Alle Kapitel von Bakit Ikaw Pa Rin? : Kapitel 31 – Kapitel 40

ANYA THERESE BENNETT'S POV Nakatayo ako sa gilid ng grand entrance habang inaayos ng valet driver ang sasakyan ni Luca. Ang mamahaling gintong ilaw ng restaurant ay mas lalong nagpapadilim sa pakiramdam ko. Hawak ni Luca ang baywang ni Caroline habang dahan-dahan silang naglalakad pumasok sa loob at ako naman ay nakasunod lang sa kanila nang may dalawang hakbang ang layo."Good evening, Mr. Vitale. Right this way to your reserved table," nakangiting boses ng receptionist sabay gawa ng daan para sa amin.Inakay kami ng waiter patungo sa isang VIP booth sa may gilid ng malaking glass window kung saan natatanaw ang gabi at ang ilaw ng buong lungsod. Mabilis na umupo si Caroline sa gilid at agad na inakay si Luca para maupo sa tabi niya.Naiwan akong nakatayo sa tapat ng mesa, nag-aalinlangan kung saan dapat pumatong."Umupo ka na, Anya. Huwag ka nang magpakatanga riyan," maarteng utos ni Caroline habang binubuksan ang mamahaling velvet menu. "Umorder ka na rin ng gusto mo tutal libre na

ANYA THERESE BENNETT'S POV Kinabukasan, maaga kong inayos ang aking sarili para sa gaganaping lunch meeting sa isang kilalang hotel restaurant. Sa kabila ng kapal ng makeup at maliit na bandage na bahagyang nakatatakip sa pisngi ko, kitang-kita pa rin ang pangingitim sa ilalim ng mga mata ko dahil sa kawalan ng tulog.Tahimik akong nakasabay kay Luca papunta sa venue. Sa buong biyahe, pormal at malayo ang aming distansya sa isa't isa, kung iisipin ay para kaming estranghero sa isa’t-isa—na para bang hindi namin minahal ang isa’t-isa.Nang makarating kami sa pribadong dining room ng hotel, nakahanda na ang malaking round table. Ilang minuto lang ang lumipas, bumukas ang pinto at pumasok ang mga kinatawan ng Hidalgo Constructions, isa sa pinakamalaking partner company na makakakatuwang ng Vitale Group para sa panibagong infrastructure project.Pumasok ang CEO ng Hidalgo Constructions na si Mr. Eduardo Hidalgo, ngunit bago pa man ako makayuko para bumati, natigilan ako sa lalaking kasu

Caroline’s POVNakatayo ako sa tabi ni Luca habang pababa kami sa elevator ng luxury hotel kung saan gaganapin ang lunch meeting. Inayos ko ang aking mamahaling designer dress at sinigurong kumikislap ang malaking diamond ring sa aking daliri. Ngayong araw, gusto kong makita ng lahat—lalo na ng Hidalgo Constructions at ng sinumang nakapaligid sa amin—kung sino ang tunay na reyna sa tabi ni Luca.Nang pumasok kami sa private dining room, nakatayo na roon si Mr. Eduardo Hidalgo at ang kaniyang Head Engineer na si Jacob. Kasunod lang namin si Anya na tahimik na naglalakad, bitbit ang mga mabibigat na folder."Mr. Vitale! Magandang tanghali," masayang bati ni Mr. Hidalgo habang nakikipagkamay kay Luca. Tumingin siya sa akin na may ngiti at pagtataka. "At kasama mo pala ang iyong napakagandang girlfriend ngayon?"Gusto kong matawa. ‘Girlfriend?’ Oh, please.Bago pa man makapagsalita si Luca, mabilis na akong humakbang pabalik sa tabi niya, pumulupot sa kaniyang braso, at itinaas nang bahag

CAROLINE’S POVNakatayo pa rin ako sa gitna ng private dining room, nanginginig ang buong katawan ko sa matinding galit, hiya, at pagkabigla. Nakatitig ako sa nakabukas na pinto kung saan mabilis na tumakbo si Luca, karga-karga ang dukhang secretary na 'yun."Manahimik ka, Caroline!"Ang boses ni Luca—ang marahas at galit na galit niyang sigaw sa akin kanina—ay patuloy na umaalingawngaw sa tainga ko. Ipinagpag niya ang kamay ko na parang isa akong dumi. Ipinahiya niya ako. Ang fiancé niya! Ang babaeng nakatakda niyang pakasalan at ipagmalaki sa buong mundo! ‘How could he do this to me?’ "Miss Caroline, maayos ka lang ba?" nag-aalalang tanong ni Mr. Hidalgo habang inayos ang kaniyang suit.Hindi ko siya sinagot. Inisip ko ang mukha ni Jacob na nakatitig din sa pintuan, pabalik sa akin, na may halong pagtataka at kawalan ng respeto. Pakiramdam ko ay nasampal ako sa harap ng mga importanteng tao sa negosyo."Unbelievable!" sigaw ko, sabay hampas ng mamahalin kong designer bag sa ibaba

JACOB HARINGTON’S POVNakatayo ako sa loob ng flower shop malapit sa ospital, sinusuri ang mga paninda habang hawak ang pitaka ko. Medyo nalilito ako sa dami ng kulay ng mga bulaklak sa paligid."Sir, magandang umaga po! Ano pong maipaglilingkod ko?" tanong ng florist sa akin na may simpleng ngiti."Ah, Miss..." napakamot ako sa batok ko, pilit na inaayos ang mga salita ko. "Ano ba ang magandang ibigay na bulaklak para sa taong… mahal mo? Yung hindi masyadong exaggerated, pero ramdam ang pag-aalala at pagmamahal?"Ngumiti ng malapad ang florist at mabilis na kumuha ng ilang tangkay ng mga sariwang dilaw at puting tulips na may kasamang baby's breath. "Ito po, Sir. Ang tulips po ay simbolo ng tapat at malalim na pagmamahal. Maganda rin po ito para sa mabilis na paggaling ng may sakit."Matapos kong mabayaran at makuha ang bouquet, mabilis akong naglalakad patungo sa main building ng ospital. Bitbit ang mga bulaklak, pumasok ako sa lobby at sumakay ng elevator patungong VIP floor kung n