Alle Kapitel von Bakit Ikaw Pa Rin? : Kapitel 51 – Kapitel 60

ANYA THERESE BENNETT'S POVKagagaling ko lang sa banyo para maghilamos nang makarinig ako ng tatlong sunod-sunod na katok sa pinto.Napatingin ako sa wall clock, alas-diyes na ng umaga. Napangiti ako nang kaunti dahil akala ko si Jacob na 'yun. Sabi niya kasi bago siya umalis kaninang maaga para pumasok sa trabaho, babalik siya bago magtanghali para dalhan ako ng tanghalian at samahan ako sa pag-aayos ng mga gamit ko."Sandali lang, Jacob! Eto na," tawag ko habang mabilis na naglakad patungo sa pintuan.Inayos ko ang suot kong maluwag na shirt at mabilis na pinaikot ang lock para buksan ang pinto. Pero agad na napawi ang ngiti sa mga labi ko. Natigilan ako at tila napako ang mga paa ko sa semento nang makita ko kung sino ang nakatayo sa labas ng unit ko.Si Caroline.Nakatayo siya roon, nakasuot ng mamahaling Chanel dress at may malaking sunglasses na nakapatong sa ulo niya. Namumula ang mga mata niya at halatang galing sa pag-iyak, pero kahit gano'n, may bakas pa rin ng pagmamataas s

ANYA THERESE BENNETT'S POVTumingin ako kay Luca. Nakaupo pa rin siya sa executive chair niya, nakatitig sa akin nang may halo-halong gulat at pagsisisi sa mga mata. Halatang halata ang pasa sa gilid ng labi niya pati na rin ang pananamlay ng mukha niya. Pero sa pagkakataong ito, wala na akong naramdamang ni katiting na awa o panlalambot sa dibdib ko.Inayos ko ang tayo ko, itinaas ang aking baba, at tuluyang isarado ang pinto sa mga nakaraang emosyon ko para sa kaniya. Simula sa minutong ito, isa na lang siyang employer sa paningin ko—at ako ay ang kaniyang empleyado.Dahan-dahan akong naglakad lapit sa tapat ng desk niya, pinapanatili ang sapat na distansya sa pagitan naming dalawa. Ikinulong ko ang mga kamay ko sa aking likod."Sir Luca," panimula ko sa malamig at malinaw na boses, pormal at walang halong anumang panginginig. "Dahil nalinaw na po ang lahat sa labas, nandito na po ako para magsimula uli."Bahagyang gumalaw ang mga labi niya, tila ba nagulat sa paraan ng pagtawag ko

ANYA THERESE BENNETT'S POVHabang nakaupo ako sa passenger seat ng kotse ni Jacob, nakatitig lang ako sa mga ilaw ng kalsada na mabilis na dumadaan sa bintana. Hawak-hawak ko sa kandungan ko ang bouquet ng white lilies na ibinigay niya. Ang amoy ng mga bulaklak at ang malamig na aircon sa loob ng sasakyan ay nagpapakalma sana sa akin matapos ang mahaba at nakakapagod na araw sa kumpanya ni Luca.Iniliko ni Jacob ang kotse patungo sa isang kilalang commercial district. Nasa biyahe kami papunta sa isang napakagandang high-end restaurant na matagal na niyang gustong kainan namin para ipagdiwang ang paglinaw ng pangalan ko.Sulyap nang sulyap si Jacob sa akin mula sa driver's seat, may warm at tapat na ngiti sa mga labi niya."Medyo trapik pa, Anya, pero malapit na tayo," masigla niyang sabi habang hawak ang steering wheel. "Gusto kong mag-enjoy ka ngayong gabi. Wala muna nina Luca, wala munang trabaho. Ikaw lang at ang masarap na pagkain."Bahagya akong napangiti sa kaniya. "Salamat, Jac

ANYA THERESE BENNETT'S POV Matapos naming kumain, naglakad na kami ni Jacob palabas ng dining area. Bitbit ko ang bouquet ng mga bulaklak habang hawak niya ang siko ko para alalayan ako. Pero pagdating namin sa maliwanag na lobby malapit sa entrance ng hotel restaurant, hindi ko inaasahang doon pa kami magkakasalubong nina Luca at Caroline.Kakalabas lang din nila sa kabilang pintuan.Napatigil ako sa paglalakad, pilit na pinananatiling blangko ang mukha ko. Nakatayo si Luca na nakasuksok ang isang kamay sa bulsa ng slacks niya, habang nakakapit naman si Caroline sa kabilang braso niya.Nang makita kami ni Caroline, pinalawak niya ang paimbabaw at mamahaling ngiti habang pinagmamasdan ang mga bulaklak na hawak ko at ang pag-aakay ni Jacob sa akin."Oh, hi Anya!" bungad ni Caroline sa paimbabaw at malambing na boses, pinalalabas ang sobrang saya para sa amin. "Palabas na rin pala kayo? In fairness, nakakakilig naman kayong tingnan! Ang sweet-sweet ng boyfriend mo. Binilhan ka pa talag

ANYA THERESE BENNETT'S POV Nakatitig lang ako sa monitor ng computer ko sa labas ng executive suite habang iniisa-isa ang mga bagong pasok na mensahe. Dahil ako ang humahawak ng official inbox at scheduling para sa opisina ni Luca, agad na pumukaw sa pansin ko ang isang email na may pormal na subject header.Galing ito sa alumni association ng pinagmulang unibersidad namin.Dahan-dahan kong binuksan ang email. Isang pormal na imbitasyon pala ito para sa gaganaping College Grand Alumni Reunion. Hindi lang 'yon, nakasaad din doon na pormal nilang inaanyayahan si Luca na maging Guest Speaker para sa gabi ng kaganapan, bilang isa sa pinakamatagumpay na nagtapos sa aming batch at unibersidad.Biglang humigpit ang hawak ko sa mouse. Kasabay kasi ng pagbasa ko sa pangalan ng pamantasan ay ang mabilis na pagbabalik ng mga alaala noong kolehiyo—mga panahong malaya pa kaming nagmamahalan, wala pang galit, at pangarap lang ang hawak naming dalawa. Pero agad ko ring pinakawalan ang malalim na pa