All Chapters of เดิมพันรักหมอเถื่อน: Chapter 221 - Chapter 230

"ถ้าไม่หัดทำให้ชิน แล้วพี่จะดูแลหนูได้ยังไง" เขาสวนกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่ซ่อนความหมายที่ลึกซึ้งเอาไว้อารัญจงใจปรับตัวและฝึกฝนการใช้มือซ้ายอย่างหนักตลอดหลายวันที่ผ่านมา เขาไม่ยอมให้ความพิการมาเป็นอุปสรรคในการใช้ชีวิต ไม่ยอมให้มันมาเป็นข้ออ้างในการละเลยผู้หญิงที่เขารัก เขาต้องแข็งแกร่งพอที่จะเป็นที่พึ่งให้เธอได้ในทุกสถานการณ์ลมร้อนยังคงเป่ารดเส้นผมอย่างต่อเนื่อง จนกระทั่งความชื้นระเหยหายไปจนหมด อารัญปิดสวิตช์ไดร์เป่าผม ดึงปลั๊กออกแล้ววางมันทิ้งไว้บนโต๊ะข้างโซฟา ความเงียบสงบกลับมาครอบคลุมห้องนอนอีกครั้ง มีเพียงเสียงระบบปรับอากาศที่ดังคลอเบาๆชายหนุ่มไม่ได้เดินถอยห่างออกไป เขายังคงยืนซ้อนอยู่ด้านหลังของนิริน มือซ้ายที่เพิ่งวางไดร์เป่าผม เลื่อนกลับมาวางทาบทับลงบนลาดไหล่บางของเธออย่างแผ่วเบา นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยผิวเนื้อเนียนละเอียดที่เปิดพ้นสายเดี่ยวของชุดนอนผ้าซาตินนิรินไม่ได้ลุกขึ้นยืน เธอตัดสินใจขยับหมุนตัวบนเบาะโซฟา เพื่อหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขาโดยตรง ระยะห่างระหว่างเธอกับเขาลดลงจนหัวเข่าของเธอแทบจะชนกับหน้าขาของเขา หญิงสาวแหงนหน้าขึ้นสบตากับนัยน

 "ชีวิตของพี่..." น้ำเสียงทุ้มต่ำและสั่นพร่าหลุดลอดออกจากริมฝีปากของอารัญขณะที่เขาผละใบหน้าออกห่างเพียงเล็กน้อย นัยน์ตาของเขาช้อนขึ้นสบกับดวงตาที่ฉ่ำน้ำของเธอ "หนูคือชีวิตของพี่นะ ริน" คำสารภาพที่เรียบง่ายแต่หนักแน่นราวกับคำสาบานนั้น ทำให้น้ำตาของนิรินกลิ้งร่วงลงมาตามหางตา เธอส่งรอยยิ้มที่หวานละมุนที่สุดตอบกลับไป มือเล็กเลื่อนจากลำคอของเขาลงมาลูบไล้สันกรามที่เต็มไปด้วยไรหนวดจางๆ "รินก็เป็นของพี่รัญค่ะ... เป็นของพี่คนเดียว" อารัญจ้องมองใบหน้าที่งดงามและเปี่ยมไปด้วยความรักของเธอ ความอดทนที่พยายามขึงให้ตึงเริ่มผ่อนปรนลง เขายอมปล่อยให้สัญชาตญาณแห่งความปรารถนาเข้ามานำทาง แต่ยัง

นิรินนอนหอบหายใจรวยรินอยู่ใต้ร่างของเขา น้ำตาแห่งความสุขและความอิ่มเอมใจไหลรินลงมาอาบแก้ม เธอไม่เคยรู้สึกถูกเติมเต็มและเป็นที่รักมากขนาดนี้มาก่อน สัมผัสของเขาในคืนนี้เยียวยาทุกบาดแผล เยียวยาทุกความหวาดกลัว และลบเลือนความทรงจำเลวร้ายทั้งหมดให้หายไปจนหมดสิ้นความเงียบสงบโรยตัวลงมาปกคลุมห้องนอนอีกครั้ง มีเพียงเสียงหอบหายใจที่เริ่มปรับจังหวะให้ช้าลงประสานกัน อารัญค่อยๆ ถอนตัวตนออกจากการครอบครองอย่างเชื่องช้า เขาพลิกตัวลงไปนอนหงายเคียงข้างเธอ ก่อนจะรวบร่างบอบบางที่ยังคงสั่นสะท้านน้อยๆ เข้ามาไว้ในอ้อมกอดเขาใช้แขนซ้ายโอบรัดเอวของเธอไว้ ส่วนท่อนแขนขวาที่เข้าเฝือกถูกวางพักไว้ข้างลำตัวอย่างระมัดระวัง นิรินขยับตัวเข้า

คำอธิบายที่อิงหลักการหักเหของแสงและเงาอย่างมีเหตุผล ทำเอาบอดี้การ์ดมืออาชีพอย่างคินถึงกับเบิกตากว้าง เขามองข้ามรายละเอียดทางสถาปัตยกรรมพวกนี้ไปสนิท เพราะมัวแต่โฟกัสที่รัศมีการทำงานของกล้องเพียงอย่างเดียว"แล้วตรงนี้..." นิรินเลื่อนปลายปากกาไปชี้ที่เส้นประเล็กๆ ด้านหลังเวที "มันไม่ใช่ผนังทึบค่ะ สัญลักษณ์นี้คือช่องเซอร์วิสสำหรับซ่อมบำรุงระบบแอร์และสายไฟที่ซ่อนอยู่หลังแผงตกแต่งเวที คุณคินสามารถมุดเข้าทางท่อระบายอากาศจากห้องน้ำชั้นบน ลงมาโผล่ที่ช่องเซอร์วิสนี้ได้เลย มันจะเชื่อมทะลุมาถึงฐานโพเดียมในจุดบอดแสงพอดีค่ะ"ความเงียบเข้าปกคลุมโต๊ะกระจกไปชั่วอึดใจ ไม่มีใครเอ่ยคำคัดค้านหรือหาข้อบกพร่องจากข้อเส

ครืด... ครืด...ความเงียบสงบถูกตัดขาดอย่างกะทันหันด้วยเสียงสั่นสะเทือนของโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะกระจกใกล้กับโซฟาอารัญและนิรินหันขวับไปมองที่ต้นเสียงพร้อมกัน หน้าจอโทรทัศน์ที่มืดสนิทสะท้อนแสงไฟจากหน้าจอสมาร์ตโฟนที่สว่างวาบขึ้นมา อารัญก้าวยาวๆ ตรงเข้าไปหาโต๊ะกระจกทันที เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอเบอร์ที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอคือเบอร์โทรศัพท์สายตรงของคิน"