All Chapters of เดิมพันรักหมอเถื่อน: Chapter 141 - Chapter 150

 "นายรู้ว่า... ถ้าตั้งรับอยู่ที่นี่ พวกสภาก็จะส่งคนมาเติมเรื่อยๆ จนกว่าจะพังเซฟรูมได้..." ลมหายใจของบอดี้การ์ดเริ่มรวยริน "นายเลยพาทีมทะลวงออกไปด้านนอก... จะไปเด็ดหัวลุงเสือที่โกดัง... เพื่อตัดไฟแต่ต้นลม..." ลมหายใจของนิรินสะดุดกึก อารัญไม่ได้ทิ้งเธอ แต่เขาเลือกที่จะเดินเข้าหาความตายด้วยตัวเอง เขาบุกไปที่รังของลุงเสือ คนที่ถือไพ่เหนือกว่าทุกด้าน เพียงเพื่อดึงความสนใจและยุติสงครามนี้ให้เร็วที่สุด แลกกับความปลอดภัยของเธอที่ซ่อนอยู่ข้างหลัง  "แล้วทำไมพวกคุณถึงยังอยู่ที่นี่ ทำไมไม่ตามเขาไป" เธอถามเสียงสั่น มองดูเลือดที่ไหลซึมออกมาไม่หยุด ความตายที่อยู่ใกล้เพียงเอื้อ

"เหยียบให้มิด!" อารัญออกคำสั่งเสียงกร้าว ดุดันและเต็มไปด้วยความร้อนรน "อย่าให้ความเร็วตกแม้แต่กิโลเมตรเดียว!""นายครับ ข้างหน้ามีร่องรอยการปะทะ" บอดี้การ์ดที่ทำหน้าที่พลขับรายงานเสียงเครียด พร้อมกับลดความเร็วของรถลงเล็กน้อยเมื่อหักเลี้ยวเข้าสู่ถนนส่วนบุคคลที่ทอดยาวสู่ทางเข้าลับของตึกระฟ้าอารัญตวัดสายตามองผ่านกระจกติดฟิล์มดำมืด ประตูรั้วเหล็กอัลลอยด์ที่เคยตั้งตระหง่านกั้นขวางเขตหวงห้าม บัดนี้บิดเบี้ยวและหลุดออกจากบานพับ ซากรถเอสยูวีสีดำสองคันจอดขวางทางเข้าในสภาพถูกสาดกระสุนจนพรุน ควันสีเทาจางๆ ยังคงลอยกรุ่นออกมาจากฝากระโปรงรถที่พังยับเยิน ร่องรอยการบุกรุกอย่างอุกอาจปรากฏชัดเจนทุกตารางนิ้วรถตู้ของอารัญเบรกกึกจนยางเสียดสีกับพื้นถนนคอนกรีตเกิดเสียงดังสนั่น ชายหนุ่มไม่รอให้ลูกน้องลงมาเปิดประตู เขาผลักประตูบานเลื่อนออกด้วยตัวเองและก้าวพรวดลงไปบนพื้น มือขวาชักปืนพกกล็อก 19 ออกจากซองเหน็บหลังเอวโดยสัญชาตญาณระวังภัยบรรยากาศรอบลานจอดรถชั้นใต้ดินเงียบเชียบจนน่าขนลุก กลิ่นดินปืนผสมกับกลิ่นคาวเลือดลอยปะทะโสตประสาททันทีที่ก้าวเท้าเข้าสู่ตัวอาคาร อารัญก้าวยาวๆ ตรงไปย

เธอเดินออกไปหาลุงเสือ เพื่อตัดข้อต่อรองทั้งหมดที่สภามาเฟียใช้บีบบังคับเขา"ก่อนที่คุณรินจะเดินออกไปเผชิญหน้ากับพวกสภา..." คินเงยหน้าขึ้นมองอารัญ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความสะเทือนใจ "เธอฝากคำพูดสุดท้ายผ่านอินเตอร์คอมมาให้นายครับ"อารัญกลืนน้ำลายที่เหนียวหนืดลงคอ เขาไม่อยากฟัง เขาไม่อยากรับรู้ประโยคสั่งเสียใดๆ ทั้งสิ้น แต่ร่างกายกลับไม่ยอมขยับหนี"เธอบอกว่า... ฝากบอกพี่รัญด้วย ว่ารินรักเขา"

ภาพบนหน้าจอโทรศัพท์กะพริบเล็กน้อย ก่อนจะปรากฏเป็นใบหน้าของชายสูงวัยรูปร่างท้วม ลุงเสือกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้สักตัวใหญ่ รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมและเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจในชัยชนะประดับอยู่บนใบหน้าของสุนัขจิ้งจอกเฒ่า ด้านหลังของมันคือผนังโกดังสังกะสีที่คุ้นตา สถานที่เดียวกับที่เขาเพิ่งไปเผชิญหน้ากับมันมาเมื่อช่วงเช้า"รอดตายจากการปะทะกลับมาได้หวุดหวิดเลยนี่ หมออารัญ" ลุงเสือเอ่ยทักทายผ่านลำโพงโทรศัพท์ น้ำเสียงกลั้วหัวเราะอย่างอารมณ์ดี "แต่ดูจากสภาพห้องทำงานที่พังเละเทะด้านหลังแกแล้ว... คลินิกวีไอพีที่แกภูมิใจนักหนา คงจะจบสิ้นลงในคืนนี้แล้วล่ะมั้ง""มึงต้องการอะไร" อารัญไม่อ้อมค้อม ไม่เสียเวลาท

ชายหนุ่มเดินไปที่โต๊ะสเตนเลสตรงกลางห้อง จัดการแกะไซริงก์ฉีดยาพลาสติกขนาดมาตรฐานออกมาจากซองปลอดเชื้อ นิ้วมือที่เรียวยาวและมั่นคงของศัลยแพทย์ หักคอหลอดแก้วบรรจุยาออกอย่างชำนาญ ก่อนจะสอดเข็มลงไปดูดของเหลวใสแจ๋วเข้ามาเก็บไว้ในกระบอกฉีดยาจนเต็ม เขาดันก้านสูบเพื่อไล่ฟองอากาศออกอย่างใจเย็นและแม่นยำเขาเตรียมกระบอกฉีดยาที่บรรจุยาสลบความเข้มข้นสูงไว้สองหลอด และเตรียมสารเคมีประเภทโพแทสเซียมคลอไรด์ที่ใช้สำหรับการหยุดการเต้นของหัวใจโดยตรงไว้ในกระบอกฉีดยาขนาดเล็กที่ซ่อนง่ายที่สุดอีกหนึ่งหลอดเมื่อจัดการกับสารเคมีเสร็จสิ้น อารัญก็เลื่อนมือไปเปิดลิ้นชักด้านล่างสุดของโต๊ะ หยิบเอา