Tous les chapitres de : Chapitre 31 - Chapitre 40

Étoile Blossom ร้านดอกไม้ของแพรไหมในเช้า อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมสดชื่นของดอกกุหลาบขาว ลิลลี่ และไฮเดรนเยียที่จัดวางเรียงรายในโถแก้วใสอย่างมีศิลปะ แสงแดดยามเช้าส่องผ่านกระจกใสเข้ามา ทำให้ร้านทั้งร้านดูหรูหราและอบอุ่นไปพร้อมกัน แพรไหมนั่งอยู่หลังเคาน์เตอร์ไม้โอ๊ค กำลังตรวจสอบออร์เดอร์ในสมุดบันทึก ขณะที่ดาวกับฝน พนักงานสาวคู่ใจช่วยกันจัดช่อดอกไม้สำหรับลูกค้าที่จะมารับในช่วงบ่าย ดาวเป็นคนเปิดบทสนทนาก่อน “พี่แพรคะ…เมื่อวันเสาร์และวันอาทิตย์ ทำไมพี่แพรไม่ไปที่งานแต่งกับพวกเราคะ ปกติพี่แพรต้องไปดูทุกครั้งเลยไม่ใช่เหรอ” ดาวเอ่ยถามด้วยความสงสัย ฝนที่กำลังตัดก้านกุหลาบอยู่เงยหน้าขึ้นมาสมทบ “ใช่ค่ะพี่แพร ปกติพี่จะไปส่งดอกไม้เองตลอด เพื่อกันไม่ให้มีข้อผิดพลาด ครั้งนี้เป็นครั้งแรกเลยนะคะที่พี่ไม่ไป พวกเราก็แอบงงๆ กันอยู่น่ะ” ฝนถามเช่นนี้ แพรไหมชะงักไปนิด ความทรงจำตลอดห้าวันที่ผ่านมาย้อนกลับเข้ามา ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นโดยไม่ตั้งใจ เธอก้มหน้าลงเหมือนจะแก้เก้อ พลางตอบเสียงเรียบ “พี่ไปต่างจังหวัดมาค่ะ ไปกับครอบครัว…เลยไม่ได้เข้ามา” แพรไหมพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ดาวขมวดคิ้วนิดๆ แล้วเอียงหน้ามองแพรไหมอย่างจ

หกโมงเย็นพอดิบพอดี ท้องฟ้าเมืองกรุงย้อมด้วยสีส้มอมชมพู แสงสุดท้ายของวันทอดเงาลงบนกระจกใสของร้านดอกไม้ “Étoile Blossom” ไฟริมถนนเพิ่งเปิดขึ้นทีละดวง ท่ามกลางความคึกคักของผู้คนที่เพิ่งเลิกงาน แพรไหมสะพายกระเป๋าหนังใบเล็ก เดินออกจากร้านด้วยท่าทางอ่อนล้า แต่ก็ยังงามสง่าในเดรสสีครีมเรียบหรู เธอกวาดสายตาไปยังรถสปอร์ตสีแดงของตัวเองที่จอดอยู่หน้าร้าน แต่ทันทีที่เห็นชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งยืนพิงอยู่ที่ฝากระโปรงรถ ราวกับภาพที่ตัดออกมาจากนิตยสารหรู หัวใจเธอก็เต้นแรงขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ ภีมอยู่ในเชิ้ตสีดำปลดกระดุมสองเม็ดบน เผยซิกแพคหนาเล็กน้อย เส้นผมเปียกหมาดเหมือนเพิ่งอาบน้ำมา กลิ่นโคโลญจ์หรูหราลอยมาแตะจมูก มือหนาหมุนกุญแจรถสปอร์ตสีดำคันใหม่ที่จอดข้างๆ เล่นอย่างไม่ใส่ใจ แต่ดวงตาคมนั้นจับจ้องเธอไม่วาง “เลิกงานแล้วเหรอ…แพร” เขาทักด้วยน้ำเสียงทุ้มอุ่น แฝงแววเจ้าของ แพรไหมชะงักไปชั่วขณะ แต่ริมฝีปากกลับคลี่ยิ้มบาง “ค่ะ…พี่ภีมมายืนพิงรถแพรแบบนี้ เดี๋ยวใครเดินผ่านก็ตกใจหรอก” แพรไหมพูดด้วยน้ำเสียงติดตลกกลบเกลื่อนความดีใจและตื่นเต้นที่ได้พบเจอเขา “ก็พี่ตั้งใจให้ตกใจไงล่ะ…” เขาแสยะยิ้มมุมปาก ก่อนเดินเ

“ไปครับ ลงไปดูบ้านกัน…” เขายื่นมือให้เธอ แพรไหมมองมือนั้น ก่อนค่อยๆ วางมือลงบนฝ่ามือหนาอย่างวางใจ มือของเขาอบอุ่นมั่นคงเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยน และเมื่อก้าวเท้าเหยียบพื้นหินอ่อนหน้าคฤหาสน์ เสียงคลื่นทะเลก็ซัดเข้าหาความทรงจำเก่าของทั้งคู่… ที่กำลังจะเริ่มต้นอีกครั้งในค่ำคืนนี้ จิตดีแม่บ้านวัยกลางคนที่อยู่รับใช้บ้านนี้มานาน รีบเดินออกมาพร้อมรอยยิ้มอบอุ่น เจิดคนสวนหนุ่มวัยสี่สิบกว่าเดินตามมาพร้อมผ้าเช็ดมือในกระเป๋าหลัง เสื้อเชิ้ตแขนยาวของเขามีคราบดินเล็กน้อยแต่สะอาดตา “คุณภีม กลับมาถึงแล้วเหรอคะ” จิตดีทักเสียงนุ่ม พลางก้มศีรษะเล็กน้อย “คิดถึงคุณมากเลยค่ะ ไม่ได้เห็นหน้าตั้งนาน” จิตดีพูดจบภีมยิ้มบางๆ “ครับป้า ดีใจที่ยังอยู่ดูแลที่นี่เหมือนเดิม บ้านยังสวยเหมือนเดิมเลยนะครับ” “ก็คุณภีมสิคะที่ให้คนมาทำความสะอาดตลอด ถึงไม่มาพักแต่ป้าก็ไม่ปล่อยให้ฝุ่นจับแน่ค่ะ” จิตดีหัวเราะ ก่อนหันมามองหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างๆ แล้วตาเป็นประกาย “คุณแพรไหม…ใช่ไหมคะ?” จิตดีถามไปยังแพรไหม แพรไหมยิ้มพร้อมยกมือไหว้ “ค่ะป้าจิตดี ไม่คิดว่าจะยังจำแพรได้” แพรเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม “โธ่ คุณแพร…ใครจะลืมได้กันล่ะคะ สมัยก่อนนี่

แพรไหมก้าวลงบันไดเล็กๆ จากระเบียงหน้าบ้านไปยังชายหาด ทรายขาวเย็นเยียบใต้เท้า แสงจันทร์เต็มฟ้าสะท้อนบนผิวน้ำทะเลเป็นลำแสงเงินยาวคล้ายทางเดิน แพรไหมยืนมองไปยังเงาของชายหนุ่มที่ยืนอยู่ริมหาด แผ่นหลังขาวผ่องเปล่งประกายสะท้อนแสงจันทร์ รอยสักเทพเจ้ากรีกโรมันประดับเต็มแผ่นหลัง เหมือนภาพมหาสงครามโบราณ ทั้งแกร่งและน่าเกรงขามแขนทั้งสองข้างของเขาเต็มไปด้วยรอยสัก ครึ่งแขนข้างหนึ่งสั้นถึงข้อศอก อีกข้างยาวถึงข้อแขน แต่ไม่ว่าจะชิ้นเล็กหรือใหญ่ เธอคุ้นตาและชอบใจสายตาที่ได้มอง เขายืนอยู่ตรงนั้นโดยไม่สวมสิ่งใด เกลียวคลื่นกระทบเบาๆ ถึงบั้นเอว ทำให้ร่างกายของเขาดูมีเสน่ห์และแข็งแรงไปพร้อมกันบอดี้การ์ดที่ยืนคุมบริเวณบ้านต่างสังเกตเห็นความเงียบของสถานการณ์และค่อยๆ ถอยออกไป ให้ทั้งคู่ได้มีเวลาเพียงสองต่อสองแพรไหมชะงักอยู่ครู่หนึ่ง ใจเต้นแรง ก่อนจะค่อยๆ ถอด เสื้อคลุมผ้าฝ้ายสีเทา เผยร่างเปลือยบางส่วนที่เรียวขาสวย สะโพกโค้งนวล แล้วก้าวลงบนทรายทีละก้าวอย่างสง่างาม แสงจันทร์ตกกระทบผิวของเธอเป็นลำแสงเงินอ่อน ๆเธอเดินมาหยุดอยู่ข้างๆ ภีม สายลมพัดปลิวผ่านผมยาวและขนตา ภีมหันมองเธอด้วยดวงตาอบอุ่น อ่อนโยน ราวกับอยา

แสงจันทร์ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาในห้องนอนกว้างที่ยังไม่ได้ปิดม่านลง ภีมวางเธอลงบนอ่างจากุชชี่ทรงกลมที่อยู่ใกล้กระจกประตูที่เชื่อมออกไปยังระเบียงสระว่ายน้ำ เขาก้าวลงไปในอ่างจากุชชี่ช้าๆ แล้วนั่งลงตรงหน่างขาของเธอ เขาสบสายตาของเธอที่มอบมายังเขา สายตาของเธอช่างเร่าร้อนอ่อนหวานเป็นประกายราวกับดวงดาวบนฟากฟ้า ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเขาถึงไม่เคยลืมเธอไปจากใจเลย “แพรรู้ไหม ตรงไหนของแพรหวานที่สุด” ภีมถามเธอด้วยน้ำเสียงพร่า จ้องมองใบหน้าของเธอไม่วางสายตา แต่ทว่าคำถามของเขามันทำให้เธอเผยรอยยิ้มออกมา กลับไม่รู้สึกเขินอาจยแต่อย่างใด “แล้วพี่ภีมคิดว่าตรงไหนคะ” แพรไหมถามเขาด้วยน้ำเสียงกระเส่ายั่วยวนราวกับนางปีศาจกำลังร่ายมนตร์ใส่เขา เขาจับเรียวขาของเธอถ่างออกกว้าง เขาก้มจูบบนรูปรอยสักหน้าเสือที่อยู่ใกล้กลีบร่องที่เขาเป็นคนสักเองกับมือ ลิ้นของเขาลากลงใมาบนกลีบร่องของเธอที่อวบอูมของเธอช้าๆ “ซี๊ด…อืม…ซี๊ด…ออ…ออ…อืม…อึก…อ๊ะ…” เธอร้องครางกระเส่าแผ่วเบาด้วยความหวาดเสียวซ่านไปทั้งเรือนร่าง ดวงตาทั้งสองข้างปรือมองเขาด้วยความเคลิบเคลิ้ม ขณะที่น้ำกามของเธอไหลทะลักออกมาราวกับเกลียวคลื่นในทะเล ให้เขาได้ดื่มกินอย