บททั้งหมดของ My Stepmother’s Hidden Daughter is my Fiancée: บทที่ 1 - บทที่ 10

“AHHH, f*ck!” Napaungol sa sigaw si Eliana nang biglang ipinasok ni Mr.Cervantes ang kanyang sandata sa pagkababae nito. Nanginginig ang kanyang katawan habang pilit niyang itinulak ito ngunit ayaw tumigil ang binata sa pagbayo. “Stop! Hindi ko na kaya!” hingal niyang sigaw. Hindi ito ang inaasahan niya. Hindi ganito. First time niyang makaranas na may gumalaw sa kanya na lalaki. Huminga siya nang malalim, ngunit nanginginig pa rin ang kanyang dibdib. “Hindi ko na kaya…” mahina niyang sambit. Ngunit ayaw pa rin tumigil ang lalaki mas lalo nitong idiniin ipasok ang kanyang sandata. Halos mangiyak-ngiyak si Eliana sa sakit at hapdi. Sobrang lapad at haba kase nito. Kanina lamang, magkaiba ang mundo nina Eliana at Adrian. Hindi nila kilala ang isa’t isa. Wala silang kahit anong koneksyon, at lalong wala silang dahilan para magtagpo. Pero minsan, may mga gabing hindi mo kailangang planuhin para tuluyang magbago ang buhay mo. Para kay Eliana, ang gabing iyon ay nagsimula sa isang

Malakas na bumukas ang pintuan ng lumang apartment ni Eliana. “Bitiwan n’yo ako! Ano ba’ng kailangan n’yo sa akin?!” sigaw niya habang pilit na kumakawala sa pagkakahawak ng dalawang bodyguard. Hindi siya sinasaktan ng mga ito, ngunit mahigpit ang pagkakahawak upang hindi siya makatakas. Halos madapa siya habang isinasakay sa itim na luxury SUV. Hindi siya mapakali. Naghalo ang kaba at galit sa dibdib niya. “Saan n’yo ba ako dadalhin? Magsalita kayo!” muli niyang sigaw. Tahimik lamang ang mga bodyguard. Habang umaandar ang sasakyan, mabilis na tumatakbo ang isip ni Eliana. Paulit-ulit niyang iniisip kung may kinalaman ba ito sa lalaking ninakawan niya ng mamahaling relo at pera ilang araw na ang nakalipas. Pagkaraan ng ilang minuto, huminto ang sasakyan sa harap ng isang napakataas na condominium. Kumabog nang malakas ang dibdib niya nang makita ang mamahaling lobby. Dinala siya sa pinakatuktok ng gusali. Pagbukas ng elevator, bumungad ang malawak at marangyang penthouse.

Maaga pa lamang ay naging abala na ang buong Cervantes Penthouse. Hindi pa sumisikat nang tuluyan ang araw, sunod-sunod nang huminto ang ilang itim na luxury van sa harap ng Cervantes Tower. Isa-isang bumaba ang mga stylist, make-up artists, hairstylists, wardrobe assistants, at ilang staff na may dalang malalaking maleta na puno ng designer clothes, cosmetics, at accessories. Tahimik na binuksan ni Marco ang p***o. “Good morning, everyone. Sir Adrian is already awake.” “Good morning, Mr. Marco.” Isa-isang pumasok ang mga ito sa penthouse. Nagising si Eliana dahil sa ingay ng mga yabag at usapan sa labas ng visitor room. Dahan-dahan siyang lumabas habang inaantok pa. Paglabas niya ay halos mapatigil siya. Mahigit sampung tao ang nasa loob ng penthouse. May nag-aayos ng mga suit sa living room. May naglalatag ng iba’t ibang pares ng sapatos. May stylist na nag-aayos ng mga mamahaling relo. Napakurap siya. “Ano pong… nangyayari?” Napangiti si Marco. “Good morning, Miss Rey

Pagbukas ni Adrian ng pinto ng comfort room, agad siyang natigilan.Hindi niya inasahan ang makikita niya.Nakatayo roon si Luciana sa harap ni Eliana.Namumula ang mukha ng kanyang madrasta, at ang isang kamay nito ay nakataas pa habang si Eliana naman ay nakahawak sa sariling pisngi.Sa ilang segundo, tila tumigil ang buong mundo ni Adrian.Nakita niya ang luha sa mga mata ni Eliana.Nakita rin niya ang pulang marka sa pisngi nito.At doon tuluyang nagdilim ang kanyang paningin.“Anong ginagawa mo sa kanya?!”Umalingawngaw ang sigaw ni Adrian sa loob ng hallway.Napalingon si Luciana.Bahagya itong napaatras nang makita ang galit sa mga mata ng kanyang stepson.Si Eliana naman ay agad na yumuko. Hindi niya alam kung ano ang gagawin. Hindi niya alam kung dapat ba siyang magsalita o manatiling tahimik.Mabilis na lumapit si Adrian sa dalaga.“Are you okay?”Hindi agad nakasagot si Eliana.Marahan lamang siyang umiling habang pinipigilan ang pag-iyak.Mas lalong kumuyom ang mga kamao n

Maagang sumikat ang araw sa ibabaw ng lungsod.Mula sa malalaking floor-to-ceiling windows ng Cervantes Penthouse, unti-unting sumilip ang ginintuang sinag ng umaga, tinatamaan ang makintab na sahig at mga mamahaling kasangkapan. Tahimik pa ang buong penthouse. Tanging mahinang ugong ng air conditioner at malayong tunog ng mga sasakyan ang maririnig mula sa labas.Sa loob ng master bedroom, dahan-dahang iminulat ni Adrian ang kanyang mga mata.Hindi siya agad bumangon.Ilang segundo lamang siyang nakahiga at nakatitig sa kisame.May kakaiba.Napakalaking kakaiba.Wala ang bigat sa kanyang ulo.Wala ang pagod na karaniwan niyang nararamdaman pagkagising.Wala rin ang pamilyar na pakiramdam na para bang buong gabi siyang nakipaglaban sa sarili niyang isip.Nakatulog siya.At hindi lamang basta nakatulog.Mahimbing.Tahimik.Mahigit pitong oras.Muli niyang napalingon ang tingin sa digital clock sa bedside table.6:42 A.M.Napakunot ang kanyang noo.Sa loob ng ilang taon, bihira niyang