Lahat ng Kabanata ng Bakit Ikaw Pa Rin? : Kabanata 61 - Kabanata 70

Caroline’s POV Nakatitig ako sa malaking salamin ng suite habang maingat na inaayos ng makeup artist ang huling layer ng lipstick ko. Kahit ilang oras na kaming naghahanda, parang hindi pa rin nauubos ang kailangang ayusin. Sa paligid ko, naghahalo ang amoy ng mamahaling pabango, tunog ng mga hair dryer, at tawanan ng mga kaibigan ko.Maluwag ang suite, pero dahil apat kaming sabay-sabay na nagpapaganda, pakiramdam ko ay napuno na rin ito ng gamit, makeup bags, damit, at mga kahon ng kung anu-anong accessories.Kasama ko rito ang tatlo kong matalik na kaibigan noong college. Inaayusan din sila ngayon para sa reunion mamaya, at gaya ng dati, hindi nawawala ang asaran namin kahit ilang taon na ang lumipas mula nang magkaniya-kaniya kami ng buhay. "Girl, I swear, ikaw talaga ang magiging star ng gabi mamaya," puri ni Nicole habang tinitingnan ang kulay pulang Gucci gown ko na nakasabit sa gilid. "Imagine, papasok ka sa hall nang nakakapit sa braso ni Luca Odelle Vitale? Sumpa sa inggit

Caroline’s POVTahimik ang buong biyahe patungo sa hotel kung saan gaganapin ang event. Nakaupo ako sa back seat katabi si Luca, habang si Anya naman ay nakaupo sa passenger seat sa harap, tahimik na nakatitig sa kaniyang tablet. Nakasunod sa kabilang kotse ang mga kaibigan ko.Pinagmasdan ko ang likod ng ulo ni Anya sa rearview mirror. Nakakapang-init pa rin ng ulo na kahit isuot niya ang mamahaling navy blue dress na 'yan at ayusin ang buhok niya, mukha pa rin siyang simpleng empleyado kumpara sa akin!Pero napangiti ako nang maalala ko ang sitwasyon. Ako ang nasa tabi ni Luca. Ako ang nakahawak sa braso niya."Babe," maarte at malambing kong pambungad habang isinasaayos ang pagkakahawak sa kamay ni Luca, pinaiikot ang daliri ko sa mga daliri niya. "I’m so excited for tonight. Pakiramdam ko, ikaw talaga ang magiging pinakagwapong Guest Speaker sa buong event. Siguradong maraming maiinggit sa akin mamaya kapag nalaman nilang fiancé mo na ako."Hindi sumagot si Luca, pero hindi rin ni

ANYA THERESE BENNETT'S POVHabang patuloy sa pagpapatawa at pagbabalik-tanaw ang dalawang host sa entablado, lalong lumalakas ang tensyon sa lamesa namin. Bahagyang yumuko si Jett papunta sa direksyon ni Dax, sabay bulong na sapat lang ang lakas para marinig ng mga katabi nila."Pare, seryoso ba talaga 'to?" kunot-noong tanong ni Jett habang nakatingin siya kay Luca. "Hindi ko maintindihan. Bakit kailangang maging secretary mo si Anya? Sa dami ng p'wedeng magtrabaho sa kumpanya mo, bakit siya pa?"Dahan-dahang inangat ni Luca ang kaniyang baso ng tubig. Uminom siya nang kaunti at ibinaba ito nang may mahinang kalatog sa ibabaw ng mesa. Hindi man lang siya lumingon kay Jett."May problema ba roon?" malamig niyang sagot. "Naghahanap ako ng executive assistant at nag-apply siya. Qualified siya sa trabaho so I hired her. Negosyo lang 'to, Jett. 'Wag mong lagyan ng kung anong kwento.""Negosyo?" Napailing si Dax sabay tingin sa akin na nakatayo pa rin sa likod. "Luca, alam nating lahat kun

ANYA THERESE BENNETT'S POVNang maiwan kaming dalawa ni Luca sa parking lot, namayani ang isang nakabibinging katahimikan. Ang tanging naririnig lang ay ang maingay na ikot ng malalaking electric fan ng basement at ang mabilis na tibok ng dibdib ko."Sir Luca, wala po talagang nangyari—""Sino ang nagbigay sa'yo ng karapatang makipag-usap sa kaniya nang gano'n kadikit?" harap sa akin ni Luca. Mabilis siyang lumapit at huminto sa mismong tapat ko, dahilan para mapasandal ako sa pinto ng sasakyan. Malamig ang mga mata niya, pero sa kaibuturan nito ay may nakatagong matinding galit."Nandito ka bilang executive assistant ko, Anya," paalala niya, mariin ang bawat salita. "Hindi ka naparito para maghanap ng kakampi sa mga kaibigan ko o para magpaawa sa kanila. Nakalimutan mo na ba kung bakit ka narito?""Hindi ko nakakalimutan, Sir." Pilit kong pinalakas ang boses ko kahit pakiramdam ko ay maiiyak na ako anumang sandali. Tinitigan ko siya nang diretso. "Hindi ko nakakalimutang binabayaran

LUCA ODELLE VITALE'S POVNakatayo pa rin ako sa tapat ng bar counter, ngunit hindi ko maalis ang tingin ko sa nakasarang pinto ng guest room.Tahimik na ang buong penthouse pero sa katahimikang iyon, malinaw kong naririnig ang tunog ng sarili kong paghinga. At ang isang bagay na mas ayaw kong marinig, ang paghikbi ni Anya.Napapikit ako.“Damn it!”Bakit ba kasi kailangan niyang umiyak?Humakbang ako patungo sa bar counter at muling nagsalin ng tubig sa baso kahit hindi naman talaga ako nauuhaw. Ibinaba ko iyon sa harapan ko. Hindi ko iyon ginalaw at hindi ko rin ininom.Paulit-ulit na bumabalik sa akin ang nangyari sa garden—ang takot sa mga mata ni Anya, ang panginginig ng katawan niya, at ang paraan ng pagkapit niya sa damit ko na para bang ako lang ang kaya niyang lapitan nang sandaling iyon.Mahigpit kong ipinikit ang mga mata ko."Shit."Napahawak ako sa gilid ng counter. Bakit gano'n ang naramdaman ko? Bakit parang gusto kong patayin ang dalawang lalaking iyon nang sandaling ma