Ang paglalakad pauwi ay hindi magaan — hindi dahil sa pagod, kundi dahil alam naming sa bawat hakbang, papalapit kami sa hamon na naghihintay. Ang gabi ay naging maliwanag sa pagitan namin, ngunit alam naming ang liwanag na iyon ay kailangang ipagtanggol sa harap ng lahat. Hinawakan ni Leo ang aking kamay nang mahigpit habang naglalakad kami patungo sa aming tahanan. “Hindi ka nag-iisa, Ana,” bulong niya. “Kahit ano pa ang sabihin nila, magkasama tayong haharapin ang lahat.” Tumango ako, at sa kabila ng takot, naramdaman ko ang lakas na nagmumula sa kanya. “Magkasama tayo.” Pagdating namin sa tahanan, hindi kami nagtago sa loob. Sa halip, nagpasya kaming ipatawag ang lahat — ang mga matatanda, ang mga kapitbahay, at lalo na ang dalawang nasa likod ng lahat ng ito: si Isabel at Don Ramon. Inutusan ni Leo ang kanyang mga tapat na kasama upang ipaalam sa bawat tahanan: bukas, sa liwasan, magsasalita kami. Walang pagtatago, walang pag-iw
Last Updated : 2026-10-07 Read more