All Chapters of Ang Lihim na Pag-ibig: Chapter 41 - Chapter 44

Mula sa araw na iyon, tila nagbago ang ikot ng mundo sa aming bayan. Ang dating kayabangan at pagmamalaki ay napawi na at napalitan ng paggalang at pagpapakumbaba. Ang aking mga kapatid — sina Kuya Dante, Kuya Romy, at Kuya Berting — ay hindi na muling tumingin sa kapwa batay sa yaman o kasuotan. Sa bawat pagkakataon na nakikita nila si Leo, hindi na lamang paggalang ang kanilang ibinibigay kundi tunay na pagmamahal at pagkilala sa kanyang dakilang puso. Hindi na nila siya tinatawag na "Sir" o "Mayaman" — bagkus, tinatawag na nilang "Kapatid" nang buong katapatan. Araw-araw ay dumarating sila kay Leo upang humingi ng payo at gabay. Hindi tungkol sa salapi o negosyo, kundi tungkol sa tamang pamumuhay at pagmamahal sa kapwa. Ipinakita ni Leo na ang tunay na kadakilaan ay wala sa pagiging pinuno — ito ay nasa pagtulong sa nangangailangan, pag-unawa sa nagkakamali, at pagpapatawad sa lumait sa iyo. Dahil dito, lalo ko siyang hinangaan at minahal. Ang kanyang ka

Dumating na ang pinakahihintay na araw. Ang langit ay kulay asul na walang bahid ng ulap, tila pinagbuksan ng langit upang saksihan ang aming pag-iisang-dibdib. Hindi man marangya at puno ng ginto ang aming kasal, ito naman ay napakaganda dahil sa wagas na pagmamahal at pagpapala ng bawat taong dumalo. Sa loob ng payak ngunit napakagandang simbahan, naroon ang aking pamilya — ang aking mga magulang na puno ng luha ng tuwa, at ang aking tatlong kapatid na ngayon ay nakatingin kay Leo nang may tunay na pagmamahal bilang kanang-kamay at kapatid. Naroon din sina Don Alfonso at ang nabagong si Ricardo, maging si Joan at ang lahat ng aming mga kasamahan sa trabaho — lahat ay naroon upang magpatotoo sa aming wagas na pagmamahalan. Habang naglalakad ako patungo sa dambana, nakatingin lamang ako sa kanya — kay Leo, na nakatayo roon na puno ng pag-asa at labis na kagalakan sa kanyang mga mata. Ang lalaking nagtiis ng pang-aapi, nagpanggap na mahirap, at nanatiling ma