All Chapters of เดิมพันรักหมอเถื่อน: Chapter 181 - Chapter 190

เขาไม่สามารถกลับไปจับมีดผ่าตัดเพื่อทำการรักษาเคสที่มีความละเอียดอ่อนได้อีกตลอดชีวิตสำหรับอารัญ ภักดีดำรง การสูญเสียความสามารถของมือขวา ไม่ต่างอะไรกับการสูญเสียตัวตน สูญเสียอำนาจ และสูญเสียเครื่องมือหากินที่เขาสร้างมาตรึงวงการใต้ดินเอาไว้เบื้องล่าง เขาเคยเชื่อว่ามือคู่นี้คือสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิต คืออาวุธที่เขาสามารถใช้ต่อรองกับใครหน้าไหนก็ได้แต่ในวินาทีที่เขามองเห็นขวดยาพ่นขยายหลอดลมกลิ้งไปมาอยู่ในมือของลุงเสือ วินาทีที่เห็นนิรินกำลังจะขาดใจตายต่อหน้าต่อตา มูลค่าของมือขวาข้างนี้กลับกลายเป็นเพียงเศษฝุ่นเมื่อเทียบกับลมหายใจของผู้หญิงคนเดียว

ชายหนุ่มโน้มตัวลงมาหาเธอ เขาไม่สามารถใช้มือขวากอดรัดหรือประคองแผ่นหลังของเธอได้เหมือนปกติ อารัญจึงเลือกใช้วิธีที่ทุลักทุเลแต่เปี่ยมไปด้วยความหมายเขาสอดแขนซ้ายเข้าใต้แผ่นหลังของนิรินอย่างระมัดระวัง ออกแรงพยุงให้ร่างบอบบางขยับลุกขึ้นมานั่งพิงพนักเตียง ก่อนที่เขาจะโน้มใบหน้าและท่อนบนของตัวเองเข้าไปหาอารัญใช้ช่วงลาดไหล่ด้านขวาที่ไม่ได้บาดเจ็บ และสันกรามที่เต็มไปด้วยไรหนวดของเขา แนบชิดและกดทับเบาๆ ลงบนศีรษะและกลุ่มผมสีดำสนิทของหญิงสาว เป็นการใช้กรามและไหล่ประคองกอดร่างของเธอเอาไว้แทนการใช้ท่อนแขนนิรินซบใบหน้าลงกับแผงอกกว้างที่สวมเสื้อเชิ้ตสีดำของเขา สองมือเล็กๆ ยกขึ้นกอดรัดรอบเอวสอบของชายหนุ่มเอาไว้แน่น ปล่อยให้น้ำตาแห่งความตื้นตันและความรักไหลซึมผ่านเนื้อผ้าของเขาพวกเขาทั้งคู่ไม่ได้เอ่ยคำว่า 'รัก' ออกมาแม้แต่คำเดียวในเวลานี้ ไม่มีการสารภาพความรู้สึกที่สวยหรู ไม่มีการพร่ำบอกคำสัญญาใดๆแต่การกระทำ การเสียสละ และสัมผัสที่พยายามประคับประคองกันและกันในสภาพที่บอบช้ำที่สุด บ่งบอกชัดเจนว่ากำแพงความลับ ทิฐิของมาเฟีย และความไม่เข้าใจทั้งหมด ได้ถูกทุบทำลายลงไ

หญิงสาวไม่ฟังคำทัดทาน เธอใช้มือขวายันขอบเตียงเพื่อพยุงน้ำหนักตัว ขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง อาการหน้ามืดโจมตีชั่ววินาทีแรกที่เลือดตกลงสู่เบื้องล่าง แต่เธอฝืนกัดฟันยืนให้มั่นคง เสาน้ำเกลือที่ตั้งอยู่ด้านข้างถูกมือซ้ายของเธอคว้าจับเอาไว้เป็นที่ยึดเหนี่ยว"ริน พี่บอกให้นั่งลง!" อารัญเสียงเข้มขึ้น ขยับตัวทำท่าจะก้าวเข้ามาประคองเมื่อเห็นเธอเซเล็กน้อย แต่สุดท้ายเขาก็ยั้งเท้าเอาไว้นิรินไม่ได้นั่งลงตามคำสั่ง เธอไม่สนใจเข็มน้ำเกลือที่แทงอยู่ตรงหลังมือ ไม่สนใจสายยางที่ระโยงระยาง หญิงสาวก้าวเท้าเดินเข้าไปหาผู้ชายที่เอาแต่ยืนสร้างกำแพงล่องหนอยู่ตรงหน้า ระยะห่างเพียงสามก้าวถูกร่นลงจนหมดสิ้นเธอหยุดยืนอยู่ประชิดตัวเขา กลิ่นสบู่อ่อนๆ จากเสื้อยืดสีเทาของเขาปะทะเข้ากับจมูกอารัญก้มมองคนที่ตัวเล็กกว่า นัยน์ตาของเขามีความสับสนและประหม่าฉายชัด เขาพยายามจะขยับถอยหลังอีกก้าวเพื่อหนีความใกล้ชิดที่ทำให้เขารู้สึกตัวเองต่ำต้อย แต่แผ่นหลังของเขากลับชนเข้ากับขอบหน้าต่างกระจก ไม่มีทางให้ถอยอีกต่อไปนิรินไม่พูดพร่ำทำเพลง เธอปล่อยมือจากเสาน้ำเกลือ ปล่อยให้มันตั้งอยู่ข้างลำตัว

นิรินมองท่าทีหัวเสียนั้นเงียบๆ เธอไม่ได้เอ่ยปากล้อเลียนหรือแสดงความสงสาร เพราะรู้ดีว่าสายตาเวทนาคือสิ่งที่เขาเกลียดที่สุด หญิงสาวขยับตัวเลื่อนรถเข็นคร่อมเตียงให้ขยับมาทางฝั่งของเธอเล็กน้อย เอื้อมมือไปหยิบช้อนสเตนเลสคันใหม่ที่ยังไม่ได้ใช้งานออกจากซองพลาสติก"ให้รินช่วยนะคะ" เธอเอ่ยเสียงนุ่มนวล ไม่ได้ขออนุญาตแต่เป็นการเสนอตัวลงมือทำอารัญเงยหน้าขึ้นมอง เขาตั้งใจจะปฏิเสธเพราะไม่อยากทำตัวเป็นภาระให้คนป่วยที่เพิ่งฟื้นตัว แต่เมื่อเห็นดวงตากลมโตที่จ้องมองมาอย่างจริงใจ ประกอบกับคำปฏิญาณเมื่อเช้าที่เธอบอกว่าจะดูแลเขา ริมฝีปากที่กำลังจะเอ่ยคำปฏิเสธก็ปิดสนิทลง ชายหนุ่มยอมเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ปล่อยมือซ้ายออกจากโต๊ะ ปล่อยให้เธอทำตามที่ต้องการนิรินตักข้าวผัดขึ้นมาในปริมาณที่พอดีคำ ยื่นช้อนไปจ่อที่ริมฝีปากหยักลึกของเขา อารัญอ้าปากรับอาหารนั้นอย่างว่าง่าย สายตาคมกริบของเขาไม่ได้มองไปที่อาหาร แต่จับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของคนป้อนตลอดเวลา ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนได้ยินเสียงลมหายใจ ไม่มีความเคอะเขินหรือความหวาดระแวงหลงเหลืออยู่อีกต่อไป มันมีความเป็นธรรมชาติราวกับว่าพวกเขาเคยทำแบบนี้ด

อากาศในห้องพักฟื้นคล้ายจะหยุดนิ่งไปชั่วขณะ นิรินอ้าปากค้าง สมองประมวลผลคำพูดของเขาอย่างหนัก ถ้าไม่ใช่เจ้าสัวหวัง... แล้วใครคือคนที่ทำให้ความแค้นนี้เกิดขึ้น ใครคือคนที่ทำให้เธอต้องถูกส่งมาตกระกำลำบากที่นี่"เมื่อคืนก่อน... ตอนที่พี่บุกเข้าไปที่โกดังสภา ตอนที่พี่โดนพวกลูกน้องมันรุมเหยียบอยู่บนพื้น..." อารัญเล่าเหตุการณ์ที่เขาเผชิญมาด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่กรีดลึก "ไอ้ลุงเสือ... มันสารภาพทุกอย่างออกมาจากปากของมันเอง"นิรินกลั้นหายใจ ชื่อของบุคคลที่สามหลุดเข้ามาในสมการ"มันบอกว่า... มันคือคนที่วางระเบิดรถพ่อบุญธรรมพี่" อารัญขบกรามแน่น "มันเสี้ยมให้ตระกูลหวังกับพ่อบุญธรรมพี่บาดหมางกัน สร้างสถานการณ์ให้ดูเหมือนเป็นการแย่งชิงผลประโยชน์ แล้วมันก็ฉวยโอกาสตอนที่ทุกคนเผลอ ลงมือฆ่าเจ้านายตัวเอง เพื่อหวังจะขึ้นเป็นผู้นำสภาแทน"ความจริงอันโหดร้ายตีแสกหน้านิรินอย่างจัง ผู้ชายที่ทำตัวเหมือนผู้หลักผู้ใหญ่ที่คอยผดุงความยุติธรรมในสภา แท้จริงแล้วคือฆาตกรที่ฆ่าเพื่อนและเจ้านายตัวเองอย่างเลือดเย็น"และที่เลวร้ายกว่านั้น..." อารัญหยุดเว้นจังหวะ นัยน์ตาของเขาทอดมองใบหน้