All Chapters of เดิมพันรักหมอเถื่อน: Chapter 261 - Chapter 270

ลมหายใจที่กลั้นเอาไว้ของนิรินถูกระบายออกมาจนหมดปอด หยาดน้ำตาแห่งความโล่งอกเอ่อรื้นขึ้นมาที่หน่วยตา หญิงสาวยกมือขึ้นปิดปากตัวเองเพื่อกลั้นเสียงสะอื้น เขารอดแล้ว... ผู้ชายที่เธอมอบหัวใจให้ ไม่ต้องเดินเข้าสู่เรือนจำ ไม่ต้องสูญเสียอิสรภาพไปชดใช้กรรมในกรงขัง กระบวนการยุติธรรมและข้อตกลงกับผู้กองกวินทำงานได้อย่างสมบูรณ์แบบอารัญค้อมศีรษะรับคำพิพากษาอย่างนอบน้อม ชายหนุ่มไม่ได้แสดงความปีติยินดีจนออกนอกหน้า เขาหมุนตัวกลับมาทางโซนผู้สังเกตการณ์ นัยน์ตาคมกริบกวาดมองข้ามผู้คนนับสิบตรงมาหาผู้หญิงที่นั่งอยู่แถวหน้าสุด ริมฝีปากหยักลึกขยับเป็นรอยยิ้มบางๆ มันเป็นรอยยิ้มที่ปราศจากเงามืดของมาเฟีย ปราศจากความโกรธแค้นที่เคยแบกรับมาตลอดสิบปี มีเพียงความสว่างไสวของผู้ชายคนหนึ่งที่เพิ่งได้รับชีวิตใหม่คืนมาเจ้าหน้าที่ราชทัณฑ์เดินเข้ามาควบคุมตัวลุงเสือเพื่อนำไปส่งเข้าเรือนจำกลาง ขณะที่เดินผ่านจุดที่อารัญยืนอยู่ ชายสูงวัยชะลอฝีเท้าลงเล็กน้อย ดวงตาที่ขุ่นมัวช้อนขึ้นมองอดีตลูกเลี้ยงที่มันเคยมองว่าเป็นเพียงเครื่องมือ"แกชนะแล้ว หมออารัญ..." ลุงเสือเค้นเสียงแหบแห้งออกมาจากลำคอ "แกทำลายทุกอย่า

"มาทำไมไอ้คิน" อารัญถามเสียงห้วนตามความเคยชิน แต่ริมฝีปากกลับกระตุกเป็นรอยยิ้มต้อนรับ เขาเบี่ยงตัวหลีกทางให้ลูกน้องเก่าเดินเข้ามาในบ้าน"คุณคิน! เข้ามาข้างในก่อนค่ะ ทานน้ำเย็นๆ ก่อนไหมคะ" นิรินรีบเดินเข้าไปรับถุงอาหารจากมือของคินด้วยความดีใจ เธอไม่ได้เจอเขาเลยตั้งแต่การให้ปากคำกับตำรวจเสร็จสิ้นเมื่อสามสัปดาห์ก่อน"ขอบคุณครับคุณริน" คินค้อมศีรษะให้เล็กน้อยด้วยความเกรงใจ "ผมซื้อกุ้งเผากับปลาหมึกย่างเจ้าอร่อยมาฝากครับ เห็นว่าพรุ่งนี้นายกับคุณรินจะย้ายบ้านลงใต้แล้ว เลยกะว่าจะมาช่วยแพ็กของ แล้วก็มากินข้าวส่งท้ายด้วยครับ""ฉันบอกแกแล้วไง ว่าไม่ต้องมาวุ่นวาย" อารัญเดินนำคินเข้ามาในโซนนั่งเล่น ชี้มือไปที่กล่องกระดาษที่ตั้งกองอยู่ "ของมีแค่นิดเดียว ฉันกับรินจัดการกันเองได้ แกเอาเวลาไปดูแลกิจการของแกเถอะ""อู่ซ่อมรถของผมเพิ่งเปิดได้สองอาทิตย์ ลูกน้องก็พอทำแทนได้ครับนาย ผมทิ้งร้านมาแค่วันเดียวไม่เจ๊งหรอกครับ" คินหัวเราะร่วน ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาเดี่ยวอย่างคุ้นเคย "อีกอย่าง... ผมอยากมาขับรถให้นายกับคุณรินพรุ่งนี้ด้วยครับ ระยะทางตั้งหลายร้อยกิโล นายแขนยังไม่หายดี ขับรถท

"แสบไหมครับหมอรัญ" เด็กชายเก่ง ถามเสียงสั่น น้ำตาคลอเบ้า มือเล็กๆ กำชายเสื้อแม่ที่ยืนอยู่ข้างๆ แน่น"ถ้าบอกว่าไม่แสบก็คือโกหก" อารัญตอบตรงไปตรงมาตามนิสัย เขาไม่ได้ใช้น้ำเสียงแข็งกระด้างหรือตวาดดุดันเหมือนที่เคยใช้กับพวกมาเฟีย แต่ก็ไม่ได้อ่อนหวานจนผิดธรรมชาติ "แต่เป็นลูกผู้ชาย ล้มเองก็ต้องทนแสบเองให้ได้ จะร้องไห้ให้แม่ดูทำไม"คำพูดตรงๆ ของหมอหนุ่มทำเอาเด็กชายเก่งรีบยกมือขึ้นปาดน้ำตาทิ้ง สูดตะหมูกฟุดฟิดพยายามทำตัวเข้มแข็งตามคำท้าทายนิรินยืนกอดอกพิงกรอบประตูอยู่เงียบๆ มองดูภาพการรักษาที่เปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือด้วยรอยยิ้มอารัญเลื่อนเก้าอี้มีล้อเข้าไปใกล้เตียงตรวจ มือซ้ายที่สวมถุงมือยางอนามัยหยิบปากคีบสเตนเลสขึ้นมาคีบสำลีชุบน้ำเกลือ ท่าทางการเคลื่อนไหวของเขาคล่องแคล่วและแม่นยำ ไร้ซึ่งความติดขัด เขาใช้เวลาฝึกฝนการใช้มือซ้ายทำงานทุกอย่างแทนมือขวามาตลอดหกเดือนเต็ม จนตอนนี้เขาสามารถจับอุปกรณ์ทำแผล ฉีดยา หรือแม้แต่เย็บแผลขนาดเล็กด้วยมือซ้ายได้อย่างชำนาญส่วนท่อนแขนขวาที่เคยใส่เฝือกหนา บัดนี้เหลือเพียงปลอกผ้ารัดข้อมือสีดำเพื่อพยุงเส้นเอ็นและข้อต่อ อา

 เวลาล่วงเลยเข้าสู่ช่วงเย็น คลินิกปิดทำการตามเวลา นิรินจัดการเตรียมอาหารเย็นอยู่ในห้องครัวของบ้านพักไม้ชั้นเดียวที่ตั้งอยู่ด้านหลังคลินิก อารัญรับหน้าที่เป็นผู้ช่วยลูกมือ เขาใช้มือซ้ายช่วยหั่นผักและเตรียมวัตถุดิบอย่างชำนาญ การใช้มีดทำครัวด้วยมือข้างที่ไม่ถนัดไม่ใช่ปัญหาสำหรับคนที่เคยจับมีดผ่าตัดที่มีความละเอียดสูงมาแล้ว กลิ่นปลาหมึกย่างซีอิ๊วบนเตาถ่านขนาดเล็กตรงระเบียงหลังบ้านหอมฟุ้งไปทั่วบริเวณ คินทำหน้าที่เป็นคนคุมเตา พัดควันไฟให้ลอยออกไปทางฝั่งทะเล เพื่อไม่ให้ควันไฟรบกวนระบบหายใจของนิริน แม้เธอจะหายดีแล้ว แต่อารัญก็ยังคงความเข้มงวดในเรื่องสุขภาพของเธออย่างไม่ลดละ มื้อเย็นผ่านพ้นไปอย

 "มีดผ่าตัดเล่มนี้..." นิรินลดมือข้างหนึ่งลงมาแตะที่จี้โลหะบนอกตัวเอง "มันไม่ได้หมายถึงการเข่นฆ่า หรือการข่มขู่ใครอีกต่อไปแล้วสำหรับริน แต่มันคือเครื่องหมายที่ย้ำเตือนว่า ผู้ชายที่เคยกุมชีวิตคนอื่นด้วยมีดเล่มนี้ ยอมวางมันลง... เพื่อดึงรินกลับมาหาเขา" คำพูดของเธอทะลวงผ่านแผลเป็นในใจของอารัญจนหมดสิ้น เขาเคยมองว่าการสูญเสียมือขวาและการถูกยึดใบประกอบโรคศิลปะคือตราบาปที่เขาต้องก้มหน้ายอมรับ แต่ผู้หญิงตรงหน้ากลับตีความความสูญเสียเหล่านั้นให้กลายเป็นความเสียสละที่ยิ่งใหญ่ที่สุด อารัญยกมือซ้ายขึ้นทาบทับลงบนมือของนิรินที่ประคองแก้มเขาอยู่ เขาหลับตาลง เอนแก้มรับสัมผัสที่นุ่มนวลนั้นอ