Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

Hindi ko alam kung gaano katagal akong nanatiling nakaluhod sa sahig, hawak ang piraso ng papel na tila napakabigat para buhatin. Ang pangalang Sir Leo ay nakatitig sa akin, tila sumisigaw ng katotohanang matagal ko na palang nararamdaman ngunit hindi ko lamang inaamin sa sarili. Siya ang dahilan ng lahat. Siya ang pinuno na hinahanap namin sa nawawalang pahina... at siya rin ang taong minamahal naming dalawa ni Joan. Kinabukasan, hirap akong magkunwari. Pumasok ako sa opisina na tila naglalakad sa ulap — magaan ang paa ngunit mabigat ang dibdib. Nang makita ko si Sir Leo na naghihintay sa amin sa pintuan ng kanyang opisina, hindi ko magawang tumingin nang diretso sa kanyang mga mata. May kakaibang tingin siya sa akin, tila may nais sabihin ngunit pinipigilan. "May natuklasan na ba kayo?" tanong niya nang pumasok kami. Ang kanyang tinig ay seryoso ngunit may halong pag-aalala. Nanatiling tahimik si Joan sa aking tabi. Iniiwas niya ang tin

Dahan-dahan akong bumalik sa opisina ni Sir Leo. Ang bawat hakbang ay mabigat, tila ba pasan ko ang buong bigat ng mundo. Nang buksan ko ang pinto, agad siyang lumingon. Kitang-kita ko ang pag-aalala sa kanyang mukha — may halong takot na baka tuluyan na kaming mawala pareho, at takot na baka siya ang dahilan ng pagkakawatak-watak ng aming samahan. "Ana..." tawag niya sa akin, at agad na lumapit. "Paano siya? Nasaktan ko siya... alam ko iyan. Hindi ko sinasadyang maging sanhi ng kanyang pagluha." Tumango ako habang pinipigilan ang aking sariling luha. "Mahal na mahal ka niya, Leo. Kaya napakasakit para sa kanya. Ngunit mas mahal niya ako bilang kaibigan. Kaya nagparaya siya... kahit na durog-durog ang kanyang puso." Napapikit si Sir Leo at huminga nang malalim, tila dinadama ang bigat ng aking sinabi. "Napakabuti ng puso ni Joan. Hindi siya karapat-dapat sa sakit na ito. Kung maibabalik ko lamang ang panahon... sana ay pinili ko na lamang na manahi

Matapos ang mahabang panahon ng takot, pag-aalala, at panganib, sa wakas ay bumalik na ang katahimikan sa buhay namin. Nakakulong na si Ginoong Ramos, nabunyag na ang lahat ng kanyang katiwalian, at naibalik na ang katapatan at kaayusan sa buong kumpanya. Ang dating mabibigat na pasan sa aming mga balikat ay tila unti-unting tinangay na ng hangin, at ang liwanag ng pag-asa ay muling sumikat sa aming paligid. Ngunit sa kabila ng lahat ng ito, may isang bagay na higit pa sa anumang tagumpay ang nagbigay ng kulay at saysay sa aking mundo — ang pagmamahal na matagal ko nang itinatago sa kaibuturan ng aking puso, na sa wakas ay nabunyag na rin sa liwanag ng araw. Isang hapon, habang dahan-dahang lumulubog ang araw at pinapahiran ng gintong liwanag ang luntiang hardin sa likuran ng gusali, dinala ako ni Sir Leo sa isang tahimik na dako kung saan tanging ang huni ng mga ibon at lagaslas ng hangin ang aming naririnig. Huminto siya, lumingon sa akin, at tinitigan ako nang dire

Ilang araw pa ang lumipas at sa bawat sandali ay tila pinaghahandaan ko ang aking sarili sa paglapit sa kanya. Alam kong magugulat siya, alam kong mag-aalala, at higit sa lahat, alam kong mahihirapan kaming maghiwalay ng loob sa loob ng tatlumpung araw. Ngunit lalo kong pinagtibay ang aking loob. Ito ang aking paraan upang suklian ang wagas na pagmamahal na kanyang ipinakita sa akin — ang alagaan ang sarili na kanyang minahal nang buong-buo. Isang hapon, matapos ang aming gawain, niyaya niya akong manatili sandali sa kanyang silid. Tahimik ang paligid, payapa ang lahat, at ang liwanag ng araw ay dahan-dahang bumababa mula sa bintana. Hinawakan niya ang aking kamay at tinitigan ako nang may ngiting puno ng pagmamahal. Akala niya ay magiging katulad lamang ito ng aming mga nakaraang masayang pag-uusap, ngunit alam kong may mabigat na salita akong bibitawan na yayanig sa kanyang kalooban. Huminga ako nang malalim, pinagsama-sama ang aking lakas ng loob, at sa w

Nang makarating ako sa tahimik na lugar na aking pinili, tila huminto ang ingay ng mundo. Narito lamang ang huni ng mga kuliglig, ang ihip ng hangin, at ang aking sarili — kasama ang aking pasya na kailangan kong panindigan sa loob ng tatlumpung araw. Walang kakilala, walang makapagsasabi kung ano ang dapat kong gawin, walang mag-aalok ng pagkain upang aking busugin. Tanging ako lamang, ang aking matabang katawan, at ang pangakong binitiwan ko sa lalaking aking iniwan. Dito ko sisimulan ang pinakamahirap na laban sa aking buhay — hindi laban sa iba, kundi laban sa aking sarili. Kinabukasan, bago pa sumikat ang araw, tumayo ako. Sa unang hakbang pa lamang sa labas, naramdaman ko na ang bigat ng aking pasya. Ang aking mga paa ay tila nakabaon sa lupa sa bigat ng aking katawan. Sa bawat hakbang na aking ginagawa upang maglakad at tumakbo nang kaunti, tila may dinadaganan akong mabigat na pasan. Pagkalipas lamang ng ilang sandali, hingal na hingal n