All Chapters of Ang Anino ng Madilim na Puso : Chapter 11 - Chapter 20

Author’s POVPumatak ang oras sa alas-tres ng madaling araw. Dahan-dahang nagsimulang kumurap-kurap ang mga mata ni Aria. Ang tahimik na katahimikan ng maagang oras ay napuno sa silid; ang malambot na ritmo ng paghinga ay sumisira rito. Naramdaman niya ang init na bumabalot sa kanyang katawan, at sa instinto ay yumuko siya nang mas malapit dito, naghahanap ng kaginhawahan.Ang katigasan ng mga kalamnan nito ay nagbigay ng proteksyon na sinusubukan niyang hanapin sa malamig na kapaligiran. Nararamdaman ang katigasan, dahan-dahang nagsimulang idilat ang kanyang mga mata at nakipagharapan siya sa mukhang nagpalubog sa kanyang puso.Si Vincent.Nagsimulang bumayo ang kanyang puso sa kanyang dibdib. Mabilis na naalala ng kanyang isip ang nakatatakot na insidente kung saan nakipaglaro ito sa kanyang buhay, na tila ba ang kanyang pag-iral ay walang halaga.Tumama ang isip na iyon sa kanya, at ang mga luha ay nabuo sa kanyang kulay tsokolate na mga mata, na nagsisimulang bumagsak nang hindi m

Author’s POVIbinukas ni Aria ang kanyang mga mata para lamang marealize na wala siya sa penthouse. Habang ang kanyang mga mata ay tumatakbo sa buong silid, nakabalik na siya sa mansyon.Humigpit ang kanyang kamay sa paligid ng kumot habang ang mga alaala noong nakaraang gabi ay mabilis na bumubuhos sa loob ng kanyang isipisa-isa, gamit ang malilinaw na imahe.Isa-isang naglaro ang mga kaganapan sa loob ng kanyang isip, na nagpapapuno sa kanyang mga mata ng mga luha. Ang mga alaalang iyon ay isang kebel na paalala kung saan siya humakbang pahasok.Napakalabis nito para sa kanya. Sa mga mata nito, ang kanyang pag-iral ay walang halagaang isip na iyon ay tumawid sa kanyang isip nang maalala niya ang insidente kung saan nakipaglaro ito sa kanyang buhay.Nagiging masyadong labis na ang lahat para sa kanya; ang mga emosyon ay dumadaloy tulad ng mga alon, nag-aapoy sa kanyang lalamunan.Inangat niya ang kanyang mga binti patungo sa kanyang dibdib. Iniyakap niya ang kanyang mga kamay sa kany

Author’s POVLumambot ang mga mata ni Aria habang nakatingin dito. Pabulong niyang sabi, “Hindi ko alam. Nahanap ko siya sa ilalim ng isang kotse sa parking lot ng aking unibersidad. Malubha siyang nasugatan, may nanakit sa kanya,” sabi niya, ang galit na nahahaluan ng kalungkutan ay pumupuno sa kanyang mga mata.“Itatago mo ba siya?” tanong ni Sylvia.Inilagay ni Aria ang kanyang kamay sa balahibo nito. “Hindi ko alam,” pag-amin niya. “Aalagaan ko siya hanggang sa gumaling siya, ngunit… sa tingin ko hindi ko siya maitatago rito…”Dahil wala siyang sariling tirahan, paano niya ito itatago rito?Tumatango si Sylvia sa pag-unawa at hindi na nagtanong ng ano pa man.Mabagal nitong inabot ang aso muli, ngunit ang aso ay mabilis na umilag at umatungal, gumagalaw patungo kay Aria dahil sa kanya lamang ito nagtitiwala.“Nagtitiwala siya sa iyo,” sabi ni Sylvia nang makita ang asal nito, may maliit na ngiti sa kanyang mga labi.Nangiti si Aria at tumango. Gentle niyang tinapik ang ulo ng aso.

Author’s POVAng kapaligiran ay napupuno ng tawanan, kwentuhan, at ng matamis na amoy ng henna. Ang mga kababaihan at mga bata ay nakadamit ng mga makukulay na kasuotan, naglalagay nito sa mga kamay ng isa't isa, nagbabahagi ng mga kwento na nagdadala ng magagandang ngiti sa kanilang mga mukha. Silang lahat ay nakatipon sa paligid ng nobya, na nakaupo nang may kagandahang-asal sa pinalamutian na upuan. Ang henna ay kumalat sa pareho niyang mga kamay bilang disenyong gawa, nagpapakita ng bagong landas na pinili ng nobya para sa kanyang sarili—ang bagong simula ng kanyang buhay.Sa malaking okasyon, isang babae ang nakaupo sa isang sulok. Ang kanyang payat na katawan ay nakabalot sa isang saree, at ang malambot na tela ay yumayakap sa kanyang mga kurba. Ang kanyang maliit na frame at ang kulay ng saree ay isang nakakahumaling na timpla ng turkesa at pilak, na nagpapaalala sa isang gabi na pinapaliwanagan ng buwan.Ang kanyang liwanag na tsokolateng titig ay kumikislap sa kumbinasyon ng

Author’s POVNapaimpit siya, tumigas ang kanyang katawan. Ang kanyang mga pino at magagandang pilikmata ay basang-basa sa luha, maikli ang kanyang mga paghinga; hindi niya alam ang gagawin.Nanginginig ang kanyang mga labi, at ang mga inosente at purong kulay tsokolateng mata ay napupuno ng mga luhang hindi pa bumabagsak. Mukha siyang isang batang natatakot sa kanya.Iyon lamang ang kailangan.“Brown,” ang boses nito ay paos habang mabagal nitong ibinubulong, na nagpapabilis sa tibok ng kanyang puso.“Kapag nangahas ka pang magpakita ng ganitong uri ng katalinuhan ulit, walang magiging mas malala pa kaysa sa akin,” babala nito sa kanya. Ang boses nito ay napakapangit at kalmado, na nagpapahigpit sa kanyang mga kamay. “At alam mo nang eksakto kung ano ang kaya kong gawin.” Ang boses nito ay nagpadala ng mga panginginig sa kanyang likod.Bago pa man siya makagawa ng kahit ano, ang mga labi nito ay bumagsak sa kanyang mga labi.Ang halik ay mainit at demanding. Ang kamay nito ay nadulas