All Chapters of เดิมพันรักหมอเถื่อน: Chapter 211 - Chapter 220

แม้จะรู้ดีว่ามันคือขั้นตอนปกติของการผ่าตัดเปิดช่องอก การหยุดหัวใจเพื่อให้ศัลยแพทย์สามารถซ่อมแซมลิ้นหัวใจที่เสียหายได้อย่างแม่นยำ แต่การที่ต้องยืนมองเส้นกราฟที่ราบเรียบของคนที่ตัวเองรัก มันก็เป็นการบีบคั้นความรู้สึกที่โหดร้ายเกินกว่าที่ใครจะทนไหวอารัญวางฝ่ามือซ้ายทาบลงบนกระจกนิรภัย ตำแหน่งเดียวกับเตียงผ่าตัดเบื้องล่าง ลมหายใจของเขาหอบถี่กระชั้นขึ้นเล็กน้อย เขาหลับตาลง พยายามจินตนาการถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่เขาเคยฟังผ่านหูฟังแพทย์เมื่อคืนก่อน จังหวะที่เต้นรัวเพราะความหวาดกลัว และจังหวะที่สงบลงเมื่อมีเขาอยู่เคียงข้าง'จังหวะนี้พี่จำได้แม่น... พรุ่งนี้มันต้องเต้นแบบนี้ให้พี่ฟังอีก' คำสัญญาที่เขาเคยให้ไว้กับเธอดังก้องขึ้นมาในหัว เขาทำตามหน้าที่ของเขาแล้ว เขามอบหลักฐานชิ้นสำคัญให้ตำรวจ เขาตัดขาดจากโลกมาเฟียเพื่อซื้ออนาคตที่ขาวสะอาดให้เธอ ตอนนี้เหลือเพียงหน้าที่ของเธอ... หน้าที่ที่จะต้องตื่นขึ้นมา เพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่ไปพร้อมกับเขา"นายครับ... เราจะเอายังไงต่อ" คินถามขึ้นเบาๆ บอดี้การ์ดหนุ่มรู้ดีว่าการติดต่อกับตำรวจเมื่อครู่ หมายถึงการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ของคลินิก

อารัญก้าวกลับเข้ามาประชิดขอบเตียงอีกครั้ง เมื่อพยาบาลจัดการเช็ดทำความสะอาดรอบริมฝีปากของเธอและถอยออกไป ชายหนุ่มยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ทิ้งระยะห่างเพียงแค่ฝ่ามือกั้น เขาไม่ได้พูดจาถากถาง ไม่ได้ออกคำสั่งให้เธอนอนนิ่งๆมือซ้ายของอารัญที่สวมถุงมือยางอนามัยค่อยๆ ยื่นออกไปเบื้องหน้า เขาไม่ได้แตะที่พวงแก้ม หรือจับข้อมือเพื่อวัดชีพจรเหมือนทุกครั้ง แต่เขาเลื่อนฝ่ามือซ้ายของตัวเอง วางทาบทับลงบนแผ่นผ้าก๊อซสีขาวที่ปิดทับบาดแผลผ่าตัดบริเวณกึ่งกลางหน้าอกค่อนไปทางซ้ายของเธออย่างเชื่องช้าและแผ่วเบาที่สุดนิรินไม่ได้สะดุ้งหนี เธอเพียงแค่หลุบตามองฝ่ามือใหญ่ที่วางอยู่บนหน้าอกของตัวเอง ความอบอุ่นส่งผ่านเนื้อผ้าและผ้าพันแผลเข้ามาถึงผิวเนื้อด้านในอารัญหลับตาลง ฝ่ามือของเขาสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนจากภายใน ตึก... ตึก... ตึก... ไม่มีเสียงฟู่ของเลือดที่ไหลย้อนกลับ ไม่มีจังหวะการเต้นที่สะดุดขาดห้วง มีเพียงแรงบีบรัดตัวของกล้ามเนื้อหัวใจที่แข็งแรงและสมบูรณ์แบบ มันส่งผ่านกระดูกสันอกขึ้นมากระทบกับฝ่ามือของเขาอย่างมั่นคง จังหวะชีวิตใหม่ที่เขาสร้างขึ้นด้วยการทุบทำลายอาณาจักรของตัวเอง... มันคุ้มค

รอยยิ้มบนใบหน้าของอารัญจางลงเล็กน้อยเมื่อได้ยินข้อเสนอข้อหลัง เขาถอนหายใจแผ่วเบา นัยน์ตาที่เคยหยอกล้อเปลี่ยนเป็นความจริงจังและเคร่งขรึม “เรื่องขนมเค้ก พี่สั่งให้คินไปกว้านซื้อมาให้หนูได้ทุกร้านในกรุงเทพฯ แต่เรื่องลงไปเดินเล่นข้างล่าง... ตอนนี้ยังไม่ได้ ริน”“ทำไมล่ะคะ รินแข็งแรงขึ้นมากแล้วนะ แผลก็ตัดไหมแล้วด้วย” เธอพยายามหาเหตุผลมาสนับสนุนความต้องการของตัวเอง“ไม่ใช่เรื่องสุขภาพของหนู” อารัญอธิบายด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “แต่เป็นเรื่องความปลอดภัยต่างหาก ผู้กองกวินรายงานมาว่า ลูกน้องของไอ้ลุงเสือเริ่มกระจายกำลังออกตามหาตัวพี่กับหนูไปทั่วเมือง พวกมันเช็กตามโรงพยาบาลเอกชนทุกแห่งที่มีเครื่องมือแพท

 ทว่าสิ่งที่ปรากฏบนใบหน้าของศัลยแพทย์หนุ่มกลับตรงกันข้ามกับที่เธอคิดอย่างสิ้นเชิง อารัญไม่ได้ฉีกการ์ดเชิญนั้นทิ้ง ไม่ได้ขว้างปาข้าวของทำลายข้าวของ เขาเพียงแค่มองตัวอักษรสีทองเหล่านั้นด้วยความนิ่งสนิท นิ่งจนน่าขนลุก มุมปากหยักลึกค่อยๆ กระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา... เป็นรอยยิ้มของนักล่าที่มองเห็นเหยื่อเดินเข้ามาติดกับดักด้วยความเต็มใจ “ยอดเยี่ยม” อารัญเอ่ยคำแรกออกมาท่ามกลางความเงียบ น้ำเสียงของเขาไม่ได้ราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์และเฉียบขาด “คนอวดดีมักจะชอบทำผิดพลาดเวลาที่คิดว่าตัวเองชนะเบ็ดเสร็จแล้วเสมอ” 

 “ไอ้ลุงเสือมันคิดว่าฉันพังทลายไปแล้ว คิดว่ามือขวาฉันพัง คลินิกฉันโดนยึด... เมื่อฉันเดินเข้าไปในงานเลี้ยงของมันด้วยสภาพของไอ้ขี้แพ้ มันจะต้องเดินเข้ามาเหยียบย่ำฉันด้วยตัวเอง มันจะไม่มีทางสั่งให้ลูกน้องยิงฉันทิ้งทันทีหรอก เพราะมันต้องการแสดงอำนาจให้คนทั้งสภาเห็นว่ามันเหนือกว่าฉันแค่ไหน” ชายหนุ่มถอดถุงมือยางไนไตรล์ออกจากมือซ้าย ทิ้งมันลงถังขยะตามไป “นั่นคือจังหวะที่ฉันจะมอบของขวัญชิ้นนี้ให้มัน” อารัญเก็บกระดุมข้อม