Alle Kapitel von Bakit Ikaw Pa Rin? : Kapitel 21 – Kapitel 30

Caroline’s POVInalalayan ko si Luca pumasok sa loob ng kaniyang penthouse condo. Halos buhatin ko na ang buo niyang timbang dahil sa tindi ng kalasingan niya. Pagkarating sa masters bedroom, pilit ko siyang inihiga sa malapad niyang kama. Bumagsak siya roon, nakapikit ang mga mata at mabigat ang paghinga.Huminga ako nang malalim habang inaayos ang sarili kong damit at buhok. Napatingin ako sa kaniya habang nakahiga siya. Inalis ko ang kaniyang sapatos at medyas, at dahan-dahan kong binuksan ang mga button ng kaniyang polo shirt para palitan ito ng mas preskong pambahay.Nang maihubad ko ang kaniyang polo, napatitig ako sa malapad niyang dibdib at sa makisig niyang pangangatawan. Napalunok ako habang nakatayo sa tabi ng kama.Napa-isip ako habang nakatitig sa kaniya. Sa ilang taon ng aming relasyon at kahit nakatakda na kaming ikasal, napakahigpit pa rin ng mga limitasyong ibinibigay niya sa akin. Hanggang sa simpleng halik at yakap lang ang ipinaparamdam niya. Kapag sumusubok akong

ANYA THERESE BENNETT'S POVPagkababa ng telepono pagkatapos tumawag si Luca, napasandal ako sa gilid ng aking desk. Hawak-hawak ko pa rin ang cellphone sa nanginginig kong kamay habang pilit kong inuunawa ang mga salitang katatapos lang bitawan ng lalaking mahal ko.‘Para kay Caroline.’Napakasakit. Parang pinipiga ang puso ko sa bawat pulso ng dugo sa dibdib ko. Ako ang sekretarya niya, pero ako rin ang babaeng nagmahal sa kaniya nang buong-buo. At ngayon, ako pa ang uutusan niyang mag-ayos ng silid para sa pormal na pag-aalay niya ng pag-ibig sa ibang babae.Bumuntong-hininga ako nang malalim, pinunasan ang munting luhang nagbabadyang lumabas sa aking mga mata, at pinalakas ang sarili."Kaya mo 'to, Anya," pabulong kong sabi sa sarili ko. "Trabaho lang 'to."Mabilis akong bumaba sa lobby para salubungin ang mga supplier ng bulaklak na pinaorder ni Luca. Magkakasunod na pumasok ang mga tauhan na nagpapasok ng mga kahon-kahong pulang rosas at puting lilies. Sa tulong ng ilang maintena

ANYA THERESE BENNETT'S POV Nakatayo ako sa gilid ng photocopier machine sa labas ng opisina ni Luca. Dahan-dahang lumalabas ang mga papel na ipinapaprint ko para sa gaganaping board meeting mamaya, pero ang isip ko ay malayang bumabalik sa bawat eksenang nasaksihan ko sa loob.Hawak ko ang gilid ng mesa para alalayan ang sarili ko. Naramdaman ko ang matinding pamimigat ng aking dibdib—isang uri ng sakit na hindi kumukupas kahit gaano ko pa sanayin ang sarili kong magtiis.Narinig ko kanina mula sa bukas na pinto ang masayang boses ni Caroline habang tumatawag sa mommy niya. Naririnig ko kung gaano siya kasaya, kung paano niya ipinagmamalaki ang napakagandang singsing na ibinigay sa kaniya ni Luca, at kung paano niya sinabing mahal na mahal siya nito.Pumikit ako nang mahigpit habang patuloy na gumagalaw ang makina sa tapat ko.‘Sana nga, Luca... sana nga mahal mo talaga siya,’ pabulong kong sabi sa sarili ko habang dahan-dahang pumapatak ang isang mainit na luha sa aking pisngi. Mabi

LUCA ODELLE VITALE'S POVNang marahan ngunit mabilis na isinara ni Anya ang pinto ng opisina, naiwan ang nakakabinging katahimikan sa buong silid. Napatitig ako sa mga papel na nakakalat pa rin sa sahig. Sa gitna ng ilang puting pahina, may maliit ngunit malinaw na patak ng sariwang dugo. Napatigil ako. Biglang huminto ang ikot ng mundo ko at napatingin ako sa pinto. Ang mukha niya bago siya tumalikod, ang namumulang mga mata na pinipigilan ang pag-iyak, at ang maliit na sugat sa kaniyang kaliwang pisngi kung saan dahan-dahang umaagos ang pulang linya ng dugo. Ako ang gumawa niyon. Ako ang nagbato sa kaniya ng folder.Gumapang ang isang matinding kirot at konsensya sa aking dibdib, parang malamig na tubig na ibinuhos sa nag-aapoy kong galit. Napaatras ako nang ilang hakbang hanggang sa mabundol ang likod ko sa executive desk. Napahawak ako sa aking ulo habang mabilis na nag-uunahan ang mga alaala sa aking isip.Apat na taon na ang nakararaan, sa isang maliit na apartment sa Sampaloc.

Caroline’s POVIsinandal ko ang ulo ko sa malapad na balikat ni Luca habang nakaupo kami sa malambot na couch ng opisina niya. Hinawakan ko ang isa niyang kamay at marahang pinaglaruan ang mga daliri nito, saka ko dahan-dahang itinaas ang kamay ko para ipakita sa kaniya ang makinang na diamond ring na ibinigay niya kaninang umaga."Babe, tingnan mo, oh," maarte kong sabi habang kumikislap ang mga mata ko sa tuwa. "Kahit anong anggulo kong tingnan, napakaganda talaga. Lahat ng kaibigan ko sa group chat, nanginginig sa inggit nang i-story ko 'to kanina!"Tumingin si Luca sa singsing, tapos ay lumipat ang tingin niya sa akin. May tipid na ngiti sa mga labi niya, pero napansin kong medyo malayo ang tingin ng mga mata niya."Nagustuhan mo ba talaga?" mahinang tanong niya habang dahan-dahang hinahaplos ang likod ng palad ko."Sobra!" napayakap ako nang mas mahigpit sa braso niya at isinandal ang baba ko sa chest niya. "Ito na ang pinakamasayang araw ng buhay ko, Luca. Lalo na nang nalaman k