All Chapters of Lihim na Tikim (SSPG): Chapter 111 - Chapter 120

Nerisse Villareal’s Point of ViewTiningnan ko ang wedding gown na nasa harapan ko. Sinuri ko ang design mula sa taas, hanggang sa baba, hindi maiwasang haplusin ang tela nito.Ikakasal na ako bukas. Ang bilis lumipas ng araw. Parang kailan lang, galit na galit ako, dahil ipapakasal nila ako sa lalaking kaaway namin. Tapos ngayon, hinihintay ko na lang lumipas ang oras bago mangyari ang araw na ‘yon.Humugot ako nang malalim na hininga, at hindi ko napigilang sulyapan ang kuwintas, earrings, at bracelet na nakalapag sa mesa. ‘Yon ang mga ibinigay ni Lucien sa akin—personalized jewelry, at siya mismo ang namili ng design para sa akin.“What are you doing?” tanong ni Lucien sa akin sa kabilang linya.Napakurap ako, at sumulyap sa cellphone na hawak ko—cellphone ni Lucien. Hindi sumagi sa isip ko na hindi pa pala niya pinapatay ang tawag.“Tinitingnan ko lang ang wedding gown,” komento ko, at ibinalik ang atensyon ko sa gown.Magmula kanina, sinabihan na kaming huwag matulog sa iisang sil

Nerisse Villareal’s Point of ViewMaaga akong nagising ngayon. Saktong pagkagising ko, nag-doorbell na ang mga mag-aayos sa akin. Kaya habang nag-aayos sila ng mga gamit nila sa living room, nagpaalam muna akong maliligo ako.I even ordered food for us. Bayad na rin naman ‘yon. Kaya sinabihan ko sila na kapag dumating na, wala silang babayarang kahit ano.Habang nagpapatuyo ako ng buhok ko, kaagad na tumunog ang cellphone ni Lucien. Napakunot naman ang noo ko, at inabot ‘to para sagutin ang tawag.“Morning,” napapaos niyang bati, at halatang kagigising pa.Isinandal ko naman ang cellphone sa dingding, habang nakatutok sa akin ang camera. Nakita kong kinusot niya ang kaniyang mga mata, habang pilit na tinitingnan ako.“Mabuti at nakatulog ka pa?” tanong ko sa kaniya, dahil sa pang-aasar ko sa kaniya kagabi.Hindi ko tuloy alam kung naaalala pa ba niya ang ginawa ko kagabi, pero nang sumama na naman ang timpla ng mukha niya, lumawak ang ngisi sa labi ko.“Of course!” he hissed. “Bakit n

Nerisse Villareal’s Point of ViewDahan-dahang bumukas ang pinto ng simbahan. Mahigpit kong hinawakan ang bulaklak, habang nakatingin sa harapan. Nang tuluyang bumukas ang pinto, ilang beses akong kumurap para masanay ang mga mata ko sa liwanag sa loob.Isa-isang tumambad sa akin ang mga upuang puno ng mga bisita, hanggang sa makita ko ang mga kamag-anak namin, at mga magulang ni Lucien na nakaupo sa magkabilang gilid, nakatingin sa akin, nakangiti.Napahigpit ang hawak ko sa bulaklak, at humugot ako ng malalim na hininga, saka muling itinaas ang tingin ko sa harapan ng altar.Nagsimula akong maglakad nang mabagal, kung saan naghihintay si Lucien. Nakatingin nang mariin sa akin, at hindi man lang nagawang kumurap.Unti-unting umangat ang sulok ng aking labi, hindi mapigilan ang pagngiti. Wala akong ideya kung bakit ako ngumingiti sa kaaway ko—sa lalaking pakakasalan ko. Dati ay ayaw ko naman sa kaniya, pero kapag magkasama kami, nakayakap siya sa akin, o hindi kaya ay hawak niya ang k

Nerisse Vieri’s Point of View“Lucien, do you take Nerisse to be your wife? Do you promise to be faithful to her, in good times and in bad, in sickness and in health, to love her and honor her all the days of your life?” tanong ni Father.Nakatitig nang mariin sa akin si Lucien, habang hawak ang kaliwang kamay ko, at bahagyang hinahaplos ang engagement ring na suot ko.Dinilaan niya ang kaniyang ibabang labi, at dumako ang kaniyang mga mata sa aking labi. Nahigit ko ang aking hininga sa kaniyang ginawa kaya nag-init ang aking mukha.Nang muli niya akong tingnan, tumayo siya nang tuwid, at saka hinigpitan ang hawak niya sa aking kamay. “I do,” paos niyang sagot.“Nerisse, do you take Lucien to be your husband? Do you promise to be faithful to him, in good times and in bad, in sickness and in health, to love him and honor him all the days of your life?” Napalunok ako, at tiningnan ang hinlalaki niyang patuloy na humahaplos sa engagement ring. Hindi ko alam kung bakit biglang sumagi sa

Nerisse Vieri’s Point of View“Ano ang ibig mong sabihin?” tanong ko sa kanya. “Kailangan pa nating magpaalam sa mga magulang natin.”Humugot siya ng malalim na hininga, at mariin akong tiningnan. Bahagyang gumalaw ang kaniyang panga, saka napailing na lamang.“Bakit kasi kailangan pa nating magpaalam?” reklamo niya bago tumayo.Ipinulupot niya ang kaniyang bisig sa aking baywang, at inalalayan akong tumayo.Napansin ko ang mga matang nakatutok sa amin, na tila binabantayan ang bawat galaw namin.“Kasal natin ‘to. Natural lang na magpaalam tayo sa mga magulang natin kasi baka hanapin tayo,” paliwanag ko sa kaniya.“Pwede naman kasing hindi na lang,” giit niya.Natawa na lang ako nang bahagya, habang unti-unti kaming lumalapit sa aming mga magulang. Kasalukuyan silang nakikipag-usap sa mga kapwa nila business owner.Nang maramdaman nila ang presensya namin, tumigil sila sa pakikipag-usap. Lumingon sila, at ngumiti sa amin.“Nerisse!” bati ng Mommy ni Lucien.Nilapitan nila kami kaagad p