เข้าสู่ระบบหลังอาสามและอาสะใภ้ออกไปที่เหลือคือพี่ชายที่ยังนั่งอยู่ด้วยอาการอ่อนเพลีย
“กินยาอีกรอบเจ้าค่ะ” นางเตรียมยาจากมิติลับมาให้เขาพร้อมน้ำพุวิญญานอีก1อึก “เจ้ามีเกลือได้อย่างไร” ถานปิงเหยียนถามขึ้นอย่างสงสัย “ข้า…แอบจำมาจากสกุลหลี่ตอนไปรับจ้าง จึงแอบมาลองทำเองจนมันได้ ข้าขายลับๆจึงพอมีสมบัติติดตัวมา พี่ใหญ่อย่าห่วงไป เรื่องนี้เป็นความลับเจ้าค่ะ” ไหนๆก็โกหกไปแล้วนาทีนี้นางต้องเอาชีวิตตัวเองให้รอดก่อน ออกจากสกุลถานได้เมื่อไหร่ นางจะได้ชีวิตอิสระทันที “เตี้ยนเตี้ยน เช่นนี้จะไม่นำภัยมาสู่เจ้าหรือ ยามมีภัยสงครามเช่นนี้เกลือหาได้ยากยิ่ง” คนเป็นพี่อดห่วงไม่ได้ซึ่งนางเองก็เข้าใจดี “พี่ใหญ่ท่านสอบเป็นทั่นฮวาให้ได้ ยามนั้นข้ามีหลายสิ่งที่อยากจะทำให้เราสามคนพี่น้องมีชีวิตที่ดี” นางห่อเกลือเป็นถุงเล็กๆใส่ลงไปในห่อผ้าก่อนเตรียมเอาไว้ใส่กระเป๋าเป้สะพายหลัง เย็นนี้นางอาจจำเป็นต้องเอาผ้าเก่าๆมาเย็บตามกระเป๋าให้มันดูไม่แปลกตาจนเกินไป “การเป็นขุนนางมีโอกาสกว่าผู้อื่น เกลือนี้ท่านเก็บเอาไว้ให้ดียิ่ง วันข้างหน้าแอบนำไปขายให้แก่ร้านโอสถ รับรองว่าไม่มีใครกล้าปริปาก และที่สำคัญ ราคาแพงเช่นนี้ จะเป็นทุนรอนให้ท่านตั้งตัว” นางเตรียมพร้อมไว้อย่างดี ไม่อยากให้เสียเปล่าหากมิติลับนั้นเกิดขึ้นได้เพราะคำให้พรของร่างเดิม “น้องรองลำบากเจ้าแล้วจริงๆ” เขาไม่คิดว่าคนเป็นน้องจะมีความรักและห่วงใยที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้ “เจ้าต้องแต่งงานเข้าสกุลตง หากข้าที่เป็นพี่ใหญ่ไม่ได้ไปส่งเจ้าด้วยตัวเอง คงรู้สึกผิดบาปจากคำสัญญาที่ให้ท่านแม่ไว้ เจ้าไปเตรียมตัวเสียหน่อย มีเกลืออีกหรือไม่พี่ใหญ่เจ้าอยากจะขออีก1ไห” แม้จะหงุ่นงงแต่นางก็รีบหยิบมาเพิ่มให้อีก ในมิติไม่ได้มีแค่เกลือ แต่ยังมีนาเกลือมากกว่า2ไร่ ตักมาแล้วก็ขึ้นมาใหม่ ยิ่งรู้ว่าที่นี่หายาก นางยิ่งรักษาเอาไว้ยิ่งชีพนำออกมาใช้แค่ยามจำเป็นเท่านั้น!! ตอนนี้เด็กหนุ่มวัยเต็มยี่สิบหนาวกำลังยืนเคียงข้างน้องสาวอย่างถานเตียนเถียน ทั้งคู่ยืนอยู่หน้าประตูไม้ที่ค่อยข้างเก่าแต่กลับถูกดูแลอย่างดี “อ่าว เหยียนเอ๋อร์ เตี้ยนเอ๋อร์ มาๆเข้ามาก่อน” หญิงชราผู้นี้ถ้านางจำไม่ผิดมีชื่อว่าตงเยว่ฮวาเป็นมารดาว่าที่สามีของนาง “คาราวะท่านป้าเยว่ฮวาเจ้าค่ะ/ขอรับ” สองพี่น้องถูกสอนมาอย่างดี คำนับคนแก่กว่าและเป็นเจ้าของบ้านหลังนี้ “ที่นี่อาจเงียบเฉียบสักหน่อย ตอนนี้อยู่ในช่วงไว้ทุกข์ เตี้ยนเตี้ยนเจ้ามานั้งข้างๆป้าเถิด” หญิงสูงวัยจับจูงนางให้ไปนั้งด้านข้าง “เพราะช่วงนี้ข้ายุ่งไปนิดและเห็นว่าเจ้าไม่สบายข้าจึงไม่ได้แจ้งข่าว” มือเหี่ยวย่นกุมมือนางเอาไว้แน่น ท่าทางที่พยายามกลั้นน้ำตาทำนางหันไปมองพี่ชาย “ท่านป้า เกิดเรื่องอันใดขึ้นหรือเจ้าคะ” นางเห็นท่าไม่ดี เมื่อตงเยว่ฮวายังก้มน่านิ่ง “คู่หมั้นคู่หมายของเจ้า ตงหลี่หยางสิ้นใจไปเมื่อสามวันก่อนตอนนี้ร่างของเขาอยู่ที่สุสานตระกูลตง อาเตี้ยนต้องขออภัยที่คนบ้านตงผิดคำพูดกับแม่เจ้า เพราะชะตาไม่อาจฝืน ความเจ็บไข้ได้ป่วยเข้าแทรกแซง แม้ข้าเองอยากทำตามที่รับปากแม่เจ้าไว้ แต่ตอนนี้น้องชายอาหยางอยู่ที่สนามรบกับบิดา ข้าหาใครแต่งแทนไม่ได้จริงๆ” ผ้าเช็ดหน้าสีหยกถูกยกขึ้นมาซับน้ำตา นางมีบุตรชายเพียงสองคน สามีเป็นแม่ทัพจับศึกและมีอนุตามมาอีกเป็นพรวน นางอยู่อาศัยกันเพียงในนามเพราะเป็นฮูหยินใหญ่ ความรักใคร่ตัดขาดกันไปนานแล้ว “ท่านลุงทราบเรื่องหรือไม่ขอรับ” เป็นพี่ชายนางที่เอ่ยถามแทน แต่คนสูงวัยกว่ากลับส่ายหัว “สงครามร้อนระอุทั่วทุกแห่งหน เส้นทางการติดต่อกันยากเข็ญ ข้าฝังศพเขาด้วยสองมือของข้า พร้อมบุตรบุญธรรมและบ่าวไพร่” คนที่เสียใจอย่างสุดซึ้งร้องไห้โฮออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ “ท่านป้าเรื่องแต่งงานถือเป็นโมฆะไปได้เจ้าค่ะสิ่งเดียวที่ควรทำตอนนี้คือสวดภาวนาให้ท่านพี่หลี่หยางจากไปโดยสงบ” นางบีบมือให้กำลังใจ ไม่ได้คิดเสียใจแต่เฉยๆมากกว่าที่ยังไม่ได้แต่งงานตอนนี้ นางยังไม่ได้ปรับตัวกับอะไรเลย หากต้องแต่งเขาตระกูลตงคงอึดอัดหน้าดู “อาเตี้ยน ข้ามีบุตรชายบุญธรรมที่อยากให้เจ้าลองพูดคุย เป็นสตรีคู่หมั้นเสียก่อนถึงงานมงคลนั้นเป็นตราบาปคล้ายหมึกดำเปื้อนผ้าขาว ตงซื่อเฉิง เป็นคนดีไม่น้อยเพียงแต่ว่า…พื้นเพหลังของบิดาไม่น่าค้นหานัก หากเจ้า…“ ”นามว่าอะไรนะเจ้าคะ!!“ ใจดวงน้อยของนางกระหน่ำเต้นรุนแรงจนกลัวว่าทั้งสองคนจะได้ยิน นางยกมือขึ้นมากอบกุมอกข้างซ้ายไว้แน่น ”ตงซื่อเฉิง!!““ข้าจะเอาน้ำเปล่าและเครื่องดื่มชูกำลังออกมาไว้บนเกวียนเปล่า ท่านทยอยไปขนนะเจ้าคะ” เพราะตอนนี้กำลังวุ่นวาย นางจึงกระซิบบอกเขาก่อนปีนขึ้นไปบนเกวียนที่เอาไปขนของและนำน้ำเปล่าขวดเล็ก เครื่องดื่มชูกำลัง โสม และกาแฟกระป๋องออกมานับแสนขวด ทหารที่ต่อแถวและได้รับของอย่างครบถ้วน มีใจหึกเหิมและมีแรงจัดการข้าศึก“ขอบใจสำหรับเสบียง” แม่ทัพใหญ่แห่งจี้โจวเป็นคนนำกำลังทหารออกไปรบด้วยตนเองขี่ม้าเข้ามาหยุดตรงหน้านาง ตงซื่อเฉิงจึงรีบยื่นดาบให้“ดาบนี้ทำมาจากแร่ชั้นดี ทนทานและแกร่งให้ท่านแม่ทัพไว้ปราบศัตรูขอรับ“ การมีอาวุธดีย่อมพาชัยชนะกลับมาโดยง่าย แต่หากจะให้เขาแจกให้ทุกคนเกรงว่าจะมีคนสงสัย”พวกท่านทั้งสองคนมีบุญคุณกับจี้โจวจริงๆ วันพรุ่งนี้ซางกุ่ยจะนำพวกท่านไปที่เรือนหลังใหม่“ นางและตงซื่อเฉิงก้มหัวลงไปเป็นการขอบคุณ”เอาชนะให้ได้นะเจ้าคะ ถือว่าข้าอวยพรในฐานะคนแคว้นจี้โจวคนนึง“ถานเตียนเถียนและตงซื่อเฉิงมองขบวนรถม้าที่ออกไปจนลับสายตา ในใจนางภาวนาให้ทุกแคว้นที่พักดีต่อองค์ชายรองได้รับชัยชนะ และแต่งตั้งองค์ชายขึ้นเป็นองค์รัชทายาท หากใต้หล้าได้คนที่มีใจคุณธรรมเป็นคนปกครองคงสงบร่มเย็นไม่น้อย“ไปพักเถอะ เจ้
“เช่นนั้นควรทำอย่างไร” เขาไม่เคยเจอการทำศึกที่ฉลาดเช่นนี้ และไม่เคยเจอศึกที่พร้อมตลบหลังตลอดเวลาคล้ายคนคิดกลไกลไม่มีความเป็นบุรุษพอ นอกจากไม่เผชิญหน้ายังไม่มีสาร์นท้ารบ และยังฆ่าแกงชาวบ้านผู้บริสุทธิ์ข่มขวัญอีกต่างหาก“ซุ่มโจมตีขอรับ” “ซุ่มโจมตีงั้นหรือ ชายชาติทหารไม่ทำกัน” เขามีแต่สู้ซึ่งๆหน้าทั้งนั้น“แต่เพราะกลยุทธ์การรบที่เปลี่ยนไป ในเมื่อกบฏไม่เคยมองที่กติกา เหตุใดเราต้องทำตามกติกาหรือเจ้าคะ การเสียกำลังพลโเดเปล่าประโยชน์เป็นเรื่องไม่สมควร” ถานเตียนเถียนที่รักความถูกต้อง แต่ครานี้นางยินดีผิดกติกานิดหน่อยในเมื่อคนเหล่านั้นไม่อยู่ในกติกาตั้งแต่ทีแรก“ที่สำคัญ ทั้งสี่แคว้นจะส่งกำลังพลมากมายไปช่วยวังหลวง แล้วปล่อยให้ชาวบ้านผจญกับความหวาดกลัวหรือเจ้าคะ” สิ่งที่นางพูดล้วนอยู่บนพื้นฐานความเป็นจริง ตลอดเวลาที่หนีภัยสงคราม เห็นคนเจ็บคนตายจำนวนมาก เท่านั้นยังไม่พอคนโดนปล้นก็มีไม่น้อย หากปล่อยผ่านเรื่องนี้ทั้งที่ช่วยได้ นางและเขาคงไม่ใช่มนุษย์แล้วกระมัง“เอาตามท่านสองคนว่า เรามาวางแผนกันเถอะ” ในเมื่อองค์ชายรองเชื่อใจทั้งคู่ เขาที่เป็นแม่ทัพใหญ่จะเชื่อบ้างมิได้หรือ“ข้าศึกพวกนั้นเดินทางผ่าน
“เย็นนี้ข้าจะพาทุกคนมากินอาหารที่ภัตตาคาร ตอนนี้พวกเรากลับไปอาบน้ำกันก่อนดีกว่า” นางบอกทุกคนเมื่อเห็นภัตตาคารอาหารจีนร้านใหญ่อยู่ตรงหน้า นางเองก็อยากลองชิมเช่นกัน“จะไม่สิ้นเปลืองไปหรือเตี้ยนเตี้ยน” เป็นอาสามของนางก็ขมวดคิ้วอย่างคิดไม่ตก“ตราบใดที่มีข้า ทุกคนจะไม่อดตาย เราเดินทางมาเหน็ดเหนื่อย เมื่อได้ที่นอนดีๆ อาหารก็ต้องดีด้วยเจ้าค่ะ เตรียมเกลือของท่านอาให้พร้อม ข้าคิดว่า ข้ากำลังจะเจอขุมทรัพย์ที่เราจะหาเงินไปตั้งหลักได้แล้วเจ้าค่ะ” สายตาหวานมองไปยังหอโอสถชื่อเดียวกับเมืองจง นางมั่นใจว่าคนที่หนีภัยสงครามมาต้องมีครอบครัวอยู่ที่นี่แน่นอน หากนางขายสมุนไพรอีกเขาผู้นั้นย่อมรู้ว่านางโกหกว่ามีสมุนไพรเพียงเท่านั้น แต่หากนางขายเกลือและบอกว่านางนั้นผลิตเกลือเป็นนางจะได้ลูกค้าในระยะยาว“ขอประทานอภัยแม่นางถาน ข้าเป็นคนขอท่านแม่ทัพใหญ่แห่งจี้โจว เพราะจดหมายฉบับนั้นที่องค์ชายรองฝากมา ท่านแม่ทัพจึงอยากพบท่าน!!“ นางกับตงซื่อเฉิงลอบมองหน้ากันอย่างหนักใจ ป่านนี้ความลับที่นางมียาวิเศษคงรั่วไหล“หากจะเอาหลานสาวข้าไปพวกข้าก็จะไปด้วย ร่วมเป็นร่วมตายด้วยกัน” อาสามที่เป็นผู้ใหญ่ที่สุดในนี้เอ่ยขึ้นเสียงดังฟ
“อาสามเจ้าพูดเกินไป อ่อ เตี้ยนเตี้ยน เรื่องที่พวกอาจะกลับไปเป็นนายอำเภอคงพับไว้แล้วหล่ะ อาสะใภ้กับอาสามปรึกษากันว่า จะกลับไปทำสวนที่หารตง หากภัยสงครามสงบ ไม่อยากรบกวนเจ้ากับบ้านสามีนัก” สิ่งที่ได้ยินอาสะใภ้พูดมาทำนางรีบละมือจากการเก็บข้าวของ”ไม่ลำบากเลยสักนิด ท่านอาสะใภ้บอกข้าว่าจะเปิดหอโอสถด้วยกันหนิเจ้าคะ!!“ นางหันไปพูดคุยกับอาสะใภ้อย่างตั้งใจ ดวงตากลมโตฉายแววไม่เข้าใจ“ข้ากับอาสามเจ้ากลัวจะเป็นภาระ เราสองคนไม่มีทรัพย์สินใดติดตัวมา เจ้าอาจจะเหนื่อยที่ต้องพยุงข้าสองคนเดินไปด้วยกัน” ตอนมารับหลานชายพวกนางนำทรัพย์ติดตัวมาเพียงเล็กน้อย เพราะตั้งใจว่าขะรีบไปรีบกลับมาดูแลลูกบ้าน ไม่ทันคิดว่าจะเจอข้าศึกเข้า“เรื่องนั้นท่านอาอย่าได้เป็นกังวลไปเลยเจ้าค่ะ จำได้หรือไม่ที่ข้ามอบเกลือแก่ท่านอาเอาไว้ นั่นจะเป็นทุนรอนไว้สร้างตัวได้แน่นอน” เมื่อถานเตียนเถียนพูดถึงเกลือ นางก็นึกขึ้นได้ รีบเอาห่อผ้ามาแกะและพบว่ามันยังอยู่ดี“ข้าลืมนึกถึงเรื่องนี้ไปได้อย่างไรกัน!! ขอบใจมากนะเตี้ยนเตี้ยน” นางน้ำตาปริ่มจะไหล จากชีวิตที่สิ้นหวังบัดนี้เหมือนมีแสงสว่าง รวบตัวหลานสาวสามีมากอดแนบอก ตลอดทางที่มาเป็นถานเตียนเถ
ยามเหมาเช้านี้เมื่อทุกคนได้พักกันอย่างเต็มอิ่ม ช่วยกันจัดการข้าวของจนเรียบร้อยพร้อมออกเดินทางไปที่แห่งใหม่ที่นางตั้งใจว่า อยากจะไปถึงให้เร็วที่สุดเพื่อเดินทางไปต่อที่ภูเขาหนาน“สิ่งของพวกนี้ล้วนมีประโยชน์กับองค์ชาย ในนี้มียาและอาหาร เผื่อพวกท่านต้องรีบกลับวังหลวงในเร็ววัน” นางนำกระเป๋าผ้าที่ใส่ทั้งยา น้ำพุวิญญาน แผนที่ที่นางคัดลอกอย่างละเอียด และที่สำคัญคืออาหารมาให้ทหารที่เฝ้าหน้ากระโจม“ช้าก่อนแม่นาง” ทหารคนเมื่อวานที่เอามีดจ่อคอตงซื่อเฉิงเรียกทั้งคู่เอาไว้ ก่อนมอบหยกและกระดาษอีกใบให้“ที่แคว้นจี้โจวปกครองโดยอ๋องอวิ๋นรุย การจะขอผ่านทางนั้นยากพอควรเพราะพวกเขาจะระแวงว่าพวกท่านคือใส้ศึก องค์ชายฝากสิ่งนี้ให้เมื่อถึงประตูแคว้นจงหาวิธีมอบให้ทหาร แจ้งว่ามาขอพบแม่ทัพฮ่าวอี้ พวกเจ้าจะได้พักในที่ดีๆ” นางยินดีรับมาก่อนค้อมหัวขอบคุณ“ขอบใจท่านมาก เดินทางกลับวังหลวงดีๆหล่ะ แผนที่ๆข้าให้ พวกท่านจะได้เดินกลับทางที่ปลอดภัย และยังได้รู้เส้นทางของข้าศึกด้วย ข้าขอให้ท่านชนะศึก” ตงซื่อเฉิงที่ยืนเงียบอยู่นาน จับดาบเนื้อดีที่อยู่ด้านหลัง5อันมามอบให้พวกเขา“ดาบนี้มีน้ำหนักเบา พวกท่านฝึกใช้ให้เข้ามือ มันค
“หลักฐานอย่างอื่นหล่ะ” ตงซื่อเฉิงเปิดบาดแผลบนร่างกายที่มีทั้งเก่าและใหม่ให้พระองค์ดู ก่อนจะมอบตราสัญลักษณ์ของนักฆ่าหรือเหล่าทหารของหนิงสุ่ยกวงให้พระองค์ เวลาที่มีการทำร้ายเขาสิ่งนึงที่เขาจะคว้ามาไว้เป็นหลักฐานคือตราสัญลักษณ์พวกนี้“ทุกครั้งที่เจอข้าที่อารามในภูเขาหนาม คมดาบนับ10พุ่งตรงมาอย่างไม่ไว้ชีวิต สั่งทุกคนที่พบเจอข้า…ทำร้ายข้าได้ตามอำเภอใจ ทั้งๆที่มารดาข้าออกบวชเพื่อขอให้เขาไว้ชีวิตข้า คนชั่วช้าก็ยังเมินเฉย ” เขาวางจดหมายลับที่ป้าเขาเก็บงำมาเนิ่นนานให้องค์ชายได้ดู จดหมายนั้นเป็นจดหมายปิดผนึก สั่งนักฆ่าทั่วสารทิศให้ฆ่าล้างโคตรไม่เว้นแม้แต่ป้าเขาที่เป็นฮูหยินใหญ่ของแม่ทัพตงหวังฉี….ชายผู้นั้นเป็นซาตานในคราบเทพบุตรชัดๆ” พวกเจ้ามีหมึกและกระดาษหรือไม่“ ถานเตียนเถียนรีบพยักหน้าก่อนวิ่งออกไปนำกระดาษและหมึกเข้ามาให้องค์รัชชาย เขาตวัดไปพู่กันอยู่สองสามทีก่อนมอบให้องครักษ์” ส่งจดหมายฉบับนี้ให้ม้าเร็วของเราเอาไปมอบให้เสด็จพ่อ แจ้งแก่เสด็จพ่อว่าคนที่มักใหญ่ใฝ่สูงโดยการหลอกใช้อาหญิงเป็นเครื่องมือ อาจมีส่วนเกี่ยวข้องกับกบฏอีกด้วยและชายผู้นั้นคือ หนิงสุ่ยกวง กักตัวเข้าไว้ในคุกหลวง ข้าจะกลับไ







