All Chapters of จวนอ๋องร้อนราคะ สุดเร่าร้อน 4P,3P,2P NC25+: Chapter 61 - Chapter 70

บัดนี้บิดาและบุตรชายกำลังแย่งสตรีกัน ทำให้เผิงฝูหยารู้สึกสับสนและหวั่นเกรงนัก ไม่รู้ว่าสุดท้ายแล้วตนเองต้องอยู่กับผู้ใด แน่นอนว่านางไม่อยากเข้าวังหลวงอยู่กับฝ่าบาทที่ทรงแก่ชราและแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นกับเหล่าสนม แต่นางก็ยังโกรธบุรุษทั้งสองที่ปิดบังนาง หากว่าเขาบอกความจริง บิดามารดาของนางคงไม่ลำบากอยู่ในคุกนานเพียงนี้ความเจ็บแค้นนี้ อย่างไรก็ยังไม่สลาย หากว่าบิดามารดาของนางทนความลำบากในคุกไม่ได้ และจากไปจะทำเช่นไร โชคดียิ่งที่พวกเขายังมีชีวิตฝ่าบาททรงกริ้วมากที่บุตรชายดื้อรั้น ไม่ว่าจะเป็นอนุหรือนางบำเรอของบุตรชายคนใด หากเข้าต้องตาฝ่าบาทที่ผ่านมาล้วนไม่มีผู้ใดกล้าขัดพระทัยฝ่าบาทยังตบโต๊ะหน้าพระพักตร์ดังปัง! ทำให้คนสะดุ้งโหยง ทว่าสีหน้าของหวงเฟยเทียนยังคงแน่วแน่และดื้อรั้นยิ่งนัก“ฝ่าบาทได้โปรดยกนางให้กระหม่อม นางเป็นของกระหม่อมแล้วพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจะแต่งนางเป็นพระชายารอง”ฝ่าบาททรงกัดฟันระงับโทสะ เอ่ยว่า“ที่ผ่านมาเราถือว่าเพราะนางความจำเสื่อมทำให้จดจำสิ่งใดไม่ได้จึงได้เกิดเรื่องขึ้น เราไม่ถือโทษที่เจ้าบังอาจมีสัมพันธ์กับนาง ทว่าบัดนี้เราได้นางคืนแล้ว เรื่องที่ผ่านมาก็แล้วกันไป ต่อไป

ฝ่าบาทมือสั่นระริก ป้ายทองคำอยู่ในมือของจื่ออิน กำลังบีบบังคับพระองค์ และคำพูดของนางหาได้มีสิ่งใดที่ผิดหวงเฟยเทียนกับหยวนเปามองหน้ากัน พวกเขาเห็นแล้วว่าจื่ออินมีความสามารถมากเพียงใดจื่ออินเห็นฝ่าบาทมองเผิงฝูหยาด้วยสายตาแสนเสียดาย นางจึงเอ่ยต่อว่า“ฝ่าบาท พระองค์มีพระสนมในวังหลวงมากกว่าสามพันนาง ไยจึงต้องการเผิงฝูหยาที่เป็นลูกสะใภ้คนนี้ด้วยเล่าเพคะ ปล่อยนางให้หม่อมฉันเถิด หากหม่อมฉันไม่ได้ตัวนางกลับไปพร้อมกันวันนี้ หม่อมฉันก็จะคุกเข่าชูป้ายทองคำอยู่หน้าตำหนักจนกว่าพระองค์จะยินยอม ครานี้เรื่องได้เล่าลือไปทั่ววังหลวงแน่เพคะ”แม้ในใจของพระองค์มองเผิงฝูหยาอย่างเสียดาย ทว่าก็ไม่ผิดจากที่จื่ออินพูดเอาไว้ ฝ่าบาทมีพระสนมอยู่ถึงสามพันนางยังไม่อาจเชยชมหมด ที่ผ่านมาแม้ว่าพระองค์จะต้องการสตรีใดก็ล้วนได้มาอย่างง่ายดาย นั่นเป็นเพราะว่าไม่มีผู้ใดกล้าขัดขวางแต่ครานี้ต่างออกไป ทั้งบุตรชาย สะใภ้ องครักษ์ที่พระองค์ทรงฟูมฟักมาตั้งแต่เขายังเด็กและให้อยู่ข้างกายบุตรชายที่เก่งกาจที่สุดล้วนต้องการนางผู้นี้ ในที่สุดพระองค์ก็ถอดพระทัย“เช่นนั้นก็ได้ แต่เรามีข้อแม้อยู่ประการหนึ่ง”“เป็นสิ่งใดเพคะ”ฝ่าบาททรงคิ

“เจ้าชอบข้าเหมือนชอบหยวนหลานหรือ”จื่ออินพยักหน้ารับ“ใช่เพียงแต่ไม่อาจเทียบกับหยวนหลาน เพราะเรื่องของนางทำให้ข้าเสียใจมาจนถึงทุกวันนี้ คนอย่างข้าคงไม่คู่ควรกับการมีความรักที่แท้จริงใช่หรือไม่ ข้าเหมือนต้องคำสาป เกิดมาก็มีใจฝักใฝ่ในสตรี บิดามารดาไม่ยอมรับ จึงส่งตัวข้ามาแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ข้ายังนับว่าโชคดีที่ได้พบท่านอ๋องผู้เข้าใจ ยอมรับในสิ่งที่ข้าเป็น และไม่เคยสร้างความลำบากใจให้แก่ข้า ด้วยเหตุนี้ข้าจึงต้องการตัวเผิงฝูหยา เพราะนางเป็นคนที่ท่านอ๋องชอบและเป็นคนที่เจ้าชอบ ทว่าเมื่อข้าได้พบกับนาง นางกลับทำให้ข้าชื่นชอบได้โดยง่าย อาจเป็นเพราะความไร้เดียงสาของนางที่ทำให้ข้ารู้สึกอยากปกป้อง ทั้งหมดนี้หาใช่ความรักไม่”“เจ้ารักน้องสาวของข้าจริงหรือ”“จริงที่สุด ทุกอย่างที่ทำให้นางผิดหวังข้ารู้สึกผิดมาตลอด ข้าจื่ออินชาตินี้ไม่เคยรู้สึกผิดต่อผู้ใด มีเพียงหยวนหลานเท่านั้นที่ทำให้ข้าเป็นเช่นนี้”หยวนเปาทอดถอนหายใจยาว เรื่องที่ผ่านมาแล้วสมควรผ่านไป คำของจื่ออินที่เอ่ยออกมาจากใจจริง ทำให้เขาใจอ่อน ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยพูดกับนางยืดยาวเพียงนี้ บัดนี้ได้เปิดใจพูดคุยกัน จื่ออินก็นับว่าไม่เลวนัก“ถ้าเ

แสงแดดยามสายสาดส่องลงมากระทบผิวน้ำในสระบัวจนเกิดประกายระยิบระยับ หวงเฟยเทียนก้าวเท้ายาวเข้ามายังศาลาท่าน้ำกลางสวนด้วยท่วงท่าที่สงบนิ่งกว่าทุกครา ทว่าภายในดวงตากลับแฝงประกายความคิดอ่านลึกซึ้งยามนี้จื่ออินกำลังนั่งทอดอารมณ์ชมหมู่มวลผกาที่บานสะพรั่ง ใบหน้างดงามผุดผ่องแลดูอิ่มเอิบเปล่งปลั่งอย่างเห็นได้ชัด อันเนื่องมาจากค่ำคืนที่ผ่านมาหยวนเปาอยู่ร่วมเคียงข้างปรนนิบัติมอบความสุขสมให้นางตลอดทั้งคืนจื่ออินปรายตามองสามีผู้สูงศักดิ์ นางลุกขึ้นยืนยอบกายคารวะตามธรรมเนียมอย่างอ่อนช้อย ก่อนจะทรุดกายนั่งลงบนตั่งไม้ตามเดิมด้วยท่าทีผ่อนคลาย“ท่านอ๋องมีสิ่งใดหรือเจ้าคะ จึงได้ยอมลดเกียรติเสด็จมาหาข้าถึงศาลาริมน้ำแห่งนี้”หวงเฟยเทียนกระแอมไอในลำคอเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยปากตอบด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่นุ่มนวลลงกว่าแต่ก่อน“เจ้ากล่าวหนักเกินไปแล้ว อย่างไรข้าก็เป็นสามีของเจ้า พวกเราสองคนนับเป็นสามีภรรยากันตามธรรมเนียม ก็ต้องสนทนากันบ้าง”จื่ออินแย้มยิ้มบางดวงหน้างามมองเขาด้วยแววตาสงสัย เขาได้รับคำสั่งจากฝ่าบาทให้ทำให้นางตั้งครรภ์ แต่เขากลับหายเข้ากลีบเมฆในคืนที่ผ่านมา ดูเหมือนว่าเขาไม่ต้องการแตะต้องนางจริง ๆ จื่

“ท่านอ๋อง ข้าชอบลึก ๆ ท่านลงไปให้ลึกกว่านี้อีกได้หรือไม่เจ้าคะ”จื่ออินใช้สองแขนเรียวโอบกอดรอบลำคอแกร่งของหวงเฟยเทียนเอาไว้แน่น ร่างกายเปลือยเปล่าผุดผ่องของนางแนบชิดเสียดสีไปกับแผงอกกำยำของเขา ยามที่หวงเฟยเทียนขยับเยื้องกายในสระบัว สองเต้าคู่งามกลมกลึงเต่งตึงก็บดเบียดเข้ากับแผ่นอกแข็งแกร่งจนแทบไม่เหลือช่องว่างสองขาเรียวของนางตวัดรัดรอบเอวสอบของเขาไว้แน่นหนา ส่งผลให้เนินเนื้ออวบอูมเสียดสีเข้ากับหน้าท้องแกร่งเป็นลอนคลื่นของเขา จื่ออินขยับกายเพียงแผ่วเบาก็บังเกิดความเสียวซ่านจนขนลุกชันไปทั่วทั้งร่าง จากที่เคยปักใจคิดว่าตนเองไม่ชมชอบบุรุษใดนอกจากหยวนเปา บัดนี้จึงมีสามีทางนิตินัยผู้นี้เพิ่มเข้ามาในใจอีกคนหนึ่งนางโน้มใบหน้าลงไปจุมพิตที่ปลายคางสาก เฝ้าวนเวียนแลบลิ้นไล้เลียลงมาตามแนวลำคอจนถึงลูกกระเดือกแล้วกดจูบเบา ๆ อย่างหยอกเย้า“อย่าเพิ่งซุกซนนัก น้ำตรงนี้ลึกยิ่งนัก”“ก็ข้าบอกท่านอ๋องแล้วอย่างไรเล่าเจ้าคะ ว่าข้าชอบลึก ๆ”“ว่ายน้ำไม่เป็น แล้วจะชอบที่ลึก ๆ ได้อย่างไรกัน”“ข้าไม่ได้หมายถึงสายน้ำเสียหน่อย ข้าหมายถึงอย่างอื่นต่างหากเล่า”ดวงตาหงส์คู่งามทอดมองเขาด้วยแววตาหยาดเยิ้มฉ่ำหวานขณะเอ