Tous les chapitres de : Chapitre 81 - Chapitre 90

93

39.1 : เจ้าคงต้องรับมือหนักเสียแล้ว

ร่างเล็กเริ่มโยกเย้าไปตามแรงกระแทกที่ส่งผ่านมาจากสามีหมาด ๆ เหงื่อเม็ดเล็กผุดขึ้นตามกรอบหน้าหล่อเหลาที่มีผมปกคลุม ดวงตาคู่คมจับจ้องเรือนร่างอรชรใต้อาณัติที่ในยามนี้เต็มไปด้วยร่องรอยจ้ำแดงและรอยกัดที่เขาตีตราจองเป็นเจ้าของทุกส่วนความเสียวซ่านสอดแทรกเข้ามาภายใต้ความเจ็บปวดจนร่างกายรู้สึกสับสน ความรู้สึกมากมายไหลวนเวียนยามร่างกายยังคงโยกเย้าไปตามแรงกระแทกกระทั้นที่เริ่มหนักหน่วงขึ้นเรื่อย ๆ ริมฝีปากทาบทับมอบรสจูบอันหอมหวานให้กันเกี่ยวกระหวัดลิ้นอย่างเร่าร้อนปลุกเร้าอารมณ์ให้พลุ่งพล่าน"ทะ… ท่านพี่จูบข้าอีก" นางร้องขอเมื่อเขาผละริมฝีปากออกไป"ไม่ เจ้าได้จูบของข้าไปมากพอแล้ว" เขาตอบด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบแล้วเร่งเร้าเอวของตนเองมากขึ้นจนอู๋เซียนลี่ส่งเสียงครางหวานฉ่ำออกมา"จะ… เจ้าจะใจร้ายเกินไปแล้ว""ข้าใจร้ายได้มากกว่านี้อีกภรรยาของข้า"รอยยิ้มมุมปากกระตุกขึ้นอย่างไม่น่าไว้วางใจยามบทรักเร่งเร้าขึ้นเรื่อย ๆ จนเตียงส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดออกมา สองแขนที่ถูกมัดไว้ด้วยผ้าเริ่มขึ้นรอยแดงจากการเสียดสี เสียงครางกระเส่าเร้าอารมณ์ดังระงมออกมาเมื่อร่างกายเริ่มคุ้นชินกับบทรักอันเร่าร้อนของราชาจิ้งจอกผู้ที่
last updateDernière mise à jour : 2026-11-04
Read More

40 : เรียนรู้เรื่องอื่น

Chapter 40'เรียนรู้เรื่องอื่น'อู๋เซียนลี่ค่อย ๆ เปิดเปลือกตาข้างหนึ่งขึ้นก่อนจะมองไปยังด้านหน้าที่มีเจียงซิงเยี่ยนกำลังนั่งสมาธิอยู่ เขานั่งนิ่งลมหายใจสม่ำเสมอบ่งบอกว่าเข้าถึงฌานสมาธิอันล้ำลึก ต่างกับนางสิ้นเชิงให้มานั่งสมาธิแบบนี้เมื่อยจะตาย ขาที่ขัดกันก็ปวดไปหมด ถึงแม้ว่าวิวทิวทัศน์รอบ ๆ จะเป็นศาลากลางบึงน้ำที่เต็มไปด้วยดอกบัวก็ตามแต่ไม่ได้ทำให้ผ่อนคลายสักนิดนางค่อย ๆ ขยับตัวลุกขึ้นอย่างแผ่วเบาเพื่อไม่ให้รบกวนคนที่กำลังเข้าฌานสมาธิอยู่ นางถอดรองเท้าออกเพราะกลัวว่าจะเกิดเสียงขึ้นใช้เท้าเปล่าเหยียบลงบนพื้นอย่างแผ่วเบาเดินย่องออกมาจากศาลากลางบึงน้ำนางหันไปมองเขาอีกครั้งเมื่อเห็นเจียงซิงเยี่ยนยังหลับตาอยู่นางเลยรีบวิ่งหนีออกมาสามีตัวดีวัน ๆ เอาแต่สั่งให้นางนั่งบำเพ็ญเพียรเพื่อเพิ่มพลังตบะให้แข็งแกร่งขึ้น ตอนกลางคืนก็ไม่ค่อยได้นอนพอตอนกลางวันยังต้องมานั่งสมาธิแบบนี้อีกจะให้นางมีจิตใจยึดมั่นได้อย่างไร ง่วงนอนจะตายชัก หญิงสาวสวมใส่รองเท้าเหมือนเดิมก่อนจะเดินเล่นไปในป่ารกทึบที่เต็มไปด้วยต้นไม้และดอกไม้มากมายหลายสายพันธุ์ดินแดนแห่งนี้ส่วนมากเต็มไปด้วยป่าไม้และหินผา มีก้อนหินก้อนใหญ่มากม
last updateDernière mise à jour : 2026-11-04
Read More

40.1 : เรียนรู้เรื่องอื่น

"จะ… เจ้า เจ้าจะทำอะไร?""ก็ในเมื่อเจ้าไม่อยากเข้าฌาน งั้นข้าก็จะฝึกเจ้าเรื่องอื่นแทน""ระ… เรื่อง เรื่องอันใด?""วิธีใช้เสน่ห์แบบปีศาจจิ้งจอก"ริมฝีปากนุ่มสัมผัสลงบนซอกคอขาวปัดป่ายผมดำขลับสีเงาวาวไปด้านหลัง เสียงครวญครางดังออกมาแผ่วเบายามลิ้นสากตวัดเลียไปทั่วใบหูเล็กจนมันชุ่มฉ่ำ"สะ… เสี่ยวเยี่ยน""สะ… สามี สามี ตรงนี้มันกลางแจ้งนะ"นางยกมือดันแผงอกกว้างของเขาเอาไว้เพื่อให้หยุดการกระทำเสร็จก่อนเพราะตอนนี้พวกเขาอยู่กันกลางป่าที่ไม่ได้มีกันแค่สองคนแต่มีปีศาจตนอื่นเป็นร้อยตัวเดินผ่านไปผ่านมาไม่หยุดหย่อน"พวกมันไม่สนใจเราหลอก" เจียงซิงเยี่ยนกางเขตอาคมครอบตัวพวกเขาเอาไว้ ไม่ให้เสียงเล็ดลอดออกไปและประกาศให้ปีศาจตนอื่นรู้ด้วยว่าเขาอยู่แถวนี้ไม่ควรเข้ามารบกวน"อีกอย่างนะสัตว์แบบพวกข้าสมสู่ไม่เลือกที่หรอก""ตะ… แต่ข้าไม่ใช่เจ้า""เจ้าไม่มีสิทธิ์เลือก เป็นภรรยาต้องอยู่ในโอวาทสามีไม่ใช่หรือ? "ชายเสื้อถูกดึงลงจนเกาะไหล่หมิ่นเหม่มือใหญ่เลื่อนมาบีบเคล้นหน้าอกอวบอิ่มภายใต้สาบเสื้อที่ไม่ได้ถูกถอด ริมฝีปากลากไล้ไปตามเนื้ออ่อนที่มีร่องรอยสีกุหลาบเต็มไปหมดแต่เขาก็ยังคงดูดดุนลงไปซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพื่อไม่ใ
last updateDernière mise à jour : 2026-11-04
Read More

41 : อารมณ์คนท้อง

Chapter 41‘อารมณ์คนท้อง’."ภรรยาข้านำลูกพลับแห้งมาให้เจ้าแล้ว" เจียงซิงเยี่ยนถือจานใส่ลูกพลับแห้งเข้ามาภายในห้องที่อู๋เซียนลี่นอนมึนหัวหน้าซีดเซียวอยู่บนเตียง"ข้าอยากกินพุทราเชื่อม" อู๋เซียนลี่หันมองเจียงซิงเยี่ยน"ก่อนหน้านี้เจ้าบอกอยากกินลูกพลับแห้ง""ก็ถูก แต่ตอนนี้ข้าอยากกินพุทราเชื่อมด้วย""พุทราเชื่อมหรือ ข้าคงต้องไปหาที่แดนมนุษย์ให้เจ้า""ถ้าอย่างงั้นก็ซื้อถังหูลู่ เสี่ยวหลงเปามาให้ข้าด้วย""เจ้าอยากกินเยอะเหมือนกันนะ""ข้าไม่ได้อยากกิน ลูกอยากกินต่างหาก" อู๋เซียนลี่ส่งสายตาออดอ้อนเจียงซิงเยี่ยนจนเขาใจอ่อนระทวยลงชายหนุ่มทิ้งตัวลงนั่งข้างนางก่อนจะฉีกพลับแห้งออกเป็นชิ้นเล็ก ๆ เพื่อป้อนคนที่ตอนนี้เปลี่ยนมานั่งพิงหัวเตียงแทนแล้ว "ลองกินดู เขาว่าพลับแห้งร้านนี้รสชาติดีที่สุด""หวานอร่อย" อู๋เซียนลี่เคี้ยวพลับแห้งในปากด้วยรอยยิ้มก่อนจะลูบมือลงบนหน้าท้องของตนเอง "เห็นไหมว่าพ่อของเจ้ารักเจ้าเพียงใด เจ้าอยากกินพลับแห้งพ่อเจ้าก็รีบไปหามาให้ เจ้าอยากกินสิ่งใดอีกให้บอกแม่มา แม่จะได้สั่งพ่อเจ้าถูก""แม่เจ้าอยากกินเองมากกว่า" เจียงซิงเยี่ยนเลื่อนมือมาลูบท้องของนางด้วยรอยยิ้ม"ห๊ะ! อะ… อะ
last updateDernière mise à jour : 2026-11-04
Read More

41.1 : อารมณ์คนท้อง

“พวกเจ้ากำลังทำอันใด”อุ๋เซียนลี่เดินออกมาจากห้องอาบน้ำก็เห็นว่านางจิ้งจอกสองตนกำลังช่วยกันจัดเตียงให้นางอยู่ หญิงสาวรีบเดินเข้ามาหาในทันทีจนนางจิ้งจอกที่กำลังช่วยประคองอยู่แทบจะเดินตามไม่ทัน“พวกข้าได้รับหน้าที่ให้มาปูเตียงเจ้าค่ะ” นางจิ้งจอกสองตนรีบนั่งคุกเข่าลงกับพื้น“ข้าบอกแล้วไงว่าไม่ให้ใครมายุ่งกับเตียงนอนของข้า” อู๋เซียนลี่ทิ้งตัวลงนั่งที่เตียงก่อนจะหยิบเอาผ้าห่มมาดมกลิ่นว่ามันมีกลิ่นของผู้อื่นนอกจากเจียงซิงเยี่ยนหรือเปล่าเมื่อเห็นว่าไม่มีก็โล่งใจ “ข้าไม่อยากให้กลิ่นผู้ใดมาติดบนเตียงนอนของข้านอกจากสามีข้าเท่านั้น”“แล้วท่านจะปูเองหรือเจ้าคะ?”“เรื่องอะไรข้าจะปูเองเล่า”“ตะ… แต่ท่านไม่ยอมให้พวกข้าน้อยปูนะเจ้าคะ”“ข้าก็ให้สามีของข้าปูไง เจ้ามีสามีเจ้าก็ต้องใช้สามีเจ้าสิ”คำตอบพาเอาบรรดานางจิ้งจอกสาวยกยิ้มออกมาต่างมองหน้ากันแล้วพยายามกลั้นขำในความเอ็นดูราชินีของตนเองที่ตั้งแต่ตั้งครรภ์ก็เอาแต่อ้อนราชาของพวกเขาน่าดู ติดหนึบจนตัวติดกันตลอดเวลามองแล้วมันก็น่ารักน่าชังเสียจริง ๆ“พวกเจ้าออกไปเถอะ เดี๋ยวให้ราชาของพวกเจ้ามาจัดการเอง”“เจ้าค่ะ ถ้าต้องการสิ่งใดเรียกพวกข้าน้อยเลยนะเจ้าคะ”
last updateDernière mise à jour : 2026-11-04
Read More

42 : เฉินและฉิน

Chapter 42‘เฉินและฉิน’."แง๊ แง๊!"เสียงร้องของเด็กทารกดังก้องไปทั่ววังหิน เจ้าของเสียงร้องอันทรงพลังนอนแผ่อยู่ในเปลไม้ที่มีเจียงซิงเยี่ยนกำลังหัวหมุนอยู่ว่าจะหันไปทางไหนก่อนดีเพราะลูกชายฝาแฝดทั้งสองคนดันร้องขึ้นมาพร้อม ๆ กัน"เจ้าดูฉินเอ๋อร์เถิด ข้าจะดูเฉินเอ๋อร์เอง" อู๋เซียนลี่เดินมาที่เปลของบุตรชายฝาแฝดก่อนจะอุ้มตัว 'เจียงเฉิน" ฝาแฝดคนพี่ขึ้นมาแนบอก ส่วนเจียงซิงเยี่ยนอุ้มฝาแฝดคนน้อง 'เจียงฉิน' เอาไว้สองฝาแฝดที่มีหูแหลมยาวงอกออกมาบนหัวและมีหางงอกออกมาแบบจิ้งจอกเพราะยังเด็กอยู่เลยไม่สามารถควบคุมพลังตนเองได้ ทำให้สิ่งเหล่านี้ปรากฏออกมาแต่พอโตขึ้นได้บำเพ็ญตนก็จะสามารถซ่อนหูและหางได้เหมือนจิ้งจอกตนอื่น ๆเจียงเฉินคนพี่เป็นจิ้งจอกดำแต่มีหางเป็นสีขาว ตรงปลายขาถึงเท้าก็เป็นสีขาวเหมือนใส่ถุงเท้าเอาไว้ ส่วนเจียงฉินคนน้องเป็นจิ้งจอกขาว มีหางสีดำและปลายขาถึงเท้าเป็นสีดำแตกต่างจากคนเป็นพี่ชาย บางครั้งที่พวกเขาร้องงอแงมากเกินไปร่างกายก็จะเปลี่ยนเป็นลูกจิ้งจอกตัวน้อย ๆ ตามแรงอารมณ์จนเจียงซิงเยี่ยนต้องใช้พลังทำให้กลับคืนร่างมนุษย์ไม่เช่นนั้นพวกเขาจะกลับร่างเองไม่ได้ต้องอยู่ในร่างจิ้งจอกน้อยเพรา
last updateDernière mise à jour : 2026-11-04
Read More

42.1 : เฉินและฉิน

"ท่านราชินีต้องการสิ่งใดหรือเจ้าคะ?" นางจิ้งจอกประจำโรงครัวเดินออกมาถามเมื่อเห็นอู๋เซี่ยนลี่มาถึงโรงครัว"ข้าอยากจะทำแกงจืดเห็ดหอมให้ท่านราชาเสียหน่อย""ให้พวกข้าน้อยทำให้ดีหรือไม่เจ้าคะ?""ไม่ต้อง ข้าอยากทำเอง""ถ้าอย่างงั้นพวกข้าน้อยจะไปเตรียมของให้นะเจ้าคะ""อืม ขอบใจพวกเจ้ามาก"อู๋เซียนลี่หันตัวเดินเข้ามารอในโรงครัวด้วยความตื่นเต้นบอกตามตรงว่าตั้งแต่มาอยู่ที่นี่นางไม่เคยลงมือทำอาหารเองเลย แต่อดีตชาติเคยทำมาก่อนก็เลยพอมีฝีมือติดตัวอยู่บ้างถึงแม้จะเริ่มลืมเลือนไปบ้างแล้วก็ตาม ตอนนี้นางเริ่มจำอดีตของตัวเองไม่ได้แล้ว เริ่มจำไม่ได้แล้วว่ามีเพื่อนชื่ออะไรบ้าง เคยเรียนที่ไหนหรือทำงานที่ไหน ตอนนี้จำได้เพียงบ้านและครอบครัวเก่าเท่านั้น แต่เชื่อว่าสักวันหนึ่งก็คงจะลืมเลือนสิ่งเหล่านี้ไปเช่นกันเหมือนว่าตอนนี้จิตวิญญาณของนางกำลังหล่อหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับที่นี่ ก็เลยเชื่อว่าสักวันหนึ่งนางจะลืมทุกสิ่งทุกอย่างในอดีตชาติ ลืมเลือนว่าตนเองมาเกิดใหม่และกลายเป็นคนของที่นี่อย่างสมบูรณ์แต่ก็พร้อมจะยอมรับมันเพราะความจริงนางก็ตายไปแล้วในโลกใบนั้นที่จากมา ป่านนี้ร่างกายคงเหลือแต่กระดูกอยู่ใต้หลุมศพไปแล
last updateDernière mise à jour : 2026-11-04
Read More

43 : ลูกข้าเป็นเด็กดี

Chapter 43'ลูกข้าเป็นเด็กดี'สี่ปีต่อมาหอไทซวง , แดนบูรพาเด็กน้อยวัยสามขวบวิ่งดุ๊กดิ๊กเข้ามาภายในห้องตำราของหอไทซวงที่สูงใหญ่เด่นสง่า ผมสีดำขลับถูกถักทอเป็นเปียทั้งสองข้างดูน่ารักเข้ากับชุดสีชมพูที่กำลังสวมใส่อยู่ ร่างน้อย ๆ วิ่งเข้ามาหาประมุขหอที่กำลังนั่งตรวจจดหมายร้องเรียนต่าง ๆ จนไม่ทันสังเกตว่ามีนเด็กน้อยเข้ามากว่าจะรู้ตัวก็ตอนที่ร่างน้อยกระโจนเข้าใส่เขาเสียแล้ว"ท่านลุง!" เสียงใสหวานตะโกนลั่นก่อนจะทาบทับลงบนตัวของฟานไป๋ ทำให้ตี้เซียนแดนบูรพาล้มหงายตึงลงไปหัวโขกพื้นไปหนึ่งโป๊กจนเสียงดังแต่เด็กสาวตัวน้อยกลับหัวเราะร่วนออกมาอย่างชอบใจ"ไจ๋เอ๋อร์ลุงบอกเจ้าแล้วว่าอย่ากระโดดมาแบบนี้ เจ้าจะเจ็บตัวเอานะถ้ามันพลาด" ฟานไป๋ผงกหัวมอง 'โหรวลี่ไจ๋' บุตรสาวของโหรวหลงจินและอู๋เจียที่กำลังนั่งทับอยู่บนตัวของเขา"ท่านลุงตลก" โหรวลี่ไจ๋ยิ้มร่าอย่างชอบใจ"เจ้าเนี่ยนะเป็นสตรีแท้ ๆ ไยซนเหมือนลูกลิงขนาดนี้"ฟานไป๋ดันตัวลุกขึ้นนั่งก่อนจะจับตัวหลานสาวตัวน้อยมานั่งตักของตน พอโหรวลี่ไจ๋เห็นหมึกก็คว้าเอาพู่กันมาจิ้มเล่นในทันทีแต่ไม่ได้วาดลงกระดาษหรอกนะดันหันมาวาดบนหน้าของตี้เซียนแดนบูรพาแทน"ไจ๋เอ๋อร์อย
last updateDernière mise à jour : 2026-11-04
Read More

43.1 : ลูกข้าเป็นเด็กดี

วังหิน , แดนปีศาจ"น้องข้าเจ้าขึ้นมาสิ!""ไม่เอาหรอก ท่านพ่อบอกว่าห้ามปีนต้นไม้นะท่านพี่"เจียงฉินในวัยสี่ขวบแต่ร่างกายกลับเหมือนเด็กอายุหกถึงเจ็ดขวบยืนเท้าเอวแหงนหน้ามองพี่ชายฝาแฝดของตนเองที่ตอนนี้กำลังปีนขึ้นไปบนต้นไม้สูงน่าหวาดเสียว เขามองอยู่ที่พื้นยังขนลุกจิ้งจอกที่ไหนปีนต้นไม้กันไม่ใช่ลูกลิงเสียหน่อย"ท่านพ่อไม่รู้หรอกถ้าเจ้าไม่พูด" เจียงเฉินยังคงปีนสูงขึ้นไปอีกเพื่อโอ้อวดน้องชายของตนไม่สนใจเสียงห้าม"สูงไปแล้วท่านพี่ ท่านเป็นจิ้งจอกนะไม่ใช่ลิง จิ้งจอกเขาไม่ปีนต้นไม้กันหรอก" เจียงฉินรีบร้องห้ามพี่ชายแต่อีกฝ่ายไม่ฟังเลยเจียงเฉินยังคงปีนสูงขึ้นไปอีก เหยียบกิ่งไม้กิ่งแล้วกิ่งเล่าอย่างชำนาญก่อนจะเย้าแหย่น้องชายด้วยการเดินไปยังปลายของกิ่งไม้เพราะมั่นใจว่ามันแข็งแรงและเขาทรงตัวได้เปรี๊ยะ!พลันเสียงไม้ลั่นก็ดังขึ้น เนื้อไม้แตกออกจากกันแบบที่เจียงเฉินก็ไม่ทันตั้งตัวก่อนที่ร่างทั้งร่างของเขาจะเสียหลักร่วงจากต้นไม้สูง ทำเอาเจียงฉินตกใจวิ่งพล่านไปมาแขนก็กางออกเพื่อจะรับตัวพี่ชาย "ท่านพี่แปลงกายเป็นจิ้งจอกสิ ข้าจะได้รับท่านได้!""ขะ… ข้าแปลงไม่ได้ ข้าทำไม่ได้!" เจียงเฉินตะโกนบอกน้องชายเพร
last updateDernière mise à jour : 2026-11-04
Read More

44 : บทลงโทษของบิดา

Chapter 44‘บทลงโทษของบิดา’.“ยะ… อย่าสิสามีเดี๋ยวลูกมาเห็น”อู๋เซียนลี่พยายามดันตัวของเจียซิงเยี่ยนออกไปแต่เหมือนมันจะไม่เป็นผลเลยเพราะเขายังคงถาโถมกายลงมาลากไล้ริมฝีปากไปตามเนื้ออ่อนของเธอจนรู้สึกเสียววูบวาบร้อนผ่าวไปทั้งร่างกาย“ลูกโดนโบยจะเอาเรี่ยวแรงที่ไหนเดินมาเห็น” เจียงซิงเยี่ยนอุ้มตัวอู๋เซียนลี่ขึ้นพาดบ่าจนนางตกใจยกมือขึ้นทุบหลังเขาแต่อีกฝ่ายก็ไม่สะทกสะท้านสักนิดเดียวพานางเดินกลับห้องนอนหน้าตาเฉยไม่ได้สนใจสายตาของปีศาจจิ้งจอกคนอื่นสักนิดเดียวร่างของนางถูกวางลงบนเตียงนุ่มที่ใช้นอนเป็นประจำทุกค่ำคืนก่อนที่ร่างสูงจะโน้มลงมาทาบทับกักตัวนางไว้ใต้อาณัติไร้หนทางหนี ไม่มีสิทธิ์ได้พูดอะไรด้วยซ้ำเมื่อริมฝีปากโดนครอบครองด้วยสัมผัสร้อนผ่าวที่แสนดุดันชวนหัวใจสั่นไหว ร่างกายร้อนวูบวาบขึ้นมาจนอยากจะปลดเปลื้องอาภรณ์ออกจากร่างกายเสียให้หมดตอนนี้ สมองขาวโพลนยามลมหายใจถูกช่วงชิงจนแทบจะหมดไม่สนใจสิ่งใดอีกแล้วเหมือนเหลือกันแค่เพียงสองคนเท่านั้นมือใหญ่ลากไล้ลงมายังผ้าคาดเอวก่อนจะปลดมันออกตามมาด้วยอาภรณ์ที่ถูกปลดออกทีละชิ้นกว่าจะรู้ตัวก็เหลือเพียงร่างกายเปลือยเปล่าที่เสียดสีกันแล้ว เหงื่อเม็ดเล็
last updateDernière mise à jour : 2026-11-04
Read More
Dernier
1
...
5678910
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status