Alle Kapitel von Bakit Ikaw Pa Rin? : Kapitel 81 – Kapitel 90

CAROLINE PENDLETON’S POVPagkapasok ko pa lang sa malawak na foyer ng Pendleton mansion, agad kong narinig ang mabilis na mga yabag mula sa hagdan.“Caroline!”Napalingon ako. Halos hindi pa ako nakakahakbang nang tuluyan ay bumaba na si Kuya Chase at mabilis na lumapit sa akin.“Where have you been?” tanong niya agad.Hindi ko pa siya nasasagot nang hawakan niya ang magkabilang balikat ko at sinuri ako mula ulo hanggang paa.“Are you okay? May nangyari ba sa’yo?”Napangiti ako nang kaunti.“I’m fine, Kuya.”“Fine?” Bahagya siyang napakunot-noo. “You look like you haven’t slept.”Napabuntong-hininga ako. Hindi ko alam kung paano ko ipapaliwanag ang lahat. Sa halip na sagutin siya, napayuko ako. At parang iyon na mismo ang sagot na kailangan niya.“Si Luca na naman ba?” tanong niya.Napatigil ako. Isang pangalan lang ang sinabi niya pero sapat na iyon para muling sumikip ang dibdib ko.I nodded. “He's in the hospital,” mahina kong sagot.Nagbago agad ang mukha niya. “How is he?”Kumuno

ANYA THERESE BENNETT’S POVMaaga akong nagising at nag-ayos ng aking sarili. Ngayong araw, makikipagkita ako sa isang taong hindi ko kilala para kilalanin ang aking sarili. Hindi ako sigurado sa bagay na ito pero may kung anong nagtutulak sa akin para umalis ng apartment ko at makipagkita sa matandang ‘yon.Kinuha ko ang bag at cellphone ko. Saglit kong chineck ang cellphone ko kung may mensahe ba galing sa misteryosong matanda pero wala. Huminga ako nang malalim.“Bahala na." Ipinikit ko ang aking mga mata at saka ako taimtim na nagdasal. Kung anuman ang mangyari sa araw na ito, sana kayanin ko.Hawak ko na ang doorknob nang biglang bumukas ang pinto.“Anya.”Napahinto ako.Dahan-dahan akong nag-angat ng tingin at nakita ko si Mama na papalapit sa akin. Magulo pa ang buhok niya at nakasuot siya ng lumang pambahay na damit. Pero higit sa hitsura niya, ang paraan ng pagtitig niya sa akin ang agad kong napansin. Parang natatakot siya o baka naman ako lang ang nag-iisip nang ganoon.“Saa

ANYA THERESE BENNETT'S POVPagkapasok namin sa apartment, agad kong inilapag sa kusina ang mga pinamili namin ni Mama sa palengke. Halos mapuno ng mga gulay, rekado at karne ang maliit kong kitchen counter. May bitbit pa kaming ilang supot ng patatas, carrots, bell pepper at iba pang sangkap na kailangan para sa kalderetang kambing na ilang oras na niyang ipinipilit na lutuin ko.Hindi ko alam kung bakit kailangang-kailangan niyang makakain noon ngayon pero hindi na ako nakipagtalo. Siguro dahil ayaw ko ring dagdagan pa ang bigat ng pakiramdam niya.Tahimik akong naghanda ng mga sangkap habang siya naman ang naghiwa ng ilan sa mga gulay. Paminsan-minsan ay may sinasabi siya tungkol sa pagluluto, tungkol sa tamang dami ng rekado, kung gaano karaming patatas ang ilalagay. Karaniwan lang dapat ang lahat pero sa akin, parang may kung anong mali.Habang hinihiwa ko ang bell pepper, muling bumalik sa isip ko ang matandang babaeng dapat kong kitain ngayon. Hindi ko man siya kilala nang lubus

TERESA BENNET'S POVNanigas ako nang marinig ko ang boses mula sa labas. Hindi p'wede. Kilala ko ang boses na iyon kahit ilang taon pa ang lumipas. Boses iyon ni Donya Carolina. Ibig sabihin ba nito ay siya ang taong dapat na kikitain ni Anya kanina? Paano niya nalaman ang address na ito?Napatingin ako agad kay Anya. Nakahawak na ang kamay niya sa doorknob habang tila nag-iisip pa siya kung sino ang maaaring naghahanap sa kaniya."Huwag mo munang buksan," mabilis kong sabi.Napalingon siya sa akin."Bakit naman po, Mama?"Napakurap ako. Wala akong maibigay na sagot na hindi magmumukhang kahina-hinala. Hindi ko naman p'wedeng sabihing baka scammer o baka kidnapper ang nasa likod ng pintong iyon? Masyado nang matanda si Donya Carolina sa ganoong bagay at saka baka mahalata na ako ni Anya."Basta. Masama ang kutob ko. Halika na at kumain na lang tayo. Hayaan mo na lang sila. Baka mga wala lang silang magawa sa buhay." "Ma, may tao po sa labas at ako mismo ang pakay nila. Hindi mo po ba

ANYA THERESE BENNETT'S POV"Ma... sino ba talaga si Caroline sa buhay ko?"Pagkalabas ng tanong na iyon sa bibig ko, parang biglang nagbago ang hangin sa loob ng apartment. Wala akong natanggap na sagot.Nakatayo ako sa pagitan ng mesa at upuan. Nakatingin ako kay Mama habang hinihintay ko pa rin ang sagot na alam kong dapat ay madali lang niyang ibigay."Anya..." mahina niyang tawag."Hindi ko naman po kayo inaakusahan ng kahit ano, Ma." Pinilit kong ngumiti, pero hindi ko magawang panatilihing maayos ang ekspresyon ko. "Gusto ko lang po maintindihan ang mga nangyayari. Bakit nadawit ang pangalan ni Caroline rito?" Lumapit ako nang kaunti kay Mama."Kanina pa po kasi kayo kumikilos nang kakaiba. Ayaw ninyo akong umalis. Ayaw ninyong pagbuksan ko sila ng pinto. Tapos ngayon, nandito sila at may dala silang mga bagay na tungkol sa pagkatao ko na ayaw niyong makita ko."Napatingin ako sa matandang babae. Hindi ko pa rin alam kung ano ba talaga ang nais niyang malaman ko. Hindi ko siya