All Chapters of สายเกินไปนายหัว: ความรักของคุณไม่มีค่าอะไรอีกแล้ว: Chapter 1 - Chapter 10

เมื่อกลับมาถึงคฤหาสน์ ฉันผลักประตูไม้บานใหญ่เปิดออก ต้องเผชิญหน้ากับภาพงานแต่งงานที่แขวนอยู่เหนือเตาผิงชายหนุ่มในกรอบรูปส่งยิ้มกวนๆ ปลายจมูกของเขาเคลียคลออยู่ข้างขมับของฉันภาพนั้นถูกถ่ายไว้ในช่วงเวลาที่ความรักของเราสุกงอมที่สุดทั้งฉันและจูเลียนต่างก็เป็นเด็กที่เติบโตมาจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าตอนที่ฉันอายุสิบเจ็ดปี ผู้อำนวยการสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าตัดสินใจจะจับฉันคลุมถุงชนให้แต่งงานกับมาเฟียแก่อันธพาลเพื่อใช้หนี้เป็นจูเลียนที่คว้ามือฉัน ดึงฉันปีนข้ามกำแพงอิฐสูง และช่วยให้ฉันหนีรอดมาได้ วิ่งเตลิดไปจนถึงท่าเรือขนส่งสินค้าผู้อำนวยการตะโกนด่าไล่หลังเรามา “จูเลียน มาร์เชตติ! ถ้าแกแน่จริง ก็คอยดูซิว่าแกจะปกป้องมันไปได้ตลอดรอดฝั่งไหม!”เขาหันกลับมา แววตาเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวบ้าบิ่น “งั้นฉันก็จะเอาชีวิตของฉันนี่แหละปกป้องเธอเอง!”เขาใช้เงินก้อนน้อยนิดจากการชกมวยใต้ดินมาเช่าอพาร์ตเมนต์ห้องใต้ดิน จากนั้นก็เริ่มเดินเก็บเงินค่าคุ้มครองตามท้องถนนเพื่อสร้างชื่อให้แก๊ง“รอฉันได้เป็นคนของครอบครัวเมื่อไหร่ ฉันจะพาเธอออกไปจากเรื่องพวกนี้เอง”“ถึงเวลานั้น จะไม่มีใครกล้าแตะต้องเธอแม้แต่ปลาย

เมื่อฉันลืมตาขึ้นอีกครั้ง ฉันก็พบว่าตัวเองนอนอยู่ห้องวีไอพีในโรงพยาบาลส่วนตัวของครอบครัวจูเลียนกำลังพลิกดูแฟ้มเอกสารที่ฉันยอมเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อไปเก็บกู้มา ใบทะเบียนสมรสที่ขอบไหม้เกรียมร่วงหล่นลงมาที่พื้น“เศษกระดาษไร้ค่าพวกนี้เนี่ยนะ? เธอเกือบเอาชีวิตไปทิ้งเพราะของแค่นี้เนี่ยนะ?” น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อหู “เซราฟินา กระดูกน่องซ้ายเธอร้าว แถมยังมีอาการติดเชื้อที่ปอด หมอบอกว่าถ้าส่งตัวมาช้ากว่านี้อีกสิบนาที เธอตายแน่!”ฉันเอื้อมมือไปแย่งแฟ้มเอกสารนั้นกลับมาหากไม่มีเอกสารตัวจริงนี้ การหย่าแบบเร่งด่วนกับทนายความก็ไม่สามารถดำเนินการต่อไปได้จูเลียนจ้องมองท่าทีปกป้องหวงแหนแฟ้มเอกสารของฉัน หัวคิ้วขมวดเข้าหากันแน่นจนเป็นปม“สิ่งที่เธอต้องทำก็แค่ถอยออกมา แล้วทุกคนก็จะรอดชีวิตกันหมด แต่เปล่าเลย เธอเลือกที่จะเล่นเกมบ้าๆ นี่ บีบให้ฉันต้องเลือก เธออยากพิสูจน์นักหรือไงว่าตัวเองมีค่าแค่ไหนในใจฉัน?”“นี่มันฝีมือของพวกคู่อริต่างหาก ฉันปกป้องมีอาและพาเธออกมาก่อนก็เพราะเธอเป็นคนที่ไม่รู้อะไรเลย ส่วนเธอน่ะเหรอ รู้จักวิธีเอาชีวิตรอดบนท้องถนนดีกว่าใครซะอีก”ฉันมองหลอดไฟผ่าตัดบนเพดานแ

พยาบาลสาวที่ตัวสั่นเทาช่วยพยุงฉันกลับเข้าไปในห้องตรวจ เพื่อทำความสะอาดและพันผ้าพันแผลรอบใหม่ที่ฉีกขาด"คุณนายมาร์เชตติคะ" เธอเอ่ยถาม มือลังเลอยู่เหนือเครื่องโทรศัพท์ "จะให้ฉันโทรหาท่านคาโปไหมคะ?"ฉันเอื้อมมือไปกดหูโทรศัพท์วางลงอย่างสงบ "ไม่ต้องหรอกค่ะ" ฉันตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "เดี๋ยวฉันกลับเอง"เมื่อกลับมาถึงคฤหาสน์ ฉันเดินขึ้นไปบนห้องนอน เลือกชุดเรียบง่ายไม่กี่ชุดจากในตู้เสื้อผ้าแล้วใส่ลงในกระเป๋าเดินทางใบเล็กหน้าจอโทรศัพท์ของฉันสว่างวาบขึ้น มีอากดอัปเดตสเตตัสโซเชียลมีเดียในรูปภาพ เธอกำลังสวมเสื้อแจ็คเก็ตสูทสีเทาเข้มของจูเลียน และซบศีรษะลงบนอกของเขา พร้อมแคปชันว่า "เขาคือที่หลบภัยเดียวของฉันในโลกอันตรายนี้"ฉันทำหน้าไร้ความรู้สึก เลื่อนผ่านภาพที่บาดตานั้นไป แตะที่รูปโปรไฟล์ของเธอ แล้วกด "บล็อก" ทันทีบริเวณด้านนอกประตูรั้วใหญ่ รถยนต์ที่ฉันว่าจ้างไว้ล่วงหน้าจอดรออยู่แล้วฉันหยิบกระเป๋าเดินทางขึ้นมาแล้วก้าวขึ้นไปนั่งเบาะหลัง บอกจุดหมายปลายทางแก่คนขับ "สถานีกลางค่ะ รถไฟเที่ยวกลางคืนไปซานเซลาโน"เครื่องยนต์ส่งเสียงคำรามแผ่วเบาในขณะที่รถค่อยๆ เคลื่อนตัวออกไปผ่านประตูเหล็กดัดข

ชีวิตของฉันในซานเซลาโนคือการเริ่มต้นใหม่อย่างแท้จริงฉันฝังอดีตไว้เบื้องหลังและก้าวเข้าสู่วงในของครอบครัว เริ่มต้นด้วยการตรวจสอบบัญชีฟอกเงินและจัดการข้อพิพาททางธุรกิจระหว่างแก๊งไม่มีใครที่นี่ล่วงรู้ถึงชีวิตของฉันในพอร์ทเฮเวน หรือความโศกเศร้าจากการสูญเสียลูกน้อยที่เกือบคร่าชีวิตฉันไปเหล่าชายฉกรรจ์แห่งเมืองเก่าแห่งนี้มองฉันเป็นเพียงม่ายสาวจากทางเหนือ หญิงสาวผู้เงียบขรึมและมีดวงตากลวงเปล่าเย็นชาดั่งน้ำแข็งในเวลากลางวัน ฉันนั่งอยู่ในห้องทำงาน พลิกดูสมุดบัญชี ตรวจสอบความถูกต้องของธุรกรรมทั้งหมดจากไร่องุ่น คาสิโน และท่าเรือขนส่งสินค้าของครอบครัวในยามค่ำคืน ฉันอ่านหนังสือในห้องสมุดใต้ดินของวิตตอริโอ ศึกษาเส้นสายความสัมพันธ์ของห้าตระกูลและหนี้สินตลอดสามสิบปีที่ผ่านมา ในวันหยุดสุดสัปดาห์ ฉันมักจะขังตัวเองไว้ในหอจดหมายเหตุใต้ดินที่ไม่มีหน้าต่าง ประทับอยู่ที่นั่นตลอดทั้งวันทั้งคืนวิตตอริโอได้กลายมาเป็นอาจารย์ผู้เข้มงวดที่สุดของฉัน"พ่อของเธอสามารถจับผิดบัญชีปลอมได้ภายในสามนาที" เขามักจะพูดเสมอ "เธอต้องไม่ด้อยไปกว่าเขา"สามเดือนต่อมา หัวหน้าแก๊งสองคนที่มีอารมณ์ร้อนจัดได้ชักปืนใส่กันใน

อีกสามเดือนต่อมา วิตตอริโอเอ่ยปากเชิญฉันเข้าไปในห้องทำงานส่วนตัวของเขา"มีงานชิ้นหนึ่ง มันเป็นงานสกปรก และอันตรายสุดขีด"ชายชราดันแฟ้มหนังสีดำล็อกกุญแจมาตรงหน้าฉัน โดยมีลูกกุญแจวางอยู่เคียงข้าง "แต่มันมีความสำคัญต่อครอบครัวมากกว่าทุกเรื่องที่เราเคยจัดการมาตลอดหลายทศวรรษ เธอปฏิเสธได้นะ เซราฟินา ไม่มีใครตำหนิเธอหรอก"ฉันเปิดแฟ้มออกดู: ชายแดนใต้, แบล็กแซนด์เส้นทางลักลอบขนส่งสินค้าข้ามสามประเทศเพิ่งถูกตัดขาดโดยหัวหน้าแก๊งค้าของเถื่อนที่ชื่อว่า ซาลาซาร์ลูกน้องของมันเพิ่งเชือดคอคณะเจรจาสองชุดที่ซานเซลาโนส่งไปจนหมด แล้วโยนร่างทิ้งกลางทะเลทราย พวกมันไม่แม้แต่จะส่งศีรษะกลับมาด้วยซ้ำแฟมิลีต้องการใครสักคนเดินทางไปที่นั่นด้วยตัวเอง พร้อมกับอำนาจต่อรอง เพื่อบังคับให้มีการลงนามในข้อตกลงหยุดยิง"ฉันจะไปค่ะ""คิดให้ดีก่อนนะ" สายตาทองวิตตอริโอหนักอึ้ง "พวกนอกกฎหมายพวกนั้นไม่เล่นตามกติกานะ การไปที่นั่นมันคือโทษประหารชัดๆ""ฉันคิดดีแล้วค่ะ" ฉันกล่าว "พ่อของฉันยังไม่เคยคำนวณความเสี่ยงเลยตอนที่ท่านไป ถ้าท่านทำได้ ฉันก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องถอยเหมือนกัน"ในคืนก่อนวันออกเดินทาง ฉันเดินไปตามทาง