Todos los capítulos de Ang Lihim na Pag-ibig: Capítulo 31 - Capítulo 40

Lumipas ang mga linggo at tila unti-unti nang humupa ang ingay ng usap-usapan. Nakita ng lahat na kahit wala si Ana, nanatiling tapat at mahusay si Leo sa kanyang tungkulin. Hindi niya hinayaang maapektuhan ng kanyang damdamin ang kanyang gawain. Sa halip, ginamit niya ito upang patunayan na ang kanilang pagmamahalan ay hindi hadlang sa pag-unlad. Subalit sa kabila ng katahimikan, alam ni Leo na hindi sapat ang paghihintay lamang. Kung nais niyang makabalik si Ana nang tuluyan at walang takot, kailangan niyang baguhin ang dahilan kung bakit sila pinaghiwalay — kailangan niyang baguhin ang tuntunin mismo. Isang hapon, matapos ang mahabang pag-iisip at paghahanda, pumasok si Leo sa silid ng Punong Tagapamahala. May dalang matibay na paninindigan at malalim na paggalang, humarap siya sa pinuno ng kumpanya. "Ginoo," panimula ni Leo nang may seryosong tinig. "Alam ko na ang batas na nagbabawal sa relasyon ng mga empleyado ay gina

Habang unti-unting napapawi ang pagdududa ng lahat at muling nababalik ang respeto sa amin, lalong namumuo ang matinding poot sa puso nina Clara at Margarita. Hindi nila matanggap na sa kabila ng lahat ng kanilang ginawa, mas lalo lamang kaming tumibay at lalong naging malapit sa isa’t isa. Akala nila ay madudurog ako sa aking pagbabalik; ngunit nakita nilang lalong tumitingkad ang aking ganda, lakas, at husay — bagay na lalong nagpapasakit sa kanilang mga puso na punong-puno ng inggit. Dahil dito, nagpasya silang isagawa ang kanilang huling balak — isang masamang plano na akala nila ay tuluyan nang magwawakas sa aming pagmamahalan. Isang gabi, matapos kaming magsara ng opisina, pumasok sila nang palihim sa aking tanggapan. Kinuha nila ang mahahalagang dokumento at itinago ito sa loob ng kabinet ni Leo. Kanilang binalak na kinabukasan ay isumbong nila ang pagkawala ng mga ito, at kapag hinanap at natagpuan sa kinaroroonan ni Leo, sisisihin nila kaming dalawa na kami a

Ilang linggo na ang lumipas mula nang ganap na tanggapin ng lahat ang aming pagmamahalan. Tahimik na ang lahat, payapa ang aming samahan, at bawat araw ay tila isang magandang pangarap na ayaw ko nang magising. Ngunit sa kabila ng lahat ng ligaya, mayroong isang bagay na patuloy na bumabagabag sa aking isipan — ang aking pamilya sa aming lalawigan. Matagal na silang hindi nakakakita sa akin, at higit sa lahat, wala silang kaalam-alam na sa wakas ay natagpuan ko na ang lalaking tapat na minamahal ko. Isang gabi, habang magkatabi kaming naglalakad sa ilalim ng mga bituin sa hardin, pinag-isa ko ang aking lakas ng loob upang ibahagi sa kanya ang aking nasa isip. Huminto kami sa tapat ng matandang puno, at sinalubong niya ako ng kanyang mainit na ngiti na tila laging may dalang kapayapaan. "Ana," panimula niya nang mahina habang hinahawakan ang aking mga kamay. "May mabigat ka bang iniisip? Bakit tila hindi mapaka

Pagkatapos kumain, hindi na nagpatumpik-tumpik pa ang aking mga kapatid. Maging sa harap ni Leo ay hindi na sila nagpigil ng kanilang mga salita, tila ba wala siyang naririnig o walang halaga ang kanyang presensya sa aming harapan. Inalalayan nila ako patungo sa gitna ng silid, na tila ipinagmamalaki ang aking tagumpay habang si Leo ay naiwan lamang sa sulok, tahimik at mapagmasid. "Alam mo, Ana," panimula ni Kuya Dante habang itinuturo si Leo sa gilid ng kanyang mata na tila isang bagay lamang, "mabuti na at ikaw ay umunlad na sa buhay. Ngunit huwag kang makipagsama sa mga taong walang dalang anuman. Sa ating bayan ngayon, hindi na nasusukat ang halaga ng tao sa kanyang kabutihan lamang. Ang tunay na halaga ay nasa kanyang yaman, lupa, at kapangyarihan." Sumang-ayon agad si Kuya Romy at humawak sa aking balikat. "Tama si Kuya Dante. At kung nalalaman mo lamang, may darating na isang binata na siyang pinakamayaman sa buong lalawigan. Si Ginoong Ricardo — an

Matapos ibaba ni Leo ang kanyang telepono, tila walang nagbago sa kanyang anyo. Nanatili siyang nakatayo nang tuwid, ang kanyang mukha ay payapa ngunit may kalaliman na tila bagang alam na niya ang mangyayari. Samantala, lalong humagalpak ng tawa si Ricardo at ang aking mga kapatid. "Joan?" tawa ni Ricardo habang itinuturo si Leo. "Ang tinatawag mong tulong ay si Joan? Ang kilala lamang nilang si Joan na taga-transact lamang sa kanila? Anong magagawa ng isang simpleng kawani sa harap ng aking kapangyarihan? Hinihintay ko siya! Hayaan mong ipakita ko sa inyong dalawa kung sino talaga ang dapat katakutan dito!" Sumang-ayon ang aking mga kapatid. "Oo nga! Si Joan lamang ang kilala namin! Paano siya tutulong sa iyo? Sigurado ay kakampihan pa nga niya si Ginoong Ricardo kapag nalaman niya ang iyong ginagawa!" Hindi sumagot si Leo. Sa halip, tumabi lamang siya at tumingin sa labas ng pinto. Tila naghihintay lamang siya ng kanyang pagdating. Lumipas ang i