Lahat ng Kabanata ng My Stepmother’s Hidden Daughter is my Fiancée: Kabanata 91 - Kabanata 100

Palubog na ang araw nang nasa kalagitnaan na ng kanilang biyahe sina Adrian at Eliana papunta sa probinsya.Unti-unti nang nagiging kulay kahel at pula ang langit. Dumadaan ang mga sinag ng araw sa pagitan ng mga puno at gusali, habang ang mga ilaw sa kalsada ay isa-isang nagsisimulang bumukas.Tahimik lamang si Eliana sa passenger seat.Nakasandal siya sa bintana habang pinagmamasdan ang mga lugar na kanilang nadadaanan. Paminsan-minsan, napapangiti siya kapag may nakikita siyang pamilyar na tanawin. Mas lalong lumalayo ang mga gusali at business establishments, at napapalitan ang mga ito ng malalawak na bukirin, puno, maliliit na tindahan at mga bahay na magkakatabi sa gilid ng kalsada.Napansin ni Adrian ang tahimik na pagkamangha niya.“Namimiss mo na ba dito?” tanong niya.Lumingon si Eliana sa kanya.“Hmm?”“Yung province.”Ngumiti si Eliana at muling tumingin sa labas.“Oo. Matagal na rin kasi akong hindi nakauwi nang ganito katagal.”“Excited ka bang makita ang Papa mo?”“Very

Pagkapasok nila sa bahay, agad na naupo si Adrian sa lumang sofa sa sala.Halatang pagod siya sa mahabang biyahe. Bahagyang isinandal niya ang likod sa sofa at napabuntong-hininga.“Finally,” bulong niya.Napatingin sa kanya si Eliana.“Pagod ka?”“Medyo. Pero okay lang.”“Gutom ka?”Agad umayos ng upo si Adrian.“Actually, oo.”Napatawa si Eliana.“Alam ko na. Kaya kami nagmamadali ni Papa maghanda.”“Hindi naman ako maarte sa pagkain.”Napatingin si Lola Pasing kay Adrian.“Talaga?”“Opo.”“Sigurado ka?”“Opo.”Tumango ang matanda, pero may kakaibang ngiti sa labi nito.“Makikita natin.”Napatingin si Adrian kay Eliana na parang may kutob siyang may ibig sabihin ang sinabi ng matanda.“Babe…”“Huwag mo nang pansinin si Lola.”“Parang may test.”“Baka nga.”Napangiti si Eliana bago siya tumulong kay Carlos sa paghahanda ng pagkain.Habang naghihintay, napansin ni Adrian ang ilang picture frames na nakalagay sa ibabaw ng cabinet malapit sa sofa.Tumayo siya at lumapit.Isa-isang tinin

Pagkatapos ni Adrian manghuli ng biik, agad na lumapit sa kanya si Eliana.Kitang-kita pa rin sa mukha nito ang saya habang pinagmamasdan ang fiancé niyang nakatayo sa tabi ng kulungan ng mga baboy. Punong-puno ng putik ang katawan ni Adrian. May mga bakas pa ng lupa sa dibdib, braso, mukha, at maging sa buhok nito.Ngumiti si Eliana at marahang pumalakpak.“Galing mo, babe.”Napangiti si Adrian at bahagyang tinaas ang kilay.“Ako pa ba?” proud nitong sagot.Napailing si Eliana habang pinipigilan ang tawa.“Grabe ka. Kanina parang ayaw mo nang pumasok sa kulungan.”“Eh kasi naman, babe. Hindi ko alam na kasama pala sa pagkuha ng blessing ng lola mo ang pakikipagbuno sa baboy.”Mas lalong natawa si Eliana.“Pero nahuli mo naman.”“Of course. Kailangan kong pumasa.”“Bakit parang exam ang ginawa sa’yo ni Lola?”“Hindi parang exam. Exam talaga.” Napailing si Adrian. “At feeling ko may practical test pa mamaya.”Tumawa si Eliana, pero nang mapalapit siya kay Adrian, napangiwi siya nang ba

Umupo si Adrian sa tabi ni Eliana. Sa kabilang bahagi naman ay sina Carlos, Lola Pasing, Gina, Roman, at Hana.Bago sila magsimulang kumain, tumayo si Hana at pinagdikit ang kanyang mga kamay.“Okay po, prayer muna tayo.”Tumahimik ang lahat.Napangiti si Adrian habang pinagmamasdan ang bata.“Lord, thank You po sa pagkain namin ngayon,” panalangin ni Hana. “Thank You po dahil kumpleto kami at nandito po si Tito Adrian.”Napatingin si Adrian kay Eliana nang marinig iyon.Napangiti rin si Eliana.“Please bless po ang food namin at ang buong family namin. And please keep everyone safe. Amen.”“Amen,” sabay-sabay nilang sagot.Umupo na si Hana at agad na kumuha ng kanin.“Finally,” bulong niya.Napatawa ang lahat.“Gutom ka na?” tanong ni Roman.“Opo.”“Akala ko ba prayer muna?”“Prayer muna kasi baka maubusan ako.”Mas lalo silang nagtawanan.Samantala, kinuha ni Carlos ang isang malaking piraso ng balat ng lechon at inilagay sa plato ni Adrian.“O, Adrian. Tikman mo ’to.”Napatingin si

Luciana’s POV“How dare you?! Paano mo nagagawang hanapin ang anak mo ngayon?” I shouted at Roberto, unable to hide the anger and pain in my voice. “Pagkatapos ng lahat ng ginawa mo sa akin, mayroon ka pang lakas ng loob na hanapin siya?” For years, I had buried everything that happened between us. I tried to forget his face, his voice, and the darkest memories connected to that mansion. But seeing him again brought everything back. The fear, the humiliation, and the pain I had spent years trying to escape.“Matagal na kitang hinahanap, Luciana,” Roberto answered. “Alam kong buntis ka noong umalis ka sa mansion. I knew you were carrying my child, but I didn’t know where you went after that. Hinanap kita nang matagal.” Napatawa ako nang mapait. “Hinahanap mo ako?” I asked. “After all these years, ngayon mo lang naisipang hanapin ako? Ngayon mo lang naisipang alamin kung nasaan ang anak mo?” He stared at me. “I wanted to know what happened to my daughter. She is my child too.”“Anak mo?