All Chapters of Lihim na Tikim (SSPG): Chapter 141 - Chapter 150

Nerisse Vieri’s Point of ViewNaramdaman ko ang titig ni Lucien sa akin nang ilapag ko ang tasa sa countertop, habang patuloy siya sa pagluluto. Ngunit hindi ako nag-angat ng tingin, at piniling balatan ang saging na kanina pa nasa harapan ko.Katahimikan ang namayani sa pagitan naming dalawa, at ang tanging naririnig lamang ay ang ugong ng fridge, at air conditioner. Hindi niya nagawang ilihis ang kaniyang mga mata, at patuloy na sinusuri ang reaksyon ko. Ngunit hindi ko ipinakita sa kaniya ang kahit anong klaseng emosyon sa mukha ko lalo na nang mag-angat ako ng tingin para salubungin ang kaniyang mga mata.“Bakit?” usisa ko.“Are you jealous?”Nahigit ko ang aking hininga, at nanigas sa aking kinauupuan. Sinubukan kong ibuka ang bibig ko, ngunit isinara ko rin kaagad nang makitang walang pang-aasar sa kaniyang mga mata.Humigpit ang pagkakahawak ko sa balat ng saging, at unti-unting napakurap. Humahalakhak ako, at napailing sa kaniyang sinabi.Napahawak pa ako sa aking tiyan nang ma

Nerisse Vieri’s Point of ViewNapairap ako nang magtagpo ang mga mata namin ni Lucien. Nakalahad ang kaniyang kamay nang akma akong lalabas sa sasakyan. Kaya napatitig ako roon, at naikuyom ang aking mga kamay na nasa ibabaw ng aking hita.Alam ko namang gentleman si Lucien magmula pa nang makilala ko siya. Nagawa kong balewalain ‘yon nang nagpapanggap pa akong may nararamdaman ako para sa kaniya. Ngunit nang matanto kong natabunan ng pagmamahal ang galit ko sa kaniya, nagiging big deal na sa akin kahit ang mga bagay na hindi naman dapat. Kinagat ko ang aking dila, at dahan-dahang inabot ang kaniyang kamay. Nang ibaba ko ang paa ko mula sa sasakyan, biglang humigpit ang pagkakahawak niya sa kamay ko. Napatingin ako sa magkadikit naming mga palad, at hindi ko napigilang bumilis ang tibok ng puso ko.Agad kong iniwas ang tingin ko nang tuluyan akong makababa. Mabilis kong binawi ang kamay ko at kunwaring inayos ang suot ko, pilit na itinatago ang pagkailang habang napapansin kong may il

Nerisse Vieri’s Point of ViewDahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko, at hinawakan ang kumot na bumabalot sa hubad kong katawan. Matapos kong subukin ang pasensya ni Lucien kanina, hindi na ako nagtaka na magagawa muli namin ‘yon ngayon, pero rito sa loob ng private jet.Wala sa sarili kong kinagat ang aking ibabang labi, at inilibot ang aking mga mata sa kabuuan ng kuwarto, ngunit hindi ko nakita si Lucien.Napasulyap na lamang ako sa bintana, at hinigpitan ang pagkakahawak ko sa kumot para hindi mahulog. Kahit kami lang naman ni Lucien ang pasahero ng private plane na ‘to, kailangan ko pa ring mag-ingat.“Umaga pa lang dito?” bulong ko, at napakunot ang noo.Inabot ko ang cellphone ni Lucien sa bedside table, at tiningnan ang oras. Nang mapansin kong pitong oras pala ang pagitan ng oras sa Italy at Pilipinas, napahawak na lamang ako sa aking noo.Ang hirap kapag kagigising lang, dahil medyo wala pa ako sa sarili. Kaya inilapag kong muli sa table ang cellphone ni Lucien, at nagpas

Lucien Alessio Vieri’s Point of ViewPinagmasdan ko ang mukha niya—ang paglaki ng mga mata niya, ang bahagyang pagbuka ng bibig, at ang pag-angat at pagbaba ng dibdib niya.Umangat ang sulok ng aking labi, at dahan-dahang lumapit sa kaniya, saka ipinatong ang aking bisig sa kaniyang balikat. Bahagya ko siyang hinila palapit sa akin, hindi nagdalawang-isip na halikan ang kaniyang sintido.Uminit ang aking dibdib. Hindi ko maintindihan kung bakit ganoon ang nararamdaman ko sa tuwing hinahalikan ko siya. Is it because I really love this woman? O mas malalim pa ang dahilan kung bakit?Kahit ano pa man ang nararamdaman ko, wala akong pakialam. Ang tanging gusto ko lang ay makita sa mga mata niya ang mga reaksyong hinahanap ko. “Katatapos lang ng kasal natin!” saad niya nang makabawi siya.Bahagya siyang humarap sa akin, at sinalubong ang aking mga mata. Walang ibang nakikita kung hindi siya lang.I pursed my lips. Itinago ko ang ngiting lumitaw sa aking labi. Hinawakan ko ang panga niya, a

Nerisse Vieri’s Point of ViewNang makahanap si Lucien ng parking lot malapit sa Ponte Vecchio, nauna siyang bumaba ng kaniyang sasakyan, habang ako naman ay inayos muna ang aking buhok.Nang bumukas ang pinto sa gilid ko, inilahad kaagad niya ang kaniyang kamay. Inabot ko naman ‘yon, at kaagad na hinigpitan ang pagkakahawak sa kaniyang kamay, habang bumababa ako sa kaniyang sasakyan.Binitawan niya kaagad ang aking kamay, at ipinulupot ang kaniyang bisig sa aking baywang, saka isinara ang pinto ng kaniyang sasakyan.Tanghali na nang makarating kami rito, ngunit kahit papaano ay hindi naman ganoon kasakit ang sinag ng araw, dahil makulimlim naman kahit papaano.“Gutom ka?” tanong niya, at bahagyang yumuko.“Hindi. Busog pa ako,” sagot ko naman.Gumalaw siya, habang inaayos ko naman ang laylayan ng aking dress. Ngunit nang lumapat ang kaniyang palad sa aking tiyan, bigla akong natigilan. Nahigit ko rin ang aking hininga, hindi makapaniwala sa kaniyang ginawa. “Talaga?” nanunukso niyan