Pagkatapos ng kasal namin ni Eliana, labis ang saya na nararamdaman ko. Finally, after everything we had been through, sa simbahan din ang tuloy ng napakahaba naming prusisyon. Hindi ko pa rin lubos maisip na asawa ko na siya. After all the heartbreak, misunderstandings, separation, and countless moments when I thought I was going to lose her, finally, I could call her my wife without hesitation. Habang nakatingin ako sa kanya matapos ang ceremony, hindi ko mapigilang ngumiti. She was standing beside me in her beautiful wedding dress, holding her bouquet while looking at me with the same smile that had always made my heart feel lighter.Hinawakan ko ang kamay niya at marahan itong pinisil. “Mrs. Cervantes,” bulong ko habang nakangiti. Napatawa siya at tumingin sa akin. “Finally, husband.” Hindi ko napigilang tumawa. “Do you know how long I’ve been waiting to hear you call me that?” tanong ko. “Ang tagal?” sagot niya habang natatawa. “It's too long,” sabi ko, dahilan para lalo siyang tu
Last Updated : 2026-10-18 Read more