Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

เสียงเครื่องสัก ติ๊ก…ติ๊ก…ติ๊ก… ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ น้ำหมึกสีดำเข้มค่อยๆ แทรกซึมลงบนผิวของแพรไหม ขณะที่มือของภีมขยับอย่างระมัดระวังและมั่นคง มือข้างหนึ่งจับเข็มสัก ส่วนอีกข้างเล็กๆ ประคองผิวเธอเบาๆ ให้แน่นพอเหมาะ แพรไหมสูดลมหายใจลึก ใบหน้าแดงร้อนทั้งความเจ็บเล็ก ๆ และแรงดึงดูดจากความใกล้ชิด “ภีม…มือพี่…ใกล้ฉันเกินไปแล้วนะ” เธอเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา เพราะหน้าของเขาแทบจะจูบหน้าท้องแบนราบของเธออยู่แล้ว มันทำให้เธอรู้สึกมวนในหน้าท้องเกร็ง เขากลับยิ้มมุมปาก พลางโน้มตัวลงมาใกล้เธอที่สุดเท่าที่จะทำได้โดยไม่ขัดงานสัก “รู้พี่… แต่พี่ก็ต้องแน่ใจว่าลายเสือจะออกมาสวยที่สุด” สายตาของเขาเงยมองตาเธออย่างคมกริบ ใบหน้าใกล้กันจนเธอรู้สึก ความชุ่มชื้นและความเร่าร้อนไหลผ่านร่างตรงกลีบร่องซึมออกมาผ่านขนดกดำที่เธอเล็มเอาไว้เมื่อวาน มันทะลุผ่านจีสตริงลูกไม้บางๆ ที่สวมใส่ เขาอดไม่ได้ที่จะก้มไปมองเพียงชั่วครู่ เผยรอยยิ้มออกมา “ให้พี่ช่วยไหม? แพรจะได้สบายตัว” เขาเอ่ยถามเธอด้วยรอยยิ้ม สายตาของเขาที่จ้องมองเธอ ราวกับว่าเธอกำลังนอนพลีกายให้เขามีเซ็กส์ตามอำเภอใจ เธอเอาผ้าขนหนูมาปิดที่จีสตริงด้วยท่าทีเข

หลังจากเครื่องสักหยุดทำงาน น้ำหมึกดำเข้มบนผิวของแพรไหมค่อยๆ แห้งไปกับความร้อนผ่าวจากร่างกายของเธอ ส่วนเขานั้นเดินออกไปแล้ว เพราะมีลูกค้าจากยุโรปโทรมาหาเขา เขาจึงปล่อยให้เธออยู่ห้องนี้เพียงลำพัง เธอลุกขึ้นจากเก้าอี้มองรอยสักตรงหน้าท้องผ่านกระจกบานใหญ่เต็มตัวอย่างพึงพอใจอย่างมาก เธอนำกระโปรงมาสวมใส่ ก่อนที่จะเดินไปที่เคาน์เตอร์ด้วยความรู้สึก หัวใจเต้นแรงและแก้มแดงร้อน ภีมยืนอยู่ข้างเคาน์เตอร์ ยิ้มมุมปากขณะที่หยิบสมุดบันทึกและปากกา “แพรไหม… เรื่องราคานี่… พี่ไม่เอาเงินนะ” เขาพูดเสียงทุ้ม แพรไหมชะงัก ใบหน้าสีแดงขึ้นอีกครั้ง “คะ…คือ…ค่ะ? แล้วราคาลายสัก…?” เธอถามเขาด้วยความสงสัย เขาไม่ตอบคำถาม แต่ดันกระดาษโน๊ตให้เธอ พร้อมกับเขียนชื่อร้านอาหารและเวลาเอาไว้ “วันศุกร์นี้… อีกสี่วันจากนี้ แพรไปเจอพี่ที่นี่นะ” เขาเอ่ยบอกเช่นนี้ แพรไหมเบิกตากว้าง งงเล็กน้อย “แต่…นี่มัน…ราคาที่แพรต้องจ่ายให้กับพี่ไม่ใช่เหรอคะ?” เธอถามด้วยความสงสัย เขายิ้มมุมปาก พลางโน้มตัวเข้ามาเล็กน้อย ใบหน้าของเขาใกล้จนเธอสัมผัสได้ถึงลมหายใจ “ไม่… พี่ขอให้เธอจ่ายเป็นการ…ไปดินเนอร์กับพี่แทนละกัน” เขาเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม หัวใจ

“ตอนนี้มีอยู่ห้าสิบสองดอกค่ะ ต้องสั่งเพิ่มจากสวนไม่ต่ำกว่าร้อยดอก เผื่อเหลือไว้ด้วย” ฝนพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง แพรไหมพยักหน้า พลางหันไปมองดาว “ดาว เธอช่วยเลือกดอกที่สมบูรณ์ที่สุด ไม่มีตำหนิเลยนะ เพราะลูกค้าคนนี้… เหมือนจะให้ความสำคัญเป็นพิเศษ” แพรไหมพูดด้วยน้ำเสียงจริงใจถึงความใส่ใจ ดาวยิ้มตอบรับแล้วหยิบกรรไกรเล็กๆ มาตัดแต่งดอกกุหลาบทีละดอก แพรไหมนั่งลงที่โต๊ะเขียนหนังสือของร้าน วางโปสต์การ์ดสีงาช้างลงตรงหน้า แสงไฟสีอุ่นส่องลงมาบนกระดาษขาวสะอาด เธอถือปากกาในมือ แต่ยังไม่เริ่มเขียน ความคิดวนเวียนอยู่กับคำพูดของผู้ชายปลายสาย ‘…ให้แพรไหม เวธาไพศาล เป็นคนเขียนเองครับ’ หัวใจเธอเต้นแรงขึ้นนิดหน่อย ความสงสัยก่อตัวเป็นเงาในดวงตา “ทำไมเขาถึงรู้จักชื่อเต็มของฉัน…?” แพรไหมพึมพำเบาๆ จนฝนเงยหน้ามอง “คุณแพรไหมว่าอะไรนะคะ?” ฝนถามด้วยความสงสัย แพรไหมยิ้มบาง ๆ ส่ายหัว “ไม่มีอะไรจ้ะ แค่คิดอะไรนิดหน่อย” แพรไหมจึงเริ่มเขียนลงบนโปสต์การ์ด ลายมือสวยงามอ่อนช้อยแต่มั่นคง ‘เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมนะ ที่รัก’ มือของเธอสั่นเล็กน้อยตอนเขียนคำว่า ‘ที่รัก’ เหมือนคำๆ นั้นมันสะกิดใจเธออย่างแรง ดาวที่ยืนใก

แพรไหมก้าวเข้ามาในห้องอาหารชั้น 68 สายตาเธอเผลอมองไปรอบ ๆ อย่างตื่นตาตื่นใจ เพดานสูงประดับด้วยโคมไฟแชนเดอเลียร์คริสตัลที่เปล่งประกายวาววับสะท้อนกับผนังกระจกใสโดยรอบ เผยให้เห็นแสงไฟระยิบระยับของมหานครเบื้องล่าง ดนตรีแจ๊ซคลอเบา ๆ จากเปียโนสดตรงมุมห้อง เพิ่มความอบอุ่นและโรแมนติก โต๊ะกลมที่เขานั่งอยู่วางผ้าปูโต๊ะสีขาวสะอาดตา บนโต๊ะมีเชิงเทียนคริสตัลเปล่งแสงนุ่มนวล ดวงไฟกลมเล็กที่วางเรียงคล้ายดวงจันทร์ยิ่งทำให้บรรยากาศเต็มไปด้วยมนตร์เสน่ห์ หรูหรา ราวกับเป็นค่ำคืนที่ถูกออกแบบไว้เพื่อเธอคนเดียว สายตาของเธอหยุดนิ่งเมื่อเห็นภีมที่นั่งรออยู่ เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวเนื้อผ้าคอตตอนเนียนเรียบเข้ารูป พับแขนเสื้อขึ้นเล็กน้อยจนเห็นข้อมือแข็งแรง ด้านในสวมเนกไทสีเงินเงางามเข้าคู่กับเสื้อกั๊กสูทสีเทาเข้มที่เข้ารูปพอดีตัว เผยสัดส่วนไหล่กว้างและแผงอกกำยำ สูทตัวนอกสีเดียวกันถูกพาดไว้อย่างเป็นระเบียบบนเก้าอี้ด้านข้าง เขายกแก้วไวน์แดงขึ้นหมุนช้าๆ แสงจากเชิงเทียนสะท้อนกับเหล้าไวน์ในแก้วจนดูคล้ายอัญมณีสีเลือดนก เมื่อเธอปรากฏตัวภีมยกสายตามองเธอราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน “มาแล้วเหรอครับ… นั่งสิครับ” เขาเอ่ยด้วยน้ำเส

“เหมือนแพรไงล่ะ” เสียงเขาดังขึ้นทันทีราวกับไม่ทันยั้ง เธอชะงักสายตาสบกับเขาอีกครั้ง ดวงตาของภีมเหมือนกำลังดื่มเธอแทนที่จะดื่มไวน์ แสงเทียนสะท้อนในดวงตาทั้งคู่ โต๊ะกลมตรงกลางหรูหราราวกับจัดไว้เพื่อพวกเขาเพียงสองคนเท่านั้น ทุกอย่างรอบตัวเลือนหาย เหลือเพียงแรงดึงดูดที่เชื่อมโยงระหว่างชายหนุ่มกับหญิงสาวที่ไม่อาจต้านทาน ภีมเอื้อมมือมาแตะหลังมือของแพรไหมเบาๆ นิ้วเขาลูบช้าๆ ราวกับไม่อยากปล่อยให้ความอบอุ่นนั้นเลือนหาย “แพรรู้ไหม… ทุกครั้งที่พี่มองแพร พี่แทบจะลืมทุกอย่างไปหมดเลย” หัวใจของแพรไหมเต้นรัว ริมฝีปากคลี่ยิ้มทั้งที่ใจสั่นไหว เธอยกแก้วไวน์ขึ้นจิบอีกครั้งเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึก แต่ในดวงตาของเธอ…กลับซ่อนประกายวาบแห่งความหวั่นไหวปนปรารถนา ไม่นานนักบริกรในชุดสูทดำวางจานสเต็กวากิวเกรด A5 ลงเบื้องหน้าพวกเขาทั้งคู่ เนื้อสีแดงเข้มสุกกำลังดี แทรกไขมันขาวละมุนแวววาวยั่วสายตา กลิ่นหอมอวลขึ้นทันทีที่ซอสไวน์แดงถูกราดลงไปอย่างละเมียดละไม “วากิว A5 เสิร์ฟคู่กับซอสไวน์แดง และทรัฟเฟิลสดค่ะ” พนักงานโค้งศีรษะเล็กน้อย ก่อนก้าวถอยออกไปอย่างเงียบเชียบ ทิ้งไว้เพียงเสียงดนตรีเปียโนแผ่วเบาและบรรยากาศที่เร