บทที่ 1

กว่าที่เราจะขึ้นมาบนรถได้ เขาก็เอ่ยอธิบายด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "อย่าไปฟังพวกปากมากพวกนั้นเลย มีอาเป็นแดนเซอร์ที่คลับของฉัน เธอมีเรื่องเดือดร้อนนิดหน่อย ในฐานะคาโป ฉันก็แค่จัดการเคลียร์ให้ มันก็แค่งาน"

ฉันแค่ส่งเสียงรับในลำคอ เอนศีรษะพิงกระจกรถโดยไม่พูดอะไรอีก

จู่ๆ อารมณ์ของจูเลียนก็พุ่งปรี๊ดขึ้นมา "เธอไม่เชื่อฉันเหรอ? เธอยังทำตัวหมางเมินใส่ฉันอยู่อีกใช่ไหม?"

"เซราฟินา... ตลอดหกเดือนที่ผ่านมา ฉันกลับมาหาเธอที่บ้านทุกคืนไม่เคยขาด เธอต้องการอะไรจากฉันอีก?"

ฉันมองแสงไฟถนนที่พร่ามัวผ่านกระจกรถแล้วตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "ฉันเชื่อค่ะ"

"ฉันแค่คิดว่าอาการบาดเจ็บมันไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่อะไร และไม่อยากกวนใจคุณ กลับคฤหาสน์กันเถอะค่ะ"

คำตอบนั้นช่างสมบูรณ์แบบแต่ไร้ซึ่งวิญญาณ ราวกับข้อความที่ถูกบันทึกเสียงไว้ล่วงหน้า

จูเลียนทุบหมัดลงบนพวงมาลัยรถอย่างแรง

เสียงบีบแตรดังลั่นผ่าความมืดของค่ำคืน สะดุ้งกลุ่มแดนเซอร์ที่เพิ่งก้าวออกมาจากประตูดังหลังคลับที่อยู่ฝั่งตรงข้ามถนน

หนึ่งในนั้นเงยหน้าขึ้นและมองมาทางทิศที่เราอยู่

วินาทีที่แสงไฟถนนสาดกระทบใบหน้าของเธอ อากาศภายในรถก็เหมือนจะแข็งค้างไปชั่วขณะ

"มีอา... เธอมาทำอะไรที่นี่?" จูเลียนหันมามองฉันตามสัญชาตญาณ ท้ายที่สุดแล้ว ในอดีตฉันคงจะสติแตกไปเรียบร้อยแล้วทุกครั้งที่บังเอิญเจอผู้หญิงคนนี้

แต่ฉันทำเพียงแค่เหลือบมองแวบเดียวแล้วเบนสายตาหนี ราวกับกำลังมองอากาศธาตุ

ปลายนิ้วของจูเลียนเกร็งแน่นอยู่บนพวงมาลัย แต่สายตาของเขากลับลอยละลิ่วไปหาเธอ

ท่ามกลางลมเที่ยงคืนที่หนาวเย็น หญิงสาวสวมเพียงชุดเดรสสายเดี่ยวประดับเลื่อมราคาถูก เธอใช้สองแขนกอดตัวเองแน่น ปลายจมูกแดงก่ำด้วยความหนาว

มือของเขาอยู่บนที่เปิดประตูรถแล้ว ความเป็นห่วงเป็นใยที่เอ่อล้นในแววตาของเขาเป็นสิ่งที่ปิดไม่มิด

ฉันรู้ตัวดีว่าควรวางตัวอย่างไร จึงผลักประตูรถออกเพื่อให้ทางเลือกที่ง่ายดายแก่เขา "ถ้าคุณมีธุระที่อื่น ฉันนั่งแท็กซี่กลับเองได้ค่ะ"

พูดยังไม่ทันขาดคำ ฉันก็กระแทกประตูรถปิดลงแล้วเดินตรงไปยังทางม้าลายทันที

จูเลียนวิ่งตามมาคว้าข้อมือฉันไว้ "ฉันไม่ได้แตะต้องตัวเธอนานมากแล้วนะ ฉันก็ไม่คิดว่าเธอจะออกมาเดินหนาวอยู่ข้างนอกนี่เหมือนกัน เลิกคิดมากเกินไปสักทีได้ไหม?"

ฉันมองหน้าเขาแล้วพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย "ฉันเชื่อคุณค่ะ ผู้หญิงตัวคนเดียวจะเอาชีวิตรอดข้างนอกนี้มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย ต่อให้เธอจะแค่ทำงานให้คุณ การที่คุณคอยดูแลเธอมันก็เป็นเรื่องที่ถูกต้องแล้ว ฉันไม่ถือสาหรอกค่ะ"

จูเลียนจ้องมองใบหน้าของฉัน หาเค้าลางความขุ่นเคืองใจแม้แต่น้อยไม่พบเลย

ทุกอย่างมันดูผิดเพี้ยนไปหมดในความรู้สึกของเขา

เซราฟินาคนเก่าคงจะเอาชีวิตของตัวเองผูกติดไว้กับเขาไปแล้ว แม้แต่เส้นผมหยิกๆ แค่ครึ่งเส้นที่ติดอยู่บนปลายแขนเสื้อสูทของเขา เธอก็ยังซักไซ้ไล่เลียงเขาจนถึงรุ่งสาง

ทว่าตอนนี้ ฉันกลับกลายมาเป็นผู้หญิงแบบที่เขาต้องการอย่างสมบูรณ์แบบ เงียบสงบ มีศักดิ์ศรี และมีเหตุผลที่สุด

กระนั้น หน้าอกข้างซ้ายของเขากลับรู้สึกอึดอัดแน่นหนับ ราวกับมีฟองน้ำชุ่มน้ำอัดแน่นอยู่ข้างใน จนแทบหายใจไม่ออก

ฉันดึงมือกลับแล้วหันหลังเดินจากไป

เมื่อเดินมาถึงหัวมุมถนน ฉันหยุดฝีเท้าแล้วเหลียวกลับไปมอง

ข้างตัวรถยนต์ จูเลียนถอดเสื้อแจ็คเก็ตของตัวเองออกและคลุมไหล่ให้มีอาไปเรียบร้อยแล้ว

เขากุมใบหน้าของเธอโน้มศีรษะลงจูบเธออย่างลึกซึ้ง

ฉันไม่ได้แปลกใจเลยแม้แต่น้อย อันที่จริง ฉันน่าจะคาดการณ์ไว้ตั้งแต่แรกแล้วด้วยซ้ำ

ฉันไม่มีทางทำตัวเหมือนตอนที่จับได้ว่าเขานอกใจครั้งแรก ที่พุ่งเข้าไปกรีดร้องราวกับคนบ้าว่า "จูเลียน มาร์เชตติ! แกไม่มีสามัญสำนึกเลยใช่ไหม? ฉันอยู่กับแกมาตั้งแต่สิบเจ็ด นอนซ่อมรถมาจนถึงอยู่คฤหาสน์หรู แล้วตอนนี้แกมาบอกว่าไปหลงรักคนอื่นเนี่ยนะ?!"

ในตอนนั้น เขากลบเลือดที่กำเดาไหลเพราะหมัดของฉันแล้วแสยะยิ้ม

"สำนึกเหรอ? ถ้าเธอมีสำนึกจริง จะปีนขึ้นเตียงฉันตั้งแต่ตอนอายุสิบเจ็ดเหรอ? พ่อแม่แท้ๆ ของเธอยังไม่ต้องการเธอเลย ฉันนี่แหละที่ดึงเธอออกมาจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าแล้วเลี้ยงดูให้ข้าวให้น้ำมากว่าสิบปี เธอควรจะคุกเข่าขอบคุณฉันด้วยซ้ำ!"

คำพูดเหล่านั้นเปรียบเสมือนมีดสั้นที่กรีดเปิดทศวรรษที่เราเคยกอดคอกันเอาชีวิตรอดบนท้องถนน จนไม่เหลืออะไรเลยนอกจากเลือดและความขื่นขม

โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าของฉันสั่นขึ้น ดึงฉันหลุดออกจากภวังค์ความทรงจำ

"คุณเซราฟินา กองทุนทรัสต์ที่ปิดผนึกและเอกสารกรรมสิทธิ์จากพ่อแม่ของคุณได้รับการดำเนินการเรียบร้อยแล้วครับ คุณสะดวกจะเข้ามาที่คฤหาสน์ซานเซลาโนเพื่อเซ็นรับมอบสิทธิ์เมื่อไหร่ดีครับ?"

ฉันดึงชายแขนเสื้อลงเพื่อปกปิดรอยแผลเป็นจางๆ บนข้อมือ "อีกสิบวันค่ะ การหย่าแบบเร่งรัดของฉันจะเสร็จสิ้นในอีกสิบวันข้างหน้า"

ปลายสายเงียบไปชั่วขณะ "ตลอดหลายปีที่ผ่านมานี้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยสำหรับคุณกับคุณจูเลียน การสืบทอดมรดกของพ่อแม่ไม่ได้บังคับให้คุณต้องตัดขาดความสัมพันธ์กับพอร์ทเฮเวนทั้งหมดหรอกนะครับ"

ฉันมองออกไปที่ป้ายไฟนีออนสว่างไสวของคลับใต้ดินที่เรียงรายอยู่ริมถนน เอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาเหลือเกิน

"ความรักที่ฉันมีให้เขาหมดลงแล้วค่ะ ฉันแค่อยากจะไปจากเมืองนี้... และไม่มีวันหันกลับมามองอีกเลย"