All Chapters of เดิมพันรักหมอเถื่อน: Chapter 201 - Chapter 210

"กางขาทั้งสองข้างออกให้กว้างเท่าหัวไหล่ ย่อเข่าลงนิดหนึ่งเพื่อสร้างจุดศูนย์ถ่วง" อารัญเริ่มสอนด้วยน้ำเสียงราบเรียบและเป็นมืออาชีพ เขาใช้ตัวเขาเองเป็นแกนหลักให้เธอพิง แขนซ้ายของเขายกขึ้นสอดประสานกับแขนขวาของเธอที่ถือปืนอยู่ มือใหญ่ทาบทับลงบนมือเล็ก จัดการปรับตำแหน่งการจับด้ามปืนให้ถูกต้อง"ปืนกระบอกนี้เซฟตี้อยู่ที่ไก ไม่ต้องปลดเซฟด้วยนิ้วโป้ง แค่หนูสอดนิ้วชี้เข้าไปในโกร่งไก และทาบลงบนหน้าไก... มันก็พร้อมยิง" เขาอธิบายกลไกการทำงานอย่างช้าๆ ให้นิรินเข้าใจง่ายที่สุด "แต่วันนี้เราจะไม่ใส่กระสุน พี่แค่ต้องการให้หนูเรียนรู้วิธีจับ วิธีเล็ง และวิธีรับมือกับแรงรีคอยล์ในจินตนาการ"

ศัลยแพทย์หนุ่มค่อยๆ ปล่อยมือจากนิริน เขาล้วงมือซ้ายลงในกระเป๋ากางเกงสแล็ก นัยน์ตาวาวโรจน์ขึ้นมาด้วยความเจ้าเล่ห์และแผนการที่ถูกคิดคำนวณไว้อย่างรวดเร็ว "ในเมื่อมันอยากได้ข้อมูลกลับไปรายงานเจ้านายมันนัก... เราก็ควรจะมอบข้อมูลชั้นดีให้มันเอาไปเสนอผลงาน"นิรินหันมองหน้าอารัญด้วยความสับสน "พี่รัญหมายความว่ายังไงคะ""ถอยออกไปรอตรงมุมทางเดิน คิน ทำทีว่าคุยโทรศัพท์และไม่ทันสังเกตความผิดปกติ" อารัญออกคำสั่งลูกน้อง ก่อนจะหันมาสบตากับนิริน "จำที่พี่เคยบอกได้ไหม ริน... ว่าบางครั้ง การชนะศัตรู ไม่จำเป็นต้องใช้กำลังเสมอไป แต่ต้องใช้สิ่งที่ศัตรูอยากเห็นมากที่สุด มาเป็นอาวุธหอกกลับไปแทงมันเอง"

"ติดต่อผู้กองกวิน" อารัญออกคำสั่ง "บอกเขาว่าปลาติดเบ็ดแล้ว ให้เตรียมกำลังคนและขอหมายจับรอไว้ได้เลย ทันทีที่ลุงเสือประกาศจัดงานเลี้ยงรับตำแหน่งผู้นำสภาอย่างเป็นทางการเมื่อไหร่... เราจะลงมือกระชากหน้ากากมันทันที""รับทราบครับนาย" คินค้อมศีรษะรับคำสั่ง ก่อนจะแยกตัวออกไปจัดการตามที่ได้รับมอบหมายอารัญเปิดประตูห้องพักฟื้นและประคองนิรินให้เดินเข้าไปด้านใน เขาพาเธอไปนั่งพักบนโซฟาปลายเตียง จัดการปรับอุณหภูมิเครื่องปรับอากาศให้พอดีชายหนุ่มทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ เธอ เอนหลังพิงพนักโซฟาด้วยท่าทีผ่อนคลายแตกต่างจากชายที่เพิ่งอาละวาดในสวนเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนอย่างสิ้นเชิง เขายกแขนซ้ายขึ้นพาดไปตามพนักพิงด้านหลังนิริน ปล่อยให้เธอเอนศีรษะมาซบกับไหล่ของเขาอย่างเป็นธรรมชาติ"เหนื่อยไหม" เขาถามเสียงนุ่ม"ไม่เหนื่อยเลยค่ะ" นิรินตอบพร้อมรอยยิ้ม "รินสนุกดี ได้เป็นนักแสดงร่วมกับพี่รัญด้วย"อารัญหัวเราะในลำคอ เขาเอียงศีรษะลงมาจุมพิตเบาๆ บนกระหม่อมบางของเธอ นัยน์ตาของมัจจุราชทอดมองออกไปนอกหน้าต่าง มองเห็นตึกระฟ้าของกรุงเทพมหานครที่กำลังอาบไล้ไปด้วยแสงแดดยามบ่ายเข

"พี่เคยผิดสัญญากับหนูหรือไง" เขาย้อนถาม มุมปากหยักลึกกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ ที่ทำให้ใบหน้าคมคายดูอบอุ่นจนน่าประหลาดใจ "หนูเป็นของพี่ ริน... ร่างกายนี้ ลมหายใจนี้ เป็นกรรมสิทธิ์ของพี่มาตั้งแต่แรก พี่ไม่มีวันยอมให้ยมทูตหน้าไหนมาพรากของของพี่ไปได้หรอก ต่อให้ต้องลงไปกระชากคอหนูขึ้นมาจากนรกอีกรอบ พี่ก็จะทำ"คำประกาศกร้าวที่แฝงความเอาแต่ใจตามสไตล์มาเฟียเถื่อน ทำให้นิรินหลุดรอยยิ้มออกมาได้ในที่สุด ความหวาดกลัวที่เคยหนักอึ้งดั่งขุนเขาถูกย่อส่วนลงจนเหลือเพียงก้อนกรวดเล็กๆ เมื่อมีผู้ชายคนนี้คอยกางปีกปกป้องอารัญมองรอยยิ้มบางๆ บนริมฝีปากซีดเซียวของเธอ เขาละมือซ้ายจากการลูบแผ่นหลัง เลื่อนมือล้วงลงไปในกระ

ทีมแพทย์และพยาบาลผู้ช่วยเริ่มทำการฆ่าเชื้อบริเวณหน้าอกและหน้าท้องของหญิงสาว ผ้าสี่เหลี่ยมสีเขียวผืนใหญ่ถูกนำมาคลุมทับร่างกายของเธอ เหลือเพียงช่องสี่เหลี่ยมผืนผ้าเปิดเปลือยพื้นที่กลางอกสำหรับการลงมีดอารัญยืนกอดอก แขนซ้ายทับอยู่บนเฝือกอ่อนที่แขนขวา เส้นกรามของเขาขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน เขาเป็นหมอ เขารู้ทุกขั้นตอนของการผ่าตัดเปิดช่องอกดีกว่าใคร เขารู้ว่าต่อไปจะเกิดอะไรขึ้น และนั่นคือสิ่งที่ทำให้เขาทรมานยิ่งกว่าคนที่ไม่รู้เรื่องการแพทย์เลยศัลยแพทย์ทรวงอกมือหนึ่งก้าวเข้ามายืนประจำตำแหน่ง เขาขอมีดผ่าตัดเบอร์สิบจากพยาบาลส่งเครื่องมือ ก่อนจะจรดคมมีดลงบนผิวเนื้อกลางอกของนิริน ลากยาวลงมาเป็นเส้นตรง เลือดสีแดงสดซึมขึ้นมาตามรอยแยกของผิวหนังอารัญเบือนหน้าหนีไปทางอื่นชั่ววินาที ลมหายใจของเขาสะดุดกึก ความเจ็บปวดแปลบปลาบแล่นริ้วขึ้นมาในอกซ้ายของเขาเอง ราวกับว่ามีดเล่มนั้นกำลังกรีดลงบนเนื้อของเขา ไม่ใช่เนื้อของเธอ เขาเคยผ่าตัดคนมาเป็นร้อยเป็นพันครั้ง ไม่เคยรู้สึกสะทกสะท้านกับกลิ่นคาวเลือดหรือรอยแผล แต่วันนี้ เมื่อร่างที่นอนอยู่บนเตียงคือผู้หญิงที่เขารัก ทุกรอยกรีดมันเชือดเฉือ