All Chapters of เดิมพันรักหมอเถื่อน: Chapter 151 - Chapter 160

ลุงเสือมองภาพความผูกพันนั้นด้วยความสมเพช ชายสูงวัยส่ายหน้าช้าๆ "ความรักมันทำให้คนตาบอดจริงๆ สินะ ยอมสละทุกอย่างเพื่อปกป้องเศษขยะที่พ่อมันยังไม่เอา... แกนี่มันโง่กว่าพ่อบุญธรรมแกเสียอีก อารัญ"ลุงเสือก้มหน้าลงมาใกล้ ดวงตาฉายแววอาฆาตมาดร้าย "ฉันยึดเส้นทางของแกมาได้หมดแล้ว และตอนนี้ฉันก็ได้ตัวนังเด็กนี่มา สภามาเฟียทั้งหมดอยู่ใต้คำสั่งของฉัน แกไม่มีข้อต่อรองอะไรเหลืออีกแล้ว... จะยอมตายไปพร้อมกับความโง่เขลา หรือจะกราบเท้าขอร้องให้ฉันเมตตาปล่อยมันไปดีล่ะ"ข้อเสนอที่เต็มไปด้วยการหยามหยันถูกยื่นมาตรงหน้า ลุงเสือต้องการบดขยี้ศักดิ์ศรีของศัลยแพทย์ผู้เย่อหยิ่งให้แหลกละเอียด ต้องการเห็นเขาคุกเข่าร้องขอชีวิตอารัญนอนหอบหายใจอยู่ใต้ฝ่าเท้าของศัตรู เขาไม่ได้สนใจคำขู่ของลุงเสือ สมาธิของเขาจดจ่ออยู่กับจังหวะการหายใจของนิริน เขารู้ดีว่าเวลาของเธอกำลังจะหมดลง หากไม่ได้รับยาภายในไม่กี่นาทีข้างหน้า หัวใจของเธอจะล้มเหลวมือขวาของอารัญที่วางทิ้งอยู่บนพื้นค่อยๆ กำเข้าหากัน เขาซึมซับความเจ็บปวดทั้งหมดเพื่อแปรเปลี่ยนมันเป็นพละกำลังเฮือกสุดท้าย สมองของศัลยแพทย์คำนวณระยะห่างระหว่างเ

"มึง..." อารัญเปล่งเสียงออกมาได้เพียงแค่นั้น ลำคอของเขาตีบตันไปหมด ความโกรธแค้นที่สั่งสมมาสิบปีถูกพลิกกลับตาลปัตร มันผิดทิศผิดทางมาตั้งแต่ต้นลุงเสือระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังลั่นเมื่อเห็นสภาพจิตใจที่พังทลายของอารัญ"ใช่ ฉันเป็นคนทำเอง!" ลุงเสือประกาศอย่างภาคภูมิใจ "ฉันอุตส่าห์ทำงานถวายหัวมาตั้งหลายปี แต่มันกลับจะยกตำแหน่งผู้นำสภาให้เด็กเมื่อวานซืนที่เพิ่งเรียนจบหมออย่างแก! ฉันจะยอมให้ความพยายามของตัวเองสูญเปล่าได้ยังไง"ชายสูงวัยลุกขึ้นยืน กางแขนออกราวก

เขาขยับตัวลุกขึ้นยืนเข่า หันหน้าเข้าหาลุงเสือเต็มตัว วางร่างของนิรินให้นอนหนุนหน้าตักของเขาไว้สายตาของผู้นำสภามาเฟียคนใหม่และลูกน้องนับสิบคนจับจ้องมาที่การเคลื่อนไหวของศัลยแพทย์เถื่อนผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครอารัญวางฝ่ามือทั้งสองข้างลงบนพื้นคอนกรีตที่เย็นเฉียบ ลดระดับแผ่นหลังและศีรษะลง เขายอมก้มหัวให้กับคนที่ทำลายชีวิตของเขาจนย่อยยับ ยอมจำนนต่อหน้าผู้ชายที่วางแผนฆ่าพ่อบุญธรรมของเขา"เอายามาให้กู" อารัญเค้นเสียงพูด น้ำเสียงของเขาไม่ได้ก้าวร้าวหรือท้าทายอีกต่อไป แต่มันเจือไป

 "แกบอกว่ายอมทุกอย่าง เพื่อแลกกับยาขวดนี้ใช่ไหม" ลุงเสือเดินไปหยุดยืนข้างทั่งเหล็ก ชายสูงวัยใช้ปลายไม้เท้าเคาะลงบนแผ่นเหล็กขึ้นสนิมเบาๆ สองครั้ง "ในเมื่อแกเป็นหมอผ่าตัด อาวุธที่สำคัญที่สุดของแก ไม่ใช่ปืน ไม่ใช่ระเบิด... แต่คือมือของแก" ลูกน้องสภาคนที่เหยียบหลังอารัญอยู่ ยอมยกเท้าออก เปิดโอกาสให้ศัลยแพทย์หนุ่มได้ขยับตัว อารัญยันตัวลุกขึ้นนั่งคุกเข่า หอบหายใจโกยอากาศเข้าปอด สายตาของเขาไม่ละไปจากค้อนปอนด์ด้ามนั้น "มือขว

อารัญได้ยินเสียงหอบที่ผิดปกตินั้น เขารู้ดีว่าเวลาของนิรินกำลังจะหมดลง ชายหนุ่มไม่ยอมหลับตาเพื่อรอรับการลงทัณฑ์ เขาตวัดสายตาข้ามหัวลุงเสือและลูกน้องนับสิบคน ตรงไปประสานเข้ากับดวงตากลมโตที่เต็มไปด้วยความปวดร้าวของนิรินนัยน์ตาของมัจจุราชเถื่อนไม่ได้เยียบเย็นหรือแข็งกระด้างอีกต่อไป มันทอประกายความเด็ดเดี่ยวและความมั่นคงอย่างที่สุด เขากำลังใช้สายตาของเขาสะกดกั้นความตื่นตระหนกของเธอ พยายามส่งผ่านความรู้สึกทั้งหมดที่เขาไม่อาจเอื้อนเอ่ยออกมาเป็นคำพูดได้ในเวลานี้'พี่ไม่เป็นไร'