All Chapters of เดิมพันรักหมอเถื่อน: Chapter 161 - Chapter 170

ลูกน้องสภามาเฟียรับขวดยามา มันเดินเข้าไปประชิดตัวนิริน... กดพ่นยาขยายหลอดลมเข้าไปในช่องปากของเธอสองครั้งติดกัน เสร็จแล้วมันก็โยนขวดยาทิ้งลงบนพื้นคอนกรีตข้างเก้าอี้อย่างไม่ไยดีตัวยาพุ่งเข้าสู่ทางเดินหายใจที่ตีบแคบ นิรินสำลักเล็กน้อย แต่ฤทธิ์ยาขยายหลอดลมที่รุนแรงเริ่มทำปฏิกิริยาอย่างรวดเร็ว อากาศปริมาณหนึ่งสามารถแทรกซึมผ่านหลอดลมเข้าสู่ปอดได้ในที่สุดทว่าการได้รับออกซิเจนกลับไม่ได้ทำให้สภาวะวิกฤตของนิรินดีขึ้นเลยแม้แต่น้อยภาพความเจ็บปวด ภาพของค้อนปอนด์ที่กระแทกบดขยี้มือของอารัญ ภาพเลือดที่สาดกระเซ็น และภาพผู้ชายที

แสงไฟวับวาบสีแดงและสีน้ำเงินสาดส่องลอดผ่านช่องว่างของผนังสังกะสีและรอยแตกของกระจกบานเกล็ดเข้ามาภายในโกดัง กะพริบสลับสีไปมาสร้างความตื่นตระหนกให้กับลูกน้องสภามาเฟียทุกคน"เฮ้ย! เกิดอะไรขึ้นวะ!" ลูกน้องสภาคนที่เหยียบหลังอารัญอยู่ชะงักฝ่าเท้า หันขวับไปมองทางประตูเหล็กบานใหญ่ด้วยความตกใจ"ตำรวจ! ตำรวจมาล้อมโกดังไว้หมดแล้วลูกพี่!" เสียงตะโกนรายงานจากลูกน้องที่เฝ้าอยู่ด้านนอกตึกดังลั่นเข้ามา ความโกลาหลบังเกิดขึ้นในพริบตาลุงเสือหน้าถอดสี รอยยิ้มอำมหิตบนใบหน้าจ

ชายหนุ่มค่อยๆ หลุบตาลงมองสิ่งที่วางอยู่บนหน้าตัก ท่อนแขนขวาของเขาตั้งแต่ปลายนิ้วจรดข้อศอก ถูกห่อหุ้มด้วยเฝือกปูนปาสเตอร์สีขาวหนาเตอะ มันหนักอึ้ง แข็งทื่อ และไร้ความรู้สึกในส่วนของปลายประสาทสัมผัส จะมีก็เพียงความเจ็บปวดระดับที่ประเมินค่าไม่ได้ซึ่งแผ่ซ่านลึกซึ้งอยู่ภายในแกนกระดูกเสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นกระเบื้องดังใกล้เข้ามา ดึงสติของอารัญให้เงยหน้าขึ้น นายแพทย์วัยกลางคนในชุดกาวน์สีขาวเดินตรงเข้ามาหาเขา สีหน้าของแพทย์อาวุโสท่านนี้เต็มไปด้วยความเคร่งเครียดและลำบากใจอย่างเห็นได้ชัด ในมือถือซองเอกสารสีน้ำตาลที่บรรจุแผ่นฟิล์มเอกซเรย์"คุณอารัญครับ" นายแพทย์ท่านนั้นเอ่ยทักทายด้วยความสุภาพปนเกรงใจ แวดวงการแพทย์ในเมืองไทยไม่มีใครไม่รู้จักฝีมือการผ่าตัดของ นพ. อารัญ ภักดีดำรง แม้เขาจะผันตัวไปเปิดคลินิกใต้ดิน แต่ชื่อเสียงเรื่องความแม่นยำของสองมือนี้ก็ยังคงเป็นที่เลื่องลืออารัญยืดตัวขึ้นนั่งหลังตรง ไม่ตอบรับคำทักทาย เขาเพียงแค่จ้องหน้าแพทย์รุ่นพี่เพื่อรอฟังสิ่งที่อีกฝ่ายเตรียมมาแจ้งนายแพทย์ถอนหายใจแผ่วเบา ดึงฟิล์มเอกซเรย์แผ่นหนึ่งออกมาจากซอง ชูขึ้นให้แสงสว่างจากห

คินค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นยืนตามคำสั่ง เขาปาดคราบเลือดและฝุ่นที่เปื้อนใบหน้าออกลวกๆ "ตำรวจท้องที่กำลังเข้ามาจัดการพื้นที่โกดังครับนาย แต่สายของเราบอกว่าลุงเสือมันสั่งให้ลูกน้องรับหน้าแทนไปหมดแล้ว ตำรวจไม่สามารถสาวไปถึงตัวมันได้... แถมมันยังส่งทนายมาเดินเรื่องเอาผิดคลินิกเราเรื่องครอบครองอาวุธสงครามอีก""ปล่อยให้มันดิ้นไปก่อน" อารัญเหยียดยิ้มเย็นชา "ตอนนี้มันกำลังได้ใจ คิดว่าฉันหมดสภาพ กลายเป็นไอ้ด้วนที่สูญเสียคลินิกและอำนาจในมือไปหมดแล้ว... มันกำลังจะจัดงานเลี้ยงฉลองรับตำแหน่งผู้นำสภาอย่างเป็นทางการ ใช่ไหม""ครับนาย สายข่าวแจ้งว่ามันจะจัดงานใหญ่ในอีกสามวันข้างหน้า" คินตอบรับ ก่อนจะหลุบตามองเฝือกที่มือขวาของอารัญอีกครั้ง "นายครับ... หมอเขาว่ายังไงบ้างครับ เรื่องมือของนาย..."คำถามนั้นทำให้ความเงียบกลับมาปกคลุมพื้นที่หน้าห้องไอซียูอีกครั้งอารัญก้มมองมือขวาของตัวเอง นัยน์ตาของมัจจุราชเถื่อนนิ่งสนิท ไร้ซึ่งความผูกพันหรือความเสียดายในสิ่งที่สูญเสียไป เขาไม่ได้มองมันเป็นมือวิเศษที่ใช้ผ่าตัดอีกต่อไป แต่มองมันเป็นเพียงเนื้อเยื่อและกระดูกที่เขาใช้จ่ายเป็นค่าผ่านทางเพ

 นิรินดูตัวเล็กลงกว่าเดิมมากเมื่อถูกรายล้อมด้วยเครื่องมือแพทย์ขนาดใหญ่ ท่อพลาสติกใสขนาดเท่านิ้วก้อยถูกสอดผ่านริมฝีปากที่ซีดเซียวลึกเข้าไปในหลอดลม เชื่อมต่อกับเครื่องช่วยหายใจที่ทำหน้าที่สูบฉีดอากาศเข้าและออกจากปอดแทนตัวเธอ เสียงเครื่องจักรดัง ฟุ่บ... ฟี้... เป็นจังหวะสม่ำเสมอ บังคับให้หน้าอกของเธอขยับขึ้นลงตามรอบที่ตั้งค่าไว้ สายน้ำเกลือและสายให้ยาหลายเส้นถูกเจาะเข้าที่หลังมือและข้อพับแขนทั้งสองข้าง แผ่นอิเล็กโทรดวัดคลื่นหัวใจแปะอยู่ทั่วบริเวณหน้าอกที่โผล่พ้นคอเสื้อชุดคนไข้ อารัญเดินเข้าไปหยุดยืนชิดขอบเตียง เขาหลุบตามองลงไปยังบริเวณกระดูกสันอกของเธอ ผิวเนื้อขาวซีดตรงนั้นมีรอยจ้ำสีม่วงช