บทที่ 5

ปลายนิ้วของฉันกำเข้าหากันแน่นในกระเป๋าเสื้อโค้ท จนข้อต่อข้อนิ้วเปลี่ยนเป็นสีขาว ในขณะที่ฉันกะเผกเดินข้ามทางเดินหินอ่อน

เสียงรองเท้าหนังของจูเลียนที่กระทบพื้นห้องดังใกล้เข้ามาจากด้านหลัง “เซราฟินา เดี๋ยวฉันให้รถไปส่งเธอกลับคฤหาสน์เอง”

ฉันไม่ได้หันกลับไปมอง แต่กลับเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นกว่าเดิม

ฉันสะดุดบางอย่างบนพื้นจนล้มกระแทกอย่างแรง แผลไฟไหม้ที่เพิ่งพันผ้าพันแผลไว้ฉีกขาดออกทันที เลือดสีแดงสดซึมเปื้อนผ้าก๊อซจนชุ่ม

การล้มครั้งนั้นช่างรุนแรงเหลือเกิน ลึกเข้าไปในทรวงอก มีบางสิ่งแตกสลายลง พร้อมกับพาเอาความหวังเศษเสี้ยวสุดท้ายอันน่าสมเพชที่ฉันหลงเหลืออยู่ปลิวหายไปกับสายลม

ฉันขบกรามแน่น แต่ไม่ว่าจะพยายามกลั้นสักแค่ไหน น้ำตาที่ไม่อยากให้ไหลก็ยังคงรินอาบสองแก้ม

ตอนที่เติบโตมาในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า สิ่งที่ฉันกลัวที่สุดคือการเห็นวันหยุดที่ครอบครัวได้กลับมาพร้อมหน้าพร้อมตา

การได้เห็นแสงไฟอุ่นๆ จากหน้าต่างบ้านเรือน และเสียงหัวเราะที่เล็ดลอดออกมาจากบ้านของคนอื่น ความอิจฉาริษยาเปรียบเสมือนมีดทื่อๆ ที่คอยเฉือนเนื้อหนังของฉันออกทีละชิ้นๆ

จูเลียนรู้เรื่องนี้ดีกว่าใครทั้งหมด

ทว่าตอนนี้ เพียงเพื่อจะเอาอกเอาใจผู้หญิงที่คอยร้องไห้อยู่ลับหลังเขา เขากลับเป็นคนลงมือฉีกรอยแผลเป็นเก่าๆ นั้นให้เปิดกว้างซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยมือของตัวเอง

เขารีบพุ่งเข้าไปและพยายามดึงฉันให้ลุกขึ้นจากพื้น พร้อมกับกดเสียงข่มความโกรธไว้ในลำคอ “เซราฟินา! เธอต้องทำเป็นเก่งตอนนี้เลยหรือไง?!”

แต่ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบ ถ้วยกาแฟดำร้อนจัดก็สาดเข้าใส่ใบหน้าของฉันเต็มแรง

ของเหลวสีเข้มกระเซ็นเปรอะเปื้อนไปทั่วร่าง และกระเป๋าหนังเก่าๆ ก็ฟาดเข้าที่ขมับของฉันอย่างจัง จนมันปูดบวมขึ้นมาทันที

แม่ของมีอายืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว ตัวสั่นเทาไปทั้งร่างราวกับคนบ้า “นังร่าน! แกกล้าดียังไงมาเกาะแกะสามีลูกสาวฉัน? ฉันจะสั่งสอนแกให้เข็ดจะได้ไม่กล้าทำตัวเป็นนังตัวดีแย่งผัวชาวบ้านอีก!”

นางพุ่งเข้ามาตบเข้าที่ใบหน้าของฉันอย่างแรง

แรงปะทะทำให้หน้าของฉันสะบัดหันไปตามแรง ก่อนที่ร่างจะทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น

ทันทีหลังจากนั้น กระเป๋าหนังเก่าใบเดิมก็ฟาดซ้ำลงมาที่หัวไหล่ของฉันอย่างหนักหน่วง

ฉันได้ยินเสียงทึบและรู้สึกได้ถึงแรงกระแทกที่สะเทือนลึกเข้าไปถึงกระดูก ก่อนที่วิสัยทัศน์จะมืดดับลงไปชั่วขณะ

จูเลียนคว้าแขนของนางไว้ในจังหวะที่นางจะเงื้อมือฟาดลงมาเป็นครั้งที่สาม “พอได้แล้ว! ใจเย็นๆ ก่อน! มันไม่ใช่แบบที่ท่านคิดนะ!”

“จะไม่ใช่ได้ยังไงวะ?!” หญิงแก่แผดเสียงกรี๊ด “นังช่างทองนี่มันมาอ่อยแกคาตา แกคิดว่าฉันตาบอดหรือไง?!”

ฉันใช้มือยันพื้นกระเบื้องที่เปรอะเปื้อนกาแฟแล้วพยุงร่างลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล “ดูแลลูกสาวแกให้ดีๆ ซะด้วย เธอรู้ดีแก่ใจว่าใครกันแน่ที่เป็นเมียน้อย ทำตัวระรื่นเข้ามาแย่งสามีคนอื่น!”

จูเลียนหันขวับกลับมา พร้อมกับคำรามต่ำลอดไรฟันให้ได้ยินกันแค่สองคน

“เธอเป็นโรคหัวใจรุนแรง ทนรับความเครียดไม่ได้! เซราฟินา ฉันขอร้องล่ะ อย่ามาสร้างเรื่องตอนนี้เลย!”

พูดจบ เขาก็รีบหันกลับไปประคองหญิงสูงวัยทันที น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไปในพริบตา กลายเป็นความอ่อนโยนละมุนละไมราวกับคนละคน

“คุณป้าเข้าใจผิดแล้วครับ ผู้หญิงคนนี้เป็นแค่... คนรู้จัก เธอเพิ่งสูญเสียลูกไปและสุขภาพไม่ค่อยดี...”

เขาชี้ไปที่ใบสั่งยาแก้ปวดตัวแรงที่ฉันเพิ่งได้รับมา

หญิงแก่เหลือบมองมันนิดหน่อย แค่นเสียงฮึดฮัดอย่างเยือกเย็นแล้วถ่มน้ำลายลงบนพื้น “มิน่าล่ะ! มิน่าล่ะถึงได้ทำตัวน่าขนลุก ช่างเถอะ ฉันจะถือว่าทำบุญเวทนาให้ก็แล้วกัน! ฉันจะปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปก่อน!”

จูเลียนกึ่งอุ้มกึ่งพยุงสองแม่ลูกเดินออกไปจากทางเดิน ส่งตัวพวกเขากลับออกไป ตั้งแต่ต้นจนจบ เขาไม่เคยหันกลับมามองฉันเลยสักครั้งเดียว

ฉันทรุดตัวลงนั่งบนพื้นกระเบื้องที่เปียกชุ่มไปด้วยกาแฟ มองดูแผ่นหลังของเขาที่เดินลับตาไป โดยไม่มีแม้แต่แรงจะหลั่งน้ำตาออกมาอีกแล้ว