All Chapters of เดิมพันรักหมอเถื่อน: Chapter 171 - Chapter 180

"ทำลายทิ้ง!" คินเบิกตากว้างจนแทบถลน ความตกใจทำให้เขากล้าขึ้นเสียงกับเจ้านาย "ไม่ได้นะครับนาย! นั่นมันฐานอำนาจทั้งหมดของเราเลยนะครับ! ถ้านายทำลายหลักฐานพวกนั้นทิ้ง นายก็จะไม่เหลือข้อต่อรองอะไรไปงัดข้อกับพวกผู้นำตระกูลย่อย หรือแม้แต่กับลุงเสือเลยนะครับ!""ฉันไม่ต้องการข้อต่อรองกับพวกมันอีกต่อไปแล้ว"อารัญก้าวเข้าไปประชิดตัวลูกน้อง แววตาของเขาปราศจากความลังเลใดๆ ทิฐิของมัจจุราชเถื่อนที่เคยหวงแหนอำนาจถูกลบเลือนไปจนหมดสิ้น"แกยังไม่เข้าใจอีกเหรอ คิน...

อารัญนั่งอยู่บนเก้าอี้พลาสติกแข็งข้างเตียงผู้ป่วยสเตนเลส แผ่นหลังกว้างโค้งงอเล็กน้อยตามสรีระของคนที่ไม่ได้เอนหลังนอนพักผ่อนอย่างเต็มที่มาหลายวัน เสื้อเชิ้ตสีดำตัวเดิมถูกเปลี่ยนเป็นเสื้อกาวน์พลาสติกสีฟ้าสำหรับญาติผู้ป่วยที่เข้ามาเยี่ยมในโซนปลอดเชื้อ หมวกคลุมผมและหน้ากากอนามัยถูกสวมใส่อย่างเคร่งครัดตามกฎของโรงพยาบาลทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาและตอกย้ำความเป็นจริงอันโหดร้ายที่สุด ไม่ใช่เครื่องแต่งกายแปลกตา แต่เป็นท่อนแขนขวาของเขาที่ถูกหล่อหุ้มด้วยเฝือกปูนปาสเตอร์หนาเตอะสีขาวสะอาดน้ำหนักของเฝือกถ่วงลาดไหล่ให้ตกลง อาการปวดหนึบลึกๆ ภายในแกนกระดูกและเส้นประสาทที่ถูกบดขยี้ยังคงเต้นตุบอยู่เป็นระยะ แม้แพทย์เจ้าของไข้จะจ่ายยาแก้ปวดชนิดรุนแรงมาให้ แต่อารัญเลือกที่จะกินมันให้น้อยที่สุด เขาต้องการให้สติสัมปชัญญะของตัวเองตื่นตัวตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง เพื่อเฝ้าดูทุกการเปลี่ยนแปลงของผู้หญิงที่กำลังนอนหลับใหลอยู่ตรงหน้านิรินยังคงอยู่ในภาวะโคม่าเทียมตามแผนการรักษาทีมแพทย์เฉพาะทางด้านโรคหัวใจและระบบทางเดินหายใจลงความเห็นว่า ร่างกายของเธอต้องการการพักฟื้นอย่างเต็มที่เพื่อลดภาระก

"พี่เดินออกจากกระดานหมากรุกของพวกมันแล้ว ริน" เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความเด็ดเดี่ยว "ตอนนี้ไม่มี 'หมออารัญแห่งสภามาเฟีย' อีกต่อไปแล้ว... ไม่มีเจ้าหนี้หน้าเลือด ไม่มีมัจจุราชเถื่อนที่คอยกักขังหนูไว้ในห้องกระจกอีกแล้ว"เขาบีบกระชับฝ่ามือของเธอแน่นขึ้นอีกนิด ส่งผ่านความอบอุ่นและคำสัญญาที่หนักแน่นที่สุด"เหลือแค่ผู้ชายธรรมดาคนหนึ่ง... ผู้ชายที่มีแค่มือซ้ายข้างเดียวไว้คอยเช็ดตัวให้หนู ผู้ชายที่ไม่มีอาณาจักรใต้ดิน ไม่มีลูกน้องนับร้อยคอยเดินตาม... หนูจะยังรับผู้ชายคนนี้ไว้ในชีวิตหนูอยู่ไหม"

กวินกวาดสายตามองสภาพของอารัญตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า สายตาของนายตำรวจไปหยุดอยู่ที่เฝือกปูนปาสเตอร์บนแขนขวาของศัลยแพทย์ผู้ทรงอิทธิพล มุมปากของกวินยกขึ้นเล็กน้อย ไม่ใช่รอยยิ้มเยาะเย้ย แต่เป็นความประหลาดใจที่ไม่อาจปิดบัง"ได้ยินข่าวลือในวงการมืดมาสองสามวันแล้ว ว่าหมออารัญแห่งคลินิกใต้ดินยอมทุบหม้อข้าวตัวเองทิ้ง แถมยังเสียมือขวาไปในดงกระสุน" กวินเปิดประเด็นสนทนาด้วยน้ำเสียงเรียบๆ "ตอนแรกผมคิดว่าเป็นแค่แผนลวงตาเพื่อสลัดพวกสืบสวน... ไม่คิดว่าจะได้มาเห็นสภาพมัจจุราชปีกหักด้วยตาตัวเอง"อารัญไม่ได้สะทกสะท้านกับคำทักทายนั้น เขาเดินเข้าไปหยุดยืนห่างจากนายตำรวจประมาณสามก้าว ไม่มีการจับมือทักทาย ไม่มีการแสดงความเคารพ"ฉันไม่ได้เรียกคุณมาที่นี่เพื่อวิจารณ์สภาพร่างกายของฉัน ผู้กอง" อารัญตอบกลับเสียงห้วน นัยน์ตาหลังเลนส์แว่นฉายความเด็ดขาดและเย็นชา "และฉันก็ไม่มีเวลามานั่งเล่นเกมประสาทกับตำรวจ""คุณเป็นคนให้คนสนิทติดต่อไปหาผมเองนะ หมอ" กวินสวนกลับ กางแขนออกเล็กน้อย "จู่ๆ มาเฟียที่ตั้งตัวเป็นศัตรูกับกฎหมายมาตลอด ก็ติดต่อขอเจรจาลับกับตำรวจหน่วยพิเศษ แถมยังนัดเจอในสถานที่เปิด

บรรยากาศภายในห้องยังคงเงียบสงบ นิรินยังคงหลับสนิทอยู่บนเตียงสเตนเลส อารัญเดินกลับไปทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้บุนวมตัวเดิม เขาทอดสายตามองใบหน้าที่เริ่มมีเลือดฝาดของเธอทุกอย่างจบลงแล้ว อาณาจักรใต้ดินของเขาพังทลายลง สภามาเฟียกำลังจะล่มสลาย และความปลอดภัยของเธอกำลังถูกรับประกันด้วยกฎหมายมือซ้ายของชายหนุ่มเอื้อมไปจับมือขวาของเธอมากอบกุมไว้หลวมๆ ปลายนิ้วหัวแม่มือเกลี่ยเบาๆ ลงบนหลังมือของหญิงสาวเขาจ่ายราคาที่แพงที่สุดเพื่อซื้ออนาคตที่ขาวสะอาดให้กับเธอ... อนาคตที่ไม่มีการนองเลือด ไม่มีการ