Lahat ng Kabanata ng Bakit Ikaw Pa Rin? : Kabanata 71 - Kabanata 80

ANYA THERESE BENNETT'S POVHindi ko maalis ang tingin ko sa cellphone ni Luca. Patuloy iyong nagri-ring sa ibabaw ng couch ngunit hindi niya iyon agad sinagot. Nakatayo lamang siya sa harap ko, nakatitig sa screen na para bang may nakita siyang multo.“Who is it?” tanong ko.Hindi siya sumagot.“Sir Luca?”Dahan-dahan niyang inabot ang cellphone ay sinagot niya ang tawag.“Hello?”Tahimik siyang nakinig. Unti-unting nagbago ang ekspresyon ng mukha niya.“Where?”Napahawak siya sa kaniyang batok.“When?”Natahimik siya nang ilang segundo.“I'm coming.”Ibinaba niya ang tawag at agad niya akong nilingon.“Go back to your room.”Napakunot-noo ako. “What's happening?”“Nothing.”Hindi na ako nagtanong pa. It's none og my business in the first place.Lumakad siya palayo sa akin. Pero bago pa man siya tuluyang makalayo, hindi ko napigilang magsalita.“Sir Luca…”Huminto siya.“I want you to be happy. Kalimutan mo na ang nakaraan at umusad ka. K-Kalimutan mo na ang nararamdaman mo para sa a-

CAROLINE'S POVHumahangos akong dumating sa hospital. Hindi ko na naramdaman ang takong ko na nabali dahil sa pagtakbo, ang pawis na dumidikit sa leeg ko at ang mga taong napapatingin sa akin. Ang alam ko lang, nasa ICU si Luca. Duguan siya, walang malay at muntik nang mamatay.Parang may humila sa sikmura ko nang marinig ko ang balita kanina. Tumawag sa akin ang head maid ng mansyon ni Luca kaya nalaman ko ang nangyari. Para akong binuhusan ng yelo at sinabuyan ng apoy nang sabay. Kung may mangyari sa kaniya ngayon, wala na akong babalikan.Bago pa man ako makarating sa pinto ng ICU, nakita ko si Anya. Nakaupo siya sa sahig. Gusot ang damit at umiiyak. At doon, hindi awa ang naramdaman ko, hindi rin agad galit kung hindi pandidiri.Dahan-dahan akong lumapit kay Anya. Hindi ako sumigaw agad. Tinitigan ko muna siya mula ulo hanggang paa, na parang sinusuri ko kung anong klaseng babae ang naglakas-loob na bumalik sa buhay ng fiancé ko. Tapos ngumiti ako nang malamig."Wow," bulong ko. "

ANYA THERESE BENNETT'S POV Nasa labas ako ng isang matayog, pribado, at napakalaking ospital kung saan kasalukuyang naka-confine si Luca. Hindi ko alam kung ilang minuto na akong paikot-ikot sa harap ng gusali. Kahit malakas na ang ulan at unti-unti na akong nilalalamig dahil sa hangin, hindi ko magawang umalis. Hindi ako mapakali. Paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang nangyari kay Luca. Nakahiga siya ngayon sa isang hospital bed, sa ICU. Walang malay at kritikal ang lagay. At ang pinakamasakit sa lahat... pakiramdam ko, ako ang dahilan kung bakit nangyari iyon. Napapikit ako nang mariin habang pinipilit kong pigilan ang mga luhang kanina ko pang nilalabanan. Kung hindi sana ako pumayag na sumama kay Luca sa mansyon niya, hindi sana ako sinundan ni Jacob. Kung hindi ako sumama roon, hindi sana siya sumugod. Hindi sana sila nagkaroon ng mainit na argumento. At higit sa lahat... hindi sana ganito ang nangyari sa kanila ni Luca. "Kasalanan ko..." mahina kong sambit habang nakatingala

JACOB'S POV Nakahiga pa rin ako sa hospital bed nang bumalik si Police General Leon Ashton. Kanina pa ako tinatanong ng mga pulis tungkol sa nangyari sa mansyon ni Luca. Naibigay ko na ang buong statement ko sa lead investigator. Ilang beses ko nang ikinuwento kung paano nagsimula ang lahat at kung paano nauwi sa gano’ng kalagayan. Pero kahit ilang ulit ko nang sabihin, parang hindi pa rin nagsi-sink in sa akin. Si Luca ay nasa kabilang bahagi ng ospital. Comatose. At ako, nakahiga rito na hindi alam kung paano haharapin ang mga susunod na araw. Inabot ko kay Leon ang cellphone na ipinahiram niya sa akin kanina. "Salamat," sabi ko. "Okay ka na ba?" tanong niya. "Masakit pa rin." Bahagya siyang ngumiti. "Normal lang yan." Umupo siya sa upuang katabi ng kama. Hindi siya naglabas agad ng notebook. Sandali lang niya akong pinagmasdan, parang tinitimbang kung kaya ko pa bang makipag-usap. "Nabasa ko na ang statement mo," panimula niya. "Nasabi mo na ba lahat sa investigator kanina

TERESA BENNETT'S POVHindi ako mapakali, paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang huling sinabi ni Anya bago niya ako pinaalis sa apartment niya. Hindi ko maalala ang bawat salita, pero sapat na ang iisang detalye — may sinabi sa kaniya si Jacob. May nalaman siya. At kung tama ang hinala ko, mabubunyag na ang lihim na ilang taon naming iningatan ni Anton.Napapikit ako at napakapit sa gilid ng mesa. Hindi p'wede. Hindi ngayon.Ilang taon naming binuhat ang bigat na iyon dahil alam naming sa oras na malaman ni Anya ang totoo, magkakagulo. Hindi lang buhay ni Anya ang magkakanda leche leche, pati buhay ng tunay naming anak! Ang anak na matagal na naming ipinagkait sa sarili namin para lang mapunta sa mas magandang buhay. Ang anak naming hanggang ngayon ay hindi alam kung sino talaga kami.At kung tatanungin ako kung nagsisisi ako, hindi. Okay lang na hindi niya ako tawaging Mama. Okay lang na hindi ko marinig na mahal niya ako. Basta ligtas siya. Basta nasa maayos siyang pamilya. Basta h