All Chapters of เดิมพันรักหมอเถื่อน: Chapter 241 - Chapter 250

อารัญก้าวเดินผ่านจุดรับรถ มุ่งหน้าสู่ประตูบานกระจกอัตโนมัติ ฝีเท้าของเขาสม่ำเสมอ ปราศจากความเร่งรีบหรือความหวาดหวั่น ความเจ็บปวดจากบาดแผลรอยกระสุนถากที่หัวไหล่ซ้ายยังคงเต้นตุบอยู่ใต้เนื้อผ้า แต่เขาเลือกที่จะเพิกเฉยต่อมัน สมาธิทั้งหมดถูกดึงมารวมไว้ที่กล่องโลหะขนาดเล็กทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าที่ซ่อนตัวอยู่ตรงปลายแขนเสื้อเชิ้ตฝั่งซ้าย กระดุมข้อมือเงินแท้ที่บรรจุยาระงับประสาทและยากระตุ้นสูตรพิเศษ แนบชิดอยู่กับจุดชีพจรของเขา มันรอคอยเวลาที่จะทำหน้าที่สำคัญที่สุดในค่ำคืนนี้เมื่อก้าวเข้าสู่พื้นที่ล็อบบี้โอ่โถงของโรงแรม ด่านแรกที่เขาต้องเผชิญคือจุดตรวจค้นอาวุธ เครื่องสแกนโลหะแบบเดินผ่านถูกนำมาติดตั้งไว้หน้าทางเดินหลักที่จะมุ่งสู่ห้องแกรนด์บอลรูม มีเจ้าหน้าที่ตำรวจในเครื่องแบบสองนายยืนคุมเครื่องสแกน โดยมีลูกน้องของสภามาเฟียยืนประกบอยู่ด้านหลังอีกสี่

อารัญมองฝ่ามือที่ยื่นมาตรงหน้า เขารู้ดีว่าเจตนาของมันไม่ใช่การจับมือแสดงความยินดี แต่มันคือการทดสอบความอ่อนแอ และต้องการเยียบย่ำศักดิ์ศรีของเขาให้จมดินต่อหน้าผู้คนถ้าเขาเบี่ยงตัวหลบ หรือแสดงอาการหวาดกลัว มันจะกลายเป็นข้อพิสูจน์ว่าเขาพ่ายแพ้อย่างสมบูรณ์แบบ แต่ถ้าเขายอมให้มันสัมผัส... เขาต้องเผชิญหน้ากับความเจ็บปวดที่อาจทำให้เขาสติแตกได้ศัลยแพทย์หนุ่มไม่ลังเล เขาไม่ได้ใช้มือซ้ายที่ถือแก้วแชมเปญอยู่เปลี่ยนมาจับมือกับมัน แต่เขาเลือกที่จะยกท่อนแขนขวาที่อยู่ในสายคล้องขึ้นมาเล็กน้อย ยื่นส่วนที่เป็นเฝือกอ่อนและปลายนิ้วที่โผล่พ้นออกมา ออกไปรับสัมผัสจากฝ่ามือของศัตรู

 กรอบ... เสียงกิ่งไม้แห้งหักดังขึ้นแผ่วเบาจากทิศทางของสวนหลังบ้าน ทะลุผ่านผนังกระจกบานยักษ์เข้ามาถึงโสตประสาทของหญิงสาวที่กำลังนั่งอยู่บนโซฟา นิรินชะงัก ลมหายใจที่เพิ่งสูดเข้าปอดหยุดนิ่งไปชั่วขณะ เธอละความสนใจจากหน้าจอคอมพิวเตอร์พกพา หันขวับไปมองทางประตูกระจกบานเลื่อนที่เชื่อมต่อกับระเบียงสระว่ายน้ำด้านนอก ผ้าม่านทึบแสงถูกรูดปิดสนิทตามคำสั่งของอารัญ ทำให้เธอไม่สามารถมองเห็นความเคลื่อนไหวภายนอกได้เลย สัญชาตญาณระแวงภัยที่ถูกฝึกฝนมาอย่างเข้มงวดตลอดหลา

แชนเดอเลียร์คริสตัลระย้าขนาดมหึมาส่องแสงสว่างไสวสะท้อนกับแก้วแชมเปญทรงสูงนับร้อยใบที่ถูกยกขึ้นดื่มฉลอง บรรยากาศภายในห้องแกรนด์บอลรูมของโรงแรมพลาซ่าแกรนด์อบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำหอมราคาแพงและควันซิการ์ชั้นเลิศ มันเป็นภาพความหรูหราที่ถูกฉาบเคลือบไว้บนความเน่าเฟะของกลุ่มผู้มีอิทธิพล นักการเมืองสีเทา และผู้นำตระกูลย่อยในเครือข่ายสภามาเฟียอารัญยืนอยู่ตรงมุมอับแสงหลังเสาหินอ่อนต้นใหญ่ทางฝั่งขวาของห้องจัดเลี้ยง นัยน์ตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสีเงินกวาดมองภาพความจอมปลอมเบื้องหน้าด้วยความเย็นชา ชายหนุ่มในชุดสูทสากลสีดำสนิทไม่ได้แตะต้องเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ใดๆ มือซ้ายของเขาถือเพียงแก้วน้ำแร่ ท่อนแขนขวาที่ถูกพันธนาการด้วยเฝือกอ่อนและสายคล้องคอ แนบชิดอยู่กับลำตัวบาดแผลจากการถูกกระสุนถากที่หัวไหล่ซ้ายยังคงส่งสัญญาณเตือนเป็นระยะทุกครั้งที่ขยับตัว แต่ศัลยแพทย์หนุ่มเลือกที่จะเพิกเฉยต่อความปวดระบมเหล่านั้น สมาธิทั้งหมดของเขาพุ่งเป้าไปที่เป้าหมายเดียวที่กำลังยืนรับคำอวยพรอยู่กลางวงล้อมของแขกเหรื่อลุงเสืออยู่ในชุดสูททักซิโด้สีขาวสะอาดตา ชายสูงวัยปั้นหน้ายิ้มแย้ม ทักทายผู้คนด้วยท่าทีของผู

 และมันจะเป็นหลักฐานชิ้นสำคัญที่ทำลายล้างอาณาจักรของมันจนไม่เหลือซาก ศัลยแพทย์หนุ่มปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติ แสร้งทำท่าทีเคารพนบนอบต่อหน้าแขกเหรื่อ เขายกมือซ้ายขึ้นผายไปทางไมโครโฟน เป็นการมอบเวทีคืนให้กับเจ้าของงาน "เชิญครับ ท่านประธาน" อารัญพูดเสียงดังพอให้ไมค์จับเสียงได้ รอยยิ้มของเขายังคงประดับอยู่บนใบหน้า แต่นัยน์ตากลับเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง "ทุกคนกำลังรอฟังวิสัยทัศน์ที่ยิ่งใหญ่ของท่านอยู่" ลุงเสือหอบหายใจแรงขึ้น ยาต้านฤทธิ์สองชนิดก