Ang pagbubukas ng pinto ay tila pagbubukas sa isang nakalimutang bahagi ng kasaysayan. Nakatayo sa harapan namin si Gino — matangkad, payat, may mukhang puno ng kunot at matang matalas na tila nakatatagos sa kaluluwa. Ang kanyang tahanan ay madilim, mabaho, at puno ng mga lumang kasulatan na nakatambak sa bawat sulok — tila mga labi ng mga buhay na kanyang winasak. Tumingin siya sa aming lahat, at nang tumapat ang kanyang tingin kay Don Ramon, ngumiti nang mapait. “Kaya pala hindi ka na nakinig sa akin,” sabi niya, ang boses ay mababa at garalgal. “Nalaman mo na ang kwento ng iba.” Hakbang palayo si Don Ramon — hindi na takot, kundi pagkasuklam. “Lahat ng itinuro mo sa akin… lahat ng pinaniwala mo sa akin… kasinungalingan lahat, hindi ba?” Tumawa nang mahina si Gino — isang tawa na walang saya, kundi puno ng pagmamalaki. “Kasinungalingan? O katotohanang ayaw ninyong tanggapin? Ang mundo ay hindi pantay, mga bata. Ang malalakas ang nabubuhay, a
Last Updated : 2026-10-10 Read more