บททั้งหมดของ พี่สาวเจ้าหาใช่คนร้ายกาจเสียหน่อย: บทที่ 61 - บทที่ 70

93

30 : ความรู้สึกที่สับสน

Chapter 30‘ความรู้สึกที่สับสน’."โอ๊ย!"อู๋เซียนลี่วิ่งหนีออกมาจากห้องโถงได้เพียงไม่นานก็ล้มลงกับพื้นเมื่อรู้สึกเจ็บแปล๊บที่ปลีน่องของตนเอง ก้มลงไปมองก็เห็นรอยแผลจากคมเขี้ยวของเจียงซิงเยี่ยนที่กัดเอาไว้ก่อนหน้านี้ หญิงสาวขบเม้มริมฝีปากแน่นพยายามฝืนร่างกายให้ลุกขึ้นยืนแต่ก็ไม่เป็นผลจึงเลือกจะนั่งพักก่อน มือก็ยกขึ้นปาดคราบน้ำตาของตนเองทิ้งทำไมจะต้องร้องไห้ให้เขาด้วย คนนิสัยไม่ดีแบบนั้นไม่เห็นสมควรจะได้รับน้ำตาจากนางเลย ตอนนี้นางได้ร่างกายของตนเองกลับคืนมาแล้ว แยกวิญญาณออกมาแล้วก็อยากเป็นตัวของนางเอง อยากสนุก อยากสดใส ร่าเริงในแบบที่นางเป็น ไม่ใช่ต้องมาเสแสร้งวางท่าทางเป็นคนอื่นอีก และก็ไม่อยากตกเป็นทาสใครด้วย"โอ๊ย!""ว้าย! ขออภัยท่านหญิง ข้ามองไม่เห็นท่านเลยเจ้าค่ะ"นางจิ้งจอกแดงที่เดินมาจากไหนไม่รู้เหยียบเข้าที่ขาของอู๋เซียนลี่เต็มแรงแล้วมันเป็นข้างที่มีแผลด้วยยิ่งทำให้นางเจ็บมากกว่าเดิม หญิงสาวขบเม้มริมฝีปากแน่นพยายามระงับอารมณ์ของตนเองเอาไว้แล้วเงยหน้ามองอีกฝ่ายที่ดูก็รู้ว่าตั้งใจเดินเหยียบนางยังมาตอแหลบอกไม่ตั้งใจอีก"เจ้าตาบอดหรือไงถึงมองไม่เห็นผู้อื่น" นางต่อว่ากลับไปอย่างไม่ย
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-11-04
อ่านเพิ่มเติม

30.1 : ความรู้สึกที่สับสน

เสียงของบรรดาผู้อาวุโสต่างร้องขอชีวิตของนางจิ้งจอกแดงเพราะจิ้งจอกแดงเก้าหางนั้นไม่ใช่หากันง่าย ๆ แค่จิ้งจอกแดงที่หางน้อยกว่านี้ก็หาได้ยากแล้วเพราะส่วนมากจิ้งจอกจะเกิดมาเป็นจิ้งจอกขาวเสียมากกว่า"เจ้าพอใจหรือไม่?" เจียงซิงเยี่ยนหันกลับมาถามอู๋เซียนลี่จนนางเลิ่กลั่ก"ขะ… ข้า ข้าหรือ?""ใช่ เจ้าพอใจกับบทลงโทษนี้หรือไม่ หรือต้องการให้ข้าสังหารนาง"นางมองดูปีศาจจิ้งจอกแดงที่นอนหายใจรวยรินที่พื้นจะตายหรือรอดยังไม่แน่ใจนัก เอาจริง ๆ ก็ไม่ได้หวังจะถึงชีวิตอะไรเพียงแค่อยากสั่งสอนว่าใครเป็นใครก็เท่านั้นอย่ามาแหยมกับนาง "พอเถิด ข้าไม่เอาความนางแล้วถือว่าเลิกแล้วต่อกัน นับจากนี้ต่างคนต่างอยู่อย่ามาข้องเกี่ยวกันอีก""ได้ยินแล้วใช่ไหม" เจียงซิงเยี่ยนหันกลับมามองนางจิ้งจอกแดง"จะ… เจ้าค่ะ" นางจิ้งจอกแดงรับปากเสียงแผ่ว"ขอโทษว่าที่ราชินีของเจ้าเสีย"คำพูดของเจียงซิงเยี่ยนทำทุกคนตกใจรวมถึงอู๋เซียนลี่ด้วย นางกำลังจะอ้าปากแย้งแต่ก็เจ็บปากเพราะโดนตบจนฟันแทบร่วงไม่มีเรี่ยวแรงจะพูดออกมา ตอนนี้เหมือนเดจาวูเพราะทุกสายตาจับจ้องมาที่นางอีกแล้วจนอยากจะแทรกซอกหลืบหนีไปให้รู้แล้วรู้รอด"ตะ… แต่ตำแหน่งราชินีควรเป็
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-11-04
อ่านเพิ่มเติม

31 : หันหน้าเข้าหากัน

Chapter 31‘หันหน้าเข้าหากัน’.เจียงซิงเยี่ยนนั่งสะสางงานภายในห้องตำรา ปลายพู่กันเขียนลงบนแผ่นกระดาษพร้อมปั๊มตราประทับของตนลงในนั้นเพื่อออกคำสั่งไปยังปีศาจที่ดูแลเมืองต่าง ๆ ภายในดินแดนปีศาจแห่งนี้ การปกครองของที่นี่ก็ไม่ต่างจากโลกมนุษย์มีเขาเป็นใหญ่ที่สุดคอยดูแลและควบคุมเมืองต่าง ๆ ที่มีหัวหน้าปีศาจคอยดูแลเมืองนั้น ๆ อีกที ส่วนมากก็จะเป็นพวกเหล่าผู้อาวุโสทั้งหลายที่อยู่มาหลายร้อยปีก็ยังไม่ตายไปสักที ดันอยู่มาถึงยุคสมัยเขาจนต้องมานั่งสู้รบกันทางความคิดเหมือนอย่างเช่นทุกวันนี้ แต่ก็ดีหน่อยที่พวกนั้นยังเคารพและยำเกรงในอำนาจของเขาเพราะในดินแดนปีศาจแห่งนี้เผ่าที่มีพลังมากที่สุดและชาญฉลาดมากที่สุดคงหนีไม่พ้นเผ่าจิ้งจอกเลยได้รับตำแหน่งการปกครองที่นี่มาหลายรุ่นแล้วดวงตาคู่คมปรายมองไปยังสำรับอาหารที่ถูกจัดเตรียมไว้ให้แต่ตอนนี้มันคงเย็นชืดหมดแล้วเพราะเขากินอะไรไม่ลงเลยมันเหมือนมีอะไรจุกแน่นอยู่ในอก ความรู้สึกก็ฟุ้งซ่านเลยเลือกจะนั่งสะสางงาน ตอบจดหมายร้องเรียนต่าง ๆ อยู่แบบนี้เพื่อขัดเกลาจิตใจให้สงบลงบ้างแต่ก็เหมือนไม่เป็นผลเท่าไหร่“เพราะเจ้าผู้เดียวที่ทำให้ข้าดูน่าสมเพชเช่นนี้”เขาลุกขึ้นยื
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-11-04
อ่านเพิ่มเติม

31.1 : หันหน้าเข้าหากัน

พอพูดถึงเรื่องนี้น้ำตาหยดใสก็ตีตื้นขึ้นมาอีกครั้งเพราะยังคงผวากับเรื่องที่เขาทำอยู่มีอย่างที่ไหนทำเช่นนั้นกับนางมันหยามเกียรติและศักดิ์ศรีกันชัด ๆ เลย ยังไงนางก็เป็นสตรีหาใช่บุรุษหน้าหนาไร้ยางอายเช่นเขา"ข้าขอโทษเจ้า"เขาเดินเข้ามาหานางก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งคุกเข่าต่อหน้าจนนางตกใจก้าวถอยหลังหนีไปหนึ่งก้าวแต่ก็ถูกมือใหญ่คว้าแขนเอาไว้พร้อมช้อนสายตาเวอร์ชันลูกหมาตัวน้อยมองอย่างออดอ้อนเหมือนตอนที่เขายังเป็นเพียงเสี่ยวเยี่ยน สายตาที่ทำนางอ่อนระทวยทุกครั้งที่ได้จ้องมองใจเหลวเป็นน้ำทันที"ให้อภัยข้าได้หรือไม่?""ขะ… ข้า ข้าให้อภัยเจ้าก็ได้ ก็ไม่รู้จะโกรธจะเคืองกันไปทำไม ชีวิตคนเรามันสั้นเกิดตายแบบยังไม่ได้ปรับความเข้าใจกันมันคงเป็นสิ่งที่ติดค้างในใจไปยันชาติภพหน้า"นางทิ้งตัวลงนั่งตรงหน้าของเขาที่กำลังคุกเข่าอยู่ก่อนจะจับมือหนาเอาไว้แน่น "งั้นเอาอย่างงี้ดีไหม ข้ากับเจ้าเรามาเรียนรู้กันใหม่ ข้าเองก็โตแล้ว เจ้าเองก็โตแล้ว บางทีเราควรใช้เหตุผลคุยกันให้มากกว่าอารมณ์ ตอนนี้เราอาจจะยังไม่สนิทใจกันนักงั้นเราก็มาใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน เรียนรู้กันและกันใหม่ดีหรือไม่?""ได้สิ ข้ายินดี ข้าอยากจะเรียนรู้ตัวตน
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-11-04
อ่านเพิ่มเติม

32 : ท่องเที่ยวไปในตลาด

Chapter 32'ท่องเที่ยวไปในตลาด'.เสียงน้ำถูกราดลงบนตัวของเจียงซิงเยี่ยน อู๋เซียนลี่หันไปคว้าผ้ามาขัดไปตามแผ่นหลังขาวแต่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นของเขาเบา ๆ เพราะรับอาสาจะช่วยเขาอาบน้ำจะต้องมาอายอะไรอีก นางก็เห็นทุกสัดส่วนของเขาหมดแล้ว"ข้ายังเรียกเจ้าเสี่ยวเยี่ยนได้ใช่ไหม?""ย่อมได้""งั้นข้าถามอะไรหน่อยได้หรือไม่?""ย่อมได้""ตกลงแล้วเจ้าได้ผนึกจิ้งจอกไปหรือยัง?""ผนึกจิ้งจอกหลอมเป็นกายเนื้อให้เจ้าไปแล้ว ไม่มีใครได้ไปและมันไม่ถูกทำลาย ร่างกายของเจ้าเกิดมาจากผนึกจิ้งจอก""งั้นถ้าข้าเกิดมาจากผนึกจิ้งจอกก็หมายความว่าข้ามิใช่มนุษย์แล้วใช่ไหม?""มนุษย์เกิดจากท้องของมารดามนุษย์ แต่เจ้าเกิดจากสิ่งของวิเศษ ถ้าเป็นของเทพเจ้าจะเป็นเหมือนเทพธิดา แต่ถ้าเป็นของปีศาจแน่นอนเจ้าย่อมเป็นปีศาจ"อู๋เซียนลี่ถอนหายใจออกมาเล็กน้อยก็คิดไว้บ้างแล้วแหละว่าตนเองต้องไม่ใช่มนุษย์อีกแล้ว ตัวซีดเผือดเสียขนาดนี้อย่างกับพวกผีดิบแวมไพร์แต่ปีศาจเนี่ยเขาใช้ชีวิตกันแบบไหนนะ"เจ้าคงต้องสอนข้าใช้ชีวิตแบบปีศาจเสียแล้ว""เจ้าเสียใจหรือไม่?""เรื่องอันใดเล่า?""ก็เรื่องที่เป็นปีศาจหาใช่เซียน""ไม่หรอก เดิมทีข้าก็ตายแล้วแต่ได้กล
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-11-04
อ่านเพิ่มเติม

32.1 : ท่องเที่ยวไปในตลาด

แดนมนุษย์เสียงผู้คนเซ็งแซ่ไปทั่วตลาดที่มีเหล่าชาวบ้านออกมาจับจ่ายซื้อของกันอย่างครึกครื้น อู๋เซียนลี่ในชุดสีขาวสะอาดดั่งสตรีแรกแย้มที่ยังบริสุทธิ์ผุดผ่องรีบวิ่งมายังร้านซาลาเปาที่ควันโขมงยามเปิดซึ้งนึ่งขึ้นมาหญิงสาวจ้องมองแป้งขาวหนานุ่มตรงหน้าจนน้ำลายสอ"แม่นางคนงามท่านจะรับอะไรดีขอรับ" พ่อค้าซาลาเปาพูดจาหวานหูในทันที"เอาไส้ถั่วสองอัน" นางสั่งด้วยรอยยิ้ม"นี่ขอรับ" อู๋เซียนลี่รับซาลาเปามาก่อนจะหันไปแบมือตรงหน้าของเจียงซิงเยี่ยนจนเขาทำหน้าไม่เข้าใจ"เอาเงินมาสิ เจ้าต้องจ่ายนะ" นางบุ้ยปากไปทางพ่อค้า"สิบอีแปะขอรับนายท่าน" พ่อค้าซาลาเปายิ้มหน้าบานเจียงซิงเยี่ยนหยิบเงินออกมาจากถุงก่อนจะยื่นให้พ่อค้าอย่างจำยอมแต่พอจะหันมาพูดกับอู๋เซียนลี่นางก็วิ่งหน้าตั้งไปยังร้านขายถังหูลู่เสียแล้วแถมยังกวักมือเรียกหย็อย ๆ อีกต่างหาก ตอนนี้เขาเหมือนพวกตาแก่ที่พาเด็กสาวแรกแย้มมาท่องเที่ยวไม่มีผิด"เอาสองไม้" นางรับเอาถังหูลู่มาจากพ่อค้าก่อนจะหันตัวเดินออกมาทันที แน่นอนว่าคนที่ต้องจ่ายเงินไม่พ้นเจียงซิงเยี่ยนอีก"เจ้ากินสิอาเยี่ยน" อู๋เซียนลี่หันมาหาเจียงซิงเยี่ยนก่อนจะยื่นซาลาเปาอีกลูกให้เขา"ป้อนข้าสิ"
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-11-04
อ่านเพิ่มเติม

33 : มาเป็นภรรยาของข้า

Chapter 33'มาเป็นภรรยาของข้า'."เจ้าอธิษฐานสิ่งใด?"เจียงซิงเยี่ยนหันมาถามอู๋เซียนลี่ที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เขาบนหลังคาของเรือนร้างแห่งหนึ่ง โชคดีที่มันยังไม่ผุพังจนนั่งไม่ได้ แต่ก็ขยับมากไม่ได้เกรงว่าน้ำหนักตัวของเขาจะทำกระเบื้องแตกจนร่วงลงไปกองกันอยู่ข้างล่างแทน"เจ้าบอกของเจ้าก่อนสิ" นางหันกลับมามองเขาด้วยรอยยิ้มหวาน"ข้าขอให้เจ้ามีความสุข""ขะ… ข้าหรือ เจ้าขอพรให้ข้าหรือ?" นางชี้นิ้วเข้าหาตนเอง"ใช่ ข้าว่าเจ้าควรเป็นคนที่มีความสุขที่สุด""ขอบใจเจ้ามาก ข้าซึ้งใจจริง ๆ" นางกล่าวด้วยท่าทางเขินอายเล็กน้อยจะก้มหน้าหลบสายตาแวววาวของเขาแต่ก็โดนเชยคางให้เงยขึ้นสบตากัน"แล้วเจ้าเล่าอธิษฐานสิ่งใด""ข้าขอให้เจ้าใจดีกับข้ามาก ๆ""แล้วข้าใจร้ายตรงไหนกัน ถ้าใจร้ายคงไม่พาเด็กงอแงเช่นเจ้ามาเที่ยวซุกซนเช่นนี้หรอก""ที่เจ้าพาข้ามาเพราะจะเกี้ยวข้าต่างหาก""สำคัญตนเองมากแล้ว""ข้าหรือสำคัญตนเอง ตอนนี้เรากำลังเกี้ยวกันอยู่เจ้าอย่าทำเมินไปหน่อยเลย รู้ดีแก่ใจตน""มันก็คือสิ่งหนึ่งในการเรียนรู้กันและกันไม่ใช่หรือ?""แล้วเจ้าได้เรียนรู้อะไรบ้างหรือยัง?""ได้สิ" เขาเชยคางนางให้เงยขึ้นสบตากัน "ได้เรียนรู้ว่าเจ
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-11-04
อ่านเพิ่มเติม

33.1 : มาเป็นภรรยาของข้า

"ว้าย!" ร่างทั้งร่างของนางลอยละลิ่วลงมาจากหลังคาอย่างรวดเร็วจนตั้งตัวไม่ทันได้แต่หลับตาปี๋เตรียมรับแรงกระแทกแต่กลับมีวงแขนโอบกอดนางเอาไว้แล้วกระชากเข้าหาอย่างแรงจนใบหน้ากระแทกเข้ากับอะไรบางอย่างแข็ง ๆ ก่อนจะถึงพื้นเสียอีกหรือว่าถึงพื้นแล้วแต่เอาหน้าลง?นางค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นพลันนัยน์ตาสีอ่อนก็เบิกกว้างก่อนจะผ่อนลงแล้วมองใบหน้าหยกของเจียงซิงเยี่ยนนิ่ง ๆ พยายามรวบรวมสติสัมปชัญญะอยู่ ตอนนี้นางนอนทับอยู่บนตัวของเขา ไอ้แข็ง ๆ เมื่อกี้คือหน้าอกกำยำ ส่วนไอ้คนที่กระแทกพื้นมันคือเขาไม่ใช่นางแล้วตอนนี้เขาก็นอนนิ่งเชียว ไม่ใช่ว่าหัวกระแทกพื้นสมองกลับเด๋อด๋าความจำเสื่อมแล้วนะหรือตายแล้ว?"จะ… เจียงซิงเยี่ยน ถ้าเจ้ายังไม่ตายส่งเสียงหน่อย" นางโบกมือผ่านหน้าของเขาไปมา"ขะ… ข้าหนัก ลุกออกไปสักที" เขาดันตัวนางออกไปจากร่างกายของตนจนอู๋เซียนลี่เสียความมั่นใจในทันที นางตัวบอบบางร่างเล็กน่าทะนุถนอมขนาดนี้เนี่ยนะบอกว่าหนัก เอาอะไรมาหนักในเมื่อเขาตัวอย่างกับหมีขนาดนี้"ขะ… ข้าเนี่ยนะหนัก?""เจ้าจะไม่หนักก็ต่อเมื่อควบม้าบนตัวข้าเท่านั้น" เขากล่าวด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์จนนางเปลี่ยนอารมณ์ทันที รู้แบบนี้น่าจับห
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-11-04
อ่านเพิ่มเติม

34 : คนทอเสื้อคลุม

Chapter 34‘คนทอเสื้อคลุม’.หอไทซวง , แดนบูรพาอู๋เจียเดินออกมายังนอกเรือนจะตรงไปที่สระบัวเพื่อหาที่พักผ่อนหย่อนใจจะได้ปักลวดลายบนเสื้อคลุมที่ปักค้างไว้ให้เสร็จ หญิงสาวเดินมาตามทางเดินทอดยาวที่เชื่อมส่วนต่าง ๆ เอาไว้ด้วยกันมีเหล่าข้ารับใช้ที่ตามมาจากไป๋เซี่ยซานตามติดไม่ห่างตัวนางเองถึงจะเป็นผู้มีวรยุทธ์แต่ก็อยู่ในระดับเหรินเซียนเท่านั้นและไม่ชอบข้องเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้ด้วย ไม่บ่อยนักที่นางจะใช้วรยุทธ์นอกจากจำเป็นจริง ๆ วันทั้งวันเลยมักจะหาซื้อผ้ามาตัดเย็บชุดใหม่ ปักลวดลายบนผ้า หรือแม้แต่เข้าโรงครัวเพื่อทำอาหารมากกว่า"โอ๊ย!""อ๊ะ!"แต่เพราะเหม่อลอยคิดอะไรไปไกลนางจึงไม่ทันระวังตัวชนเข้ากับใครบางคนที่เดินออกมาจากทางแยกเข้าพอดิบพอดีเพราะเป็นมุมอับสายตาจนเกือบจะหน้าหงายโชคดีที่คนคนนั้นคว้าเอวนางเอาไว้ได้ทัน หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองพลันดวงตาคู่สวยก็เบิกกว้างจนต้องรีบผละตัวออกมาแล้วยกมือขึ้นประสานกันในทันที"ขะ… ขออภัยโหรวหลงจินตี้เซียน ข้าไม่ทันระวังเองเจ้าค่ะ""ไยเรียกกันห่างเหินเช่นนั้นอาเจีย" โหรวหลงจินยื่นมือมารับมือของนางเอาไว้จนหญิงสาวตกใจรีบดึงกลับในทันที"ขะ… ขออภัยข้าทำกิริยาไม่งา
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-11-04
อ่านเพิ่มเติม

34.1 : คนทอเสื้อคลุม

เมื่อได้ฟังสีหน้าของโหรวหลงจินก็เสียเล็กน้อย ดวงตาของเขาไหววูบจนไม่ได้พูดสิ่งใดออกมามันทำให้ฟานไป๋ลอบยิ้มเล็กน้อยก่อนจะกล่าวต่อ "ท่านพอจะแนะนำข้าได้หรือไม่ว่ามีผู้ใดบ้างที่เข้าตาท่าน? ""ขะ… ข้า ข้านึกไม่ออกนัก ไม่รู้ว่าจะมีผู้ใดเหมาะสมกับนาง ข้าว่าเจ้าควรพินิจพิเคราะห์อย่างถี่ถ้วนเสียหน่อย" โหรวหลงจินกล่าวด้วยรอยยิ้มนุ่มนวลแต่มันดูฝืนยิ้มแปลก ๆ"อันที่จริงข้าก็มีคนที่เหมาะสมในใจอยู่แล้วขอรับ""ใครหรือ?" โหรวหลงจินรีบถามขึ้นในทันทีท่าทางของเขาดูร้อนรนจนแสดงออกมาชัดเจนเมื่อรู้ตัวว่าตนทำกิริยาไม่เหมาะสมเข้าเสียแล้วจึงรีบวางตัวกลับมานั่งท่าสงบเสงี่ยมเช่นเดิมทันที"ท่านดีหรือไม่ขอรับ?""ขะ… ข้าหรือ?""ใช่ขอรับ"ตี้เซียนแห่งแดนประจิมคลี่ยิ้มออกมาเล็กน้อยพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ของตนเองเอาไว้ถึงแม้ความจริงอยากจะกระโดดโลดเต้นมากแค่ไหนก็ตาม ว่ากันตามตรงเขาก็หมายตาหมายใจในตัวอู๋เจียเหมือนกันแต่ติดตรงที่ว่าอู๋เซียนลี่หวงน้องสาวมาก นางไม่พึงใจบุรุษใดทั้งนั้นที่เข้าใกล้น้องสาวตนเองและมักจะไม่ให้อู๋เจียออกไปพบปะใครจึงทำให้เขาและนางไม่ค่อยได้เจอกันนัก"ข้าคู่ควรหรือ?""ท่านเองก็ไร้คู่ครอง ชาติกำเนิดดี
last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-11-04
อ่านเพิ่มเติม
ก่อนหน้า
1
...
5678910
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status