Semua Bab Ang Lihim na Pag-ibig: Bab 21 - Bab 30

Hindi ko inaasahang darating ang araw na hindi na ako gigising na puno ng pagtutol at hirap. Sa ikalawang linggo pa lamang, naramdaman ko na ang kaibahan. Ang aking mga paa na dati ay tila nakabaon sa lupa sa bigat ng aking katawan, ngayon ay dahan-dahan nang nagiging magaan. Ang aking paghinga na dati ay mabilis na nauupos, ngayon ay mas malalim at mas kalmado na. Sa bawat paghakbang ko sa umaga, hindi na tulad ng dati na tila may humihila pabalik sa akin; sa halip, tila unti-unti akong natututong lumipad. Isang umaga, tumayo ako sa harap ng salamin upang tingnan ang aking sarili. Nanlaki ang aking mga mata sa aking nakita. Hindi man lubusang nagbago ang lahat, kitang-kita ko na ang pagbabago. Ang aking mukha na dati ay bilog na bilog at tila laging namamaga, ngayon ay unti-unti nang humuhubog. Ang aking damit na dati ay masikip na masikip sa aking katawan, ngayon ay tila lumuwag na. Napahawak ako sa aking baywang — naroon pa rin ang taba, ngunit hindi na kasing

Pumasok na ako sa huling linggo ng aking pananatili sa lugar na iyon — ang pitong araw na magiging tulay sa aking dating buhay at sa bagong buhay na aking sasalubungin. Sa loob ng halos tatlong linggo, natutunan ko ang higit pa sa pagpapayat lamang. Natutunan ko na ang tunay na pagbabago ay hindi lamang nakikita sa panlabas na anyo, kundi nabubuo rin sa lakas ng loob at tiwala sa sarili. Ang bawat pagod na aking tiniis, bawat gutom na aking pinagtiisan, at bawat patak ng pawis na tumulo sa lupa — lahat ng iyon ay naghubog hindi lamang sa aking katawan kundi pati na rin sa aking kalooban. Sa huling linggong ito, tila napuno ako ng lakas na hindi ko naramdaman kailanman noon. Masigla ang aking bawat pagkilos, magaan ang bawat hakbang, at hindi na ako tulad ng dati na laging hinihingal at tila pasan ang mundo. Tuwing haharap ako sa salamin, halos hindi ko na makilala ang aking sarili. Ang dating bilugan at matabang mukha ay napalitan ng maselang hugis at kinis

Dumating na ako sa tapat ng gusali kung saan naroon ang aking mundo — ang mundo na aking iniwan tatlumpung araw na ang nakalilipas. Tumigil ako sandali upang huminga nang malalim at pakalmahin ang aking puso na tila nais nang tumalon mula sa aking dibdib. Ang bawat hakbang na aking gagawin mula rito ay magiging simula ng aking bagong buhay. Hindi na ako ang babae na lumisan mula rito. Ang bawat mata na sasalubong sa akin ay makakakita ng pagbabagong bunga ng hirap, sakripisyo, at wagas na pagmamahal. Dahan-dahan akong naglakad patungo sa pintuan. Walang sinuman ang nakapansin sa akin sa una. Ang aking magaan na hakbang, ang aking bagong anyo, at ang tiwala sa aking tindig — tila ibang tao ang naglalakad sa pasilyo. Ngunit nang makita ako ng isa sa aming mga kasamahan, nanlaki ang kanyang mga mata at napahinto siya sa paglalakad. Sunod-sunod na tumigil ang iba, at ang kanilang mga tingin ay tila sumusunod sa akin habang naglalakad ako nang diretso, walang pag-aalinlang

Hindi nagtagal, kumalat na parang apoy sa damuhan ang balita sa buong gusali — bumalik na si Ana. Ngunit hindi lamang iyon ang usap-usapan. Kasabay ng kanyang pagbabalik ay ang isang bagay na walang sinuman ang nangahas na isipin: tila ibang tao na siya. Ang bulung-bulungan ay mabilis na lumaganap sa bawat sulok ng kumpanya, mula sa pinakamababang tanggapan hanggang sa pinakamataas na silid. "Bumalik na si Ana... pero hindi na siya ang dati." "Napakapayat na niya... napakaganda." "Hindi ko siya makilala. Ano kaya ang nangyari sa kanya sa loob lamang ng isang buwan?" Dumating ang oras na kinailangan kong humarap sa kanilang lahat. Huminga ako nang malalim at pinagtibay ang aking loob. Dati, kapag naglalakad ako sa harap ng maraming tao, lagi akong nakayuko, laging nagtatago sa anino ng iba dahil sa hiya sa aking hugis. Ngunit ngayon, habang inilalabas ko ang aking sarili sa liwanag ng araw, itaas ang aking noo, at humakbang nang may tikas at laka

Hindi nagpahuli sina Clara at Margarita. Kinabukasan din, walang pasabi nilang ipinagkalat sa buong kumpanya ang kanilang nakita. Mula sa bulong-bulungan, mabilis itong lumaki hanggang sa umabot na sa pandinig ng mga namumuno. Sa hapon ding iyon, sabay kaming ipinatawag sa silid ng Punong Tagapamahala — ako, si Leo, at maging sina Clara at Margarita na tila tagumpay na nakangiti habang sumusunod sa amin. Pagpasok namin, seryoso at mabigat ang mukha ng Punong Tagapamahala. Inilapag niya sa ibabaw ng mesa ang mga ulat na ipinasa ng dalawang babae — mga sumbong na punong-puno ng paratang, na naglalayong sirain hindi lamang ang aming reputasyon kundi pati na rin ang aming kinabukasan. "Alam ninyong mahigpit na ipinagbabawal sa ating kumpanya ang pagkakaroon ng relasyon sa pagitan ng mga empleyado, lalo na sa may mga katungkulan," panimula niya nang may matigas na tinig. "Nakita kayong magkahawak-kamay, nagpapalitan ng pagtingin na higit pa sa pag