria ang kanyang mga kamay sa kanyang dibdib, sinusubukang makawala mula sa kanyang matinding halik, ngunit si Vincent ay malupit habang kinukurot ang kanyang balat bilang babala.Sa wakas, nararamdaman ang kanyang pakikipaglaban para sa hininga, pakawalan niya ang kanyang mga labi

Vincent POV“Gagawin kong simple para sa iyo. Isa o dalawa. Pumili ka ng isa.” Ang lalaking humahawak ng baril ay nag-smirk. “Wala kaming buong araw.” Humarap ako sa aking ama. Ang takot ay kumakalmot sa loob ko. Pipigilan niya ito. Kailangan niyang pigilan ito. Ngunit pagkatapos, nagsalita siya. “Isa.” At sa sandaling iyon, ang aking mundo ay nasunog. BAM! Ang putok ng baril ay umalingawngaw sa aking ulo, hinihila ako palabas mula sa bangungot na nakita ko nang isang libong beses. Ang malambot na hininga laban sa aking hubad na dibdib ay nagparamdam sa akin ng kaginhawahan at init.Brown.Nakakulong siya sa aking mga bisig, kung saan siya nabibilang. Ang kanyang hininga ay sumasabit sa aking balat, ang kanyang mga binti ay nagpulupot sa akin, ang kanyang init ay bumababa sa akin na parang isang adiksyon na hindi ko kailanman matatakasan. Hinawakan ko siya nang mas mahigpit. Hindi ko alam kung paano humawak nang malambot. Hindi ko alam kung paano mag-alaga nang hindi nagmamay-ari, nan