เข้าสู่ระบบ”นายท่าน ตอนนี้คงยังเดินทางไม่ได้ เส้นชีพจรเต้นแรงเกินไป ข้ากลัวว่าหากไปจะไม่พ้นตะวันตกดิน“ หมอหันมาบอกคนบ้านใหญ่พวกเขาใช้เวลาขุ่นคิดกันเพียงครู่ก่อนท่านผู้นำตระกูลจะพยักหน้ารับ
”เช่นนั้นในสามวันนี้เจ้าจัดเที่ยบยาให้หน่อยจะช้ากว่านี้ไม่ได้แล้ว“ พูดจบก็พากันเดินกลับไป หลังหมอยาออกไปแล้วนางจัดการป้อนยาลดไข้ทันที และนั้งเฝ้าพี่ชายพร้อมคิดอะไรบางอย่าง คนบ้านตงที่นางต้องไปแต่งงานด้วย เป็นใครกัน นางต้องเจอกับอะไรอีก เป็นสตรีในยุคโบราณเช่นนี้วางตัวลำบากเหลือเกิน หากพบเจอคนไม่ดีเท่ากับว่านางไม่มีใครคอยช่วยเหลืองั้นสิ “อาซือ ไปอยู่กับอาสามเจ้าต้องเป็นเด็กดีรู้ไหม พี่หญิงของเจ้าคนนี้ไร้วาสนาดูแล แต่เจ้าต้องมีสมบัติติดตัว นั้งรอข้าตรงนี้ก่อน” นางเดินไปหลังครัวค้นหาฟืน ข้าวขาวและธัญพืชอย่างละ1กำมือจัดการต้มโจ๊กใส่หมูสับและเห็ดหอมให้เด็กน้อยและพี่ชายกิน เพิ่มเติมคือหยิบนมมาให้อีกด้วย “เด็กวัยเพียงสองขวบปีจะดูแลตัวเองได้ดีเพียงใด ข้าต้องทำดีกับอาสะใภ้ให้มากหน่อย” นางปล่อยให้เด็กชายตักข้าวกินเอง ก่อนจะตักน้ำในมิติออกมาและอาบน้ำพร้อมเตรียมเสื้อผ้าชุดใหม่ให้อีก5-6ชุด ทุกอย่างถูกนางพับเป็นถุงผ้าไว้สำหรับเดินทางอย่างดี กล่องสมบัติที่ท่านปู่มอบให้นางเปิดออกพบว่ามีทั้งทองคำและเงิน ไหนจะเครื่องประดับหยกและอัญมณีที่ค่อยข้างมีค่าหลายอย่าง แม้จะมั่นใจว่านี่คือส่วนน้อยที่บ้านนั้นมีแต่ก็ถือว่าดีไม่น้อย “น้องรองเจ้ากำลังทำอะไร” คนที่นางป้อนยาแก้ไข้ไปเมื่อ1ชั่วยามก่อนพร้อมหยอดน้ำพุวิญญาณให้คล้ายกับอาการดีขึ้นเป็นปลิดทิ้ง “พี่ใหญ่เห็นทีว่าเราสามพี่น้องคงไม่อาจฝืนชะตา บ้านใหญ่ยอมเสียเงินรักษาท่านเพื่อให้ท่านได้ไปเหิงเตียนด้วย ส่วนน้องเล็ก อาสามและอาสะใภ้กำลังเดินทางมารับไปเลี้ยงดู ส่วนข้า…ต้องแต่งงานเข้าสกุลตง” คนที่หลับไปเพราะพิษไข้ฟังน้องสาวพูดแล้วได้แต่เจ็บปวด แม้พยายามมากมายเช่นนี้ยังล้มความตั้งใจคนบ้านใหญ่ไม่ได้ “พี่ใหญ่สมบัตินี้ข้าต่อลองกับท่านปู่มาได้นิดหน่อย ท่านเก็บซ่อนให้ดี วันข้างหน้าเผื่อมีโอกาสได้ออกจากคนชั่วร้ายพวกนั้นท่านจะได้มีสมบัติติดตัว” นางจัดการแบ่งสินเดิมท่านพ่อท่านแม่ออกเป็นสองกอง “เหตุใดจึงแบ่งแค่สองกอง เรามีกันสามคนพี่น้อง” เขาคลุกเข่าลงนั้งข้างน้องสาวที่พื้น “ไม่ต้องห่วงข้า หากสกุลตงไร้ความเมตตาข้าก็จะยังมีชีวิตอยู่ต่อได้เพื่อดูแลสามีที่ไม่แข็งแรง แต่ท่านกับน้องเล็กไม่รู้ว่าวันข้างหน้าจะลำบากหรือไม่ ข้าต้องทำดีกับอาสะใภ้ให้มาก เพื่อจะได้อุ้มชูอาซือให้รอดพ้น” นางหยิบตะกร้าอีกใบขึ้นมาในนั้นนางเตรียมของที่หยิบออกมาจากมิติเรียบร้อยแล้ว “สิ่งนี้ข้าเตรียมไว้ให้ท่าน ชุดสอบบัณฑิตข้าเตรียมให้ใหม่ เสื้อผ้าพวกนี้ภายหน้าท่านมีใส่ไม่อายใคร กระดาษพู่กันและแท่นฝนหมึก เป็นสมบัติติดตัวหากท่านสอบตำแหน่งทั่นฮวาได้ ท่านจะมีอนาคตที่แจ่มใสไม่อายใครแน่นอน” บุรุษที่ถูกเลี้ยงมาด้วยความยกย่องอดเสียใจไม่ได้ หากคราก่อนเขาค้านอำนาจไม่ยอมไปเรียนที่หอศึกษา คงเป็นคนไร้ค่าไม่ถูกแยกจากน้องๆเช่นนี้ ”เตี้ยนเตี้ยนจำเอาไว้ให้มั่น หากสงครามสงบ และพี่ใหญ่คนนี้ได้เป็นขุนนาง หรือสอบผู้พิพากษาได้ ข้าจะออกเดินทางตามหาเจ้ากับอาซือ“ นางพยักหน้าทั้งน้ำตา โลกก่อนไม่มีพี่น้องที่คลานตามกันมา ความผูกพันธ์ในชาตินี้แม้ไม่มีแต่รับรู้ได้ว่า สามพี่น้องสกุลถานรักกันมากเพียงใด ”ข้าจะรอเจ้าค่ะ น้องเล็กท่านคงยังพอติดต่อได้ อย่าลืมอาซือนะเจ้าคะ“ เขาพยักหน้า มองน้องสาวที่ห่อสมบัติใส่ถุงผ้าพร้อมเสื้อผ้าและของกินอีกเล็กน้อย เขาไม่สงสัยว่าน้องนำมาจากที่ใด เพราะเดิมทีนางเป็นคนขยันหารีบจ้างไปทั่ว จะมีของพวกนี้ก็ไม่แปลก ”อาเหยียน เตี้ยนเตี้ยนอยู่หรือไม่อาสามของพวกเจ้ามาแล้ว“ นางรีบลุกขึ้นไปรับหน้า ในความทรงจำนางบ่งบอกว่าแม้คนในบ้านใหญ่ไม่ใยดีกับนางแต่อาสามและอาสะใภ้นั้นทุกครั้งที่แวะมามักมีของติดมือมาให้นางและพี่น้องเสมอ ”คาราวะอาสาม คาราวะอาสะใภ้” นางปฏิบัติไปเองอย่างนอบน้อม ก่อนจะเชิญทั้งสองคนนั่งด้านใน “เด็กน้อย อาบน้ำให้น้องเสียตัวหอมเชียว เจ้ารู้เรื่องแล้วใช่หรือไม่” ฟ่านอิงอุ้มอาซือขึ้นมาหอมก่อนหันมาหาหลานสาวสามี “เจ้าค่ะ บ้านใหญ่แจ้งแก่ข้าแล้ว” นางเดินไปหยิบถุงผ้าที่เตรียมไว้ให้น้องชายนำมาให้ผู้เป็นอา ก่อนนั้งลงตรงข้าม “อาซืออาจจะยังสื่อสารได้ไม่ดีนัก ท่านอาโปรดเมตตานี่เป็นของสินเดิมที่บ้านใหญ่ยอมแบ่งให้ ข้าแบ่งให้น้องเล็กไว้เป็นสินเดิมติดตัวเจ้าค่ะ” นางเปิดให้ดูว่ามีอะไรบ้าง แต่คนเป็นอาทั้งสองกลับมองหน้ากัน “เตี้ยนเตี้ยนอาทั้งสองคนไม่มีลูก ทุกสิ่งอย่างที่หามาได้ย่อมอยากยกให้อาซือ เดิมทีอาขอเจ้าไปเลี้ยงด้วย แต่คนบ้านใหญ่บอกว่าเจ้าต้องแต่งงานเข้าตระกูลตงตามสัญญาหมั้นหมาย เจ้าเก็บของพวกนี้ไว้เป็นสินเดิมไม่ดีหรือ” ผู้เป็นอาดันมา แต่นางดันกลับ “ข้าพอมีสินเดิมอยู่บ้างเจ้าค่ะ สิ่งของพวกนี้จะช่วยให้ท่านอาไม่ลำบาก” นางลุกขึ้นก่อนเดินไปลากตระกร้าใบใหญ่ออกมา “ข้าวแดงแกงร้อนล้วนสำคัญ ยามภัยสงครามเช่นนี้เสบียงควรพร้อม นี่ถือว่าเป็นค่าตอบแทนที่พวกท่านดีกับข้า พี่ใหญ่และน้องเล็กเสมอมา” ด้านในตะกร้าเป็นเกลือที่นางรู้ว่ามันมีค่าดั่งทองสำหรับคนในยุคนี้ “จะเจ้า มีเกลืองั้นรึ” นางพยักหน้าพร้อมชี้ไปที่แท่นอะไรบางอย่าง “ความลับของข้าคือทำเกลือได้เอง แต่เพราะไม่มีใบค้าเกลือ จึงทำโจ่งแจ้งไม่ได้ เรื่องนี้ขอให้เป็นความลับนะเจ้าคะ หากท่านอาลำบาก นำเกลือพวกนี้ไปขายได้เจ้าค่ะ!!““ข้าจะเอาน้ำเปล่าและเครื่องดื่มชูกำลังออกมาไว้บนเกวียนเปล่า ท่านทยอยไปขนนะเจ้าคะ” เพราะตอนนี้กำลังวุ่นวาย นางจึงกระซิบบอกเขาก่อนปีนขึ้นไปบนเกวียนที่เอาไปขนของและนำน้ำเปล่าขวดเล็ก เครื่องดื่มชูกำลัง โสม และกาแฟกระป๋องออกมานับแสนขวด ทหารที่ต่อแถวและได้รับของอย่างครบถ้วน มีใจหึกเหิมและมีแรงจัดการข้าศึก“ขอบใจสำหรับเสบียง” แม่ทัพใหญ่แห่งจี้โจวเป็นคนนำกำลังทหารออกไปรบด้วยตนเองขี่ม้าเข้ามาหยุดตรงหน้านาง ตงซื่อเฉิงจึงรีบยื่นดาบให้“ดาบนี้ทำมาจากแร่ชั้นดี ทนทานและแกร่งให้ท่านแม่ทัพไว้ปราบศัตรูขอรับ“ การมีอาวุธดีย่อมพาชัยชนะกลับมาโดยง่าย แต่หากจะให้เขาแจกให้ทุกคนเกรงว่าจะมีคนสงสัย”พวกท่านทั้งสองคนมีบุญคุณกับจี้โจวจริงๆ วันพรุ่งนี้ซางกุ่ยจะนำพวกท่านไปที่เรือนหลังใหม่“ นางและตงซื่อเฉิงก้มหัวลงไปเป็นการขอบคุณ”เอาชนะให้ได้นะเจ้าคะ ถือว่าข้าอวยพรในฐานะคนแคว้นจี้โจวคนนึง“ถานเตียนเถียนและตงซื่อเฉิงมองขบวนรถม้าที่ออกไปจนลับสายตา ในใจนางภาวนาให้ทุกแคว้นที่พักดีต่อองค์ชายรองได้รับชัยชนะ และแต่งตั้งองค์ชายขึ้นเป็นองค์รัชทายาท หากใต้หล้าได้คนที่มีใจคุณธรรมเป็นคนปกครองคงสงบร่มเย็นไม่น้อย“ไปพักเถอะ เจ้
“เช่นนั้นควรทำอย่างไร” เขาไม่เคยเจอการทำศึกที่ฉลาดเช่นนี้ และไม่เคยเจอศึกที่พร้อมตลบหลังตลอดเวลาคล้ายคนคิดกลไกลไม่มีความเป็นบุรุษพอ นอกจากไม่เผชิญหน้ายังไม่มีสาร์นท้ารบ และยังฆ่าแกงชาวบ้านผู้บริสุทธิ์ข่มขวัญอีกต่างหาก“ซุ่มโจมตีขอรับ” “ซุ่มโจมตีงั้นหรือ ชายชาติทหารไม่ทำกัน” เขามีแต่สู้ซึ่งๆหน้าทั้งนั้น“แต่เพราะกลยุทธ์การรบที่เปลี่ยนไป ในเมื่อกบฏไม่เคยมองที่กติกา เหตุใดเราต้องทำตามกติกาหรือเจ้าคะ การเสียกำลังพลโเดเปล่าประโยชน์เป็นเรื่องไม่สมควร” ถานเตียนเถียนที่รักความถูกต้อง แต่ครานี้นางยินดีผิดกติกานิดหน่อยในเมื่อคนเหล่านั้นไม่อยู่ในกติกาตั้งแต่ทีแรก“ที่สำคัญ ทั้งสี่แคว้นจะส่งกำลังพลมากมายไปช่วยวังหลวง แล้วปล่อยให้ชาวบ้านผจญกับความหวาดกลัวหรือเจ้าคะ” สิ่งที่นางพูดล้วนอยู่บนพื้นฐานความเป็นจริง ตลอดเวลาที่หนีภัยสงคราม เห็นคนเจ็บคนตายจำนวนมาก เท่านั้นยังไม่พอคนโดนปล้นก็มีไม่น้อย หากปล่อยผ่านเรื่องนี้ทั้งที่ช่วยได้ นางและเขาคงไม่ใช่มนุษย์แล้วกระมัง“เอาตามท่านสองคนว่า เรามาวางแผนกันเถอะ” ในเมื่อองค์ชายรองเชื่อใจทั้งคู่ เขาที่เป็นแม่ทัพใหญ่จะเชื่อบ้างมิได้หรือ“ข้าศึกพวกนั้นเดินทางผ่าน
“เย็นนี้ข้าจะพาทุกคนมากินอาหารที่ภัตตาคาร ตอนนี้พวกเรากลับไปอาบน้ำกันก่อนดีกว่า” นางบอกทุกคนเมื่อเห็นภัตตาคารอาหารจีนร้านใหญ่อยู่ตรงหน้า นางเองก็อยากลองชิมเช่นกัน“จะไม่สิ้นเปลืองไปหรือเตี้ยนเตี้ยน” เป็นอาสามของนางก็ขมวดคิ้วอย่างคิดไม่ตก“ตราบใดที่มีข้า ทุกคนจะไม่อดตาย เราเดินทางมาเหน็ดเหนื่อย เมื่อได้ที่นอนดีๆ อาหารก็ต้องดีด้วยเจ้าค่ะ เตรียมเกลือของท่านอาให้พร้อม ข้าคิดว่า ข้ากำลังจะเจอขุมทรัพย์ที่เราจะหาเงินไปตั้งหลักได้แล้วเจ้าค่ะ” สายตาหวานมองไปยังหอโอสถชื่อเดียวกับเมืองจง นางมั่นใจว่าคนที่หนีภัยสงครามมาต้องมีครอบครัวอยู่ที่นี่แน่นอน หากนางขายสมุนไพรอีกเขาผู้นั้นย่อมรู้ว่านางโกหกว่ามีสมุนไพรเพียงเท่านั้น แต่หากนางขายเกลือและบอกว่านางนั้นผลิตเกลือเป็นนางจะได้ลูกค้าในระยะยาว“ขอประทานอภัยแม่นางถาน ข้าเป็นคนขอท่านแม่ทัพใหญ่แห่งจี้โจว เพราะจดหมายฉบับนั้นที่องค์ชายรองฝากมา ท่านแม่ทัพจึงอยากพบท่าน!!“ นางกับตงซื่อเฉิงลอบมองหน้ากันอย่างหนักใจ ป่านนี้ความลับที่นางมียาวิเศษคงรั่วไหล“หากจะเอาหลานสาวข้าไปพวกข้าก็จะไปด้วย ร่วมเป็นร่วมตายด้วยกัน” อาสามที่เป็นผู้ใหญ่ที่สุดในนี้เอ่ยขึ้นเสียงดังฟ
“อาสามเจ้าพูดเกินไป อ่อ เตี้ยนเตี้ยน เรื่องที่พวกอาจะกลับไปเป็นนายอำเภอคงพับไว้แล้วหล่ะ อาสะใภ้กับอาสามปรึกษากันว่า จะกลับไปทำสวนที่หารตง หากภัยสงครามสงบ ไม่อยากรบกวนเจ้ากับบ้านสามีนัก” สิ่งที่ได้ยินอาสะใภ้พูดมาทำนางรีบละมือจากการเก็บข้าวของ”ไม่ลำบากเลยสักนิด ท่านอาสะใภ้บอกข้าว่าจะเปิดหอโอสถด้วยกันหนิเจ้าคะ!!“ นางหันไปพูดคุยกับอาสะใภ้อย่างตั้งใจ ดวงตากลมโตฉายแววไม่เข้าใจ“ข้ากับอาสามเจ้ากลัวจะเป็นภาระ เราสองคนไม่มีทรัพย์สินใดติดตัวมา เจ้าอาจจะเหนื่อยที่ต้องพยุงข้าสองคนเดินไปด้วยกัน” ตอนมารับหลานชายพวกนางนำทรัพย์ติดตัวมาเพียงเล็กน้อย เพราะตั้งใจว่าขะรีบไปรีบกลับมาดูแลลูกบ้าน ไม่ทันคิดว่าจะเจอข้าศึกเข้า“เรื่องนั้นท่านอาอย่าได้เป็นกังวลไปเลยเจ้าค่ะ จำได้หรือไม่ที่ข้ามอบเกลือแก่ท่านอาเอาไว้ นั่นจะเป็นทุนรอนไว้สร้างตัวได้แน่นอน” เมื่อถานเตียนเถียนพูดถึงเกลือ นางก็นึกขึ้นได้ รีบเอาห่อผ้ามาแกะและพบว่ามันยังอยู่ดี“ข้าลืมนึกถึงเรื่องนี้ไปได้อย่างไรกัน!! ขอบใจมากนะเตี้ยนเตี้ยน” นางน้ำตาปริ่มจะไหล จากชีวิตที่สิ้นหวังบัดนี้เหมือนมีแสงสว่าง รวบตัวหลานสาวสามีมากอดแนบอก ตลอดทางที่มาเป็นถานเตียนเถ
ยามเหมาเช้านี้เมื่อทุกคนได้พักกันอย่างเต็มอิ่ม ช่วยกันจัดการข้าวของจนเรียบร้อยพร้อมออกเดินทางไปที่แห่งใหม่ที่นางตั้งใจว่า อยากจะไปถึงให้เร็วที่สุดเพื่อเดินทางไปต่อที่ภูเขาหนาน“สิ่งของพวกนี้ล้วนมีประโยชน์กับองค์ชาย ในนี้มียาและอาหาร เผื่อพวกท่านต้องรีบกลับวังหลวงในเร็ววัน” นางนำกระเป๋าผ้าที่ใส่ทั้งยา น้ำพุวิญญาน แผนที่ที่นางคัดลอกอย่างละเอียด และที่สำคัญคืออาหารมาให้ทหารที่เฝ้าหน้ากระโจม“ช้าก่อนแม่นาง” ทหารคนเมื่อวานที่เอามีดจ่อคอตงซื่อเฉิงเรียกทั้งคู่เอาไว้ ก่อนมอบหยกและกระดาษอีกใบให้“ที่แคว้นจี้โจวปกครองโดยอ๋องอวิ๋นรุย การจะขอผ่านทางนั้นยากพอควรเพราะพวกเขาจะระแวงว่าพวกท่านคือใส้ศึก องค์ชายฝากสิ่งนี้ให้เมื่อถึงประตูแคว้นจงหาวิธีมอบให้ทหาร แจ้งว่ามาขอพบแม่ทัพฮ่าวอี้ พวกเจ้าจะได้พักในที่ดีๆ” นางยินดีรับมาก่อนค้อมหัวขอบคุณ“ขอบใจท่านมาก เดินทางกลับวังหลวงดีๆหล่ะ แผนที่ๆข้าให้ พวกท่านจะได้เดินกลับทางที่ปลอดภัย และยังได้รู้เส้นทางของข้าศึกด้วย ข้าขอให้ท่านชนะศึก” ตงซื่อเฉิงที่ยืนเงียบอยู่นาน จับดาบเนื้อดีที่อยู่ด้านหลัง5อันมามอบให้พวกเขา“ดาบนี้มีน้ำหนักเบา พวกท่านฝึกใช้ให้เข้ามือ มันค
“หลักฐานอย่างอื่นหล่ะ” ตงซื่อเฉิงเปิดบาดแผลบนร่างกายที่มีทั้งเก่าและใหม่ให้พระองค์ดู ก่อนจะมอบตราสัญลักษณ์ของนักฆ่าหรือเหล่าทหารของหนิงสุ่ยกวงให้พระองค์ เวลาที่มีการทำร้ายเขาสิ่งนึงที่เขาจะคว้ามาไว้เป็นหลักฐานคือตราสัญลักษณ์พวกนี้“ทุกครั้งที่เจอข้าที่อารามในภูเขาหนาม คมดาบนับ10พุ่งตรงมาอย่างไม่ไว้ชีวิต สั่งทุกคนที่พบเจอข้า…ทำร้ายข้าได้ตามอำเภอใจ ทั้งๆที่มารดาข้าออกบวชเพื่อขอให้เขาไว้ชีวิตข้า คนชั่วช้าก็ยังเมินเฉย ” เขาวางจดหมายลับที่ป้าเขาเก็บงำมาเนิ่นนานให้องค์ชายได้ดู จดหมายนั้นเป็นจดหมายปิดผนึก สั่งนักฆ่าทั่วสารทิศให้ฆ่าล้างโคตรไม่เว้นแม้แต่ป้าเขาที่เป็นฮูหยินใหญ่ของแม่ทัพตงหวังฉี….ชายผู้นั้นเป็นซาตานในคราบเทพบุตรชัดๆ” พวกเจ้ามีหมึกและกระดาษหรือไม่“ ถานเตียนเถียนรีบพยักหน้าก่อนวิ่งออกไปนำกระดาษและหมึกเข้ามาให้องค์รัชชาย เขาตวัดไปพู่กันอยู่สองสามทีก่อนมอบให้องครักษ์” ส่งจดหมายฉบับนี้ให้ม้าเร็วของเราเอาไปมอบให้เสด็จพ่อ แจ้งแก่เสด็จพ่อว่าคนที่มักใหญ่ใฝ่สูงโดยการหลอกใช้อาหญิงเป็นเครื่องมือ อาจมีส่วนเกี่ยวข้องกับกบฏอีกด้วยและชายผู้นั้นคือ หนิงสุ่ยกวง กักตัวเข้าไว้ในคุกหลวง ข้าจะกลับไ







