All Chapters of กระชากใจนายด้านชา(Our Secret) : Chapter 91 - Chapter 100

“คุณวิชาญ ช่วงนี้งานไม่ค่อยยุ่งผมให้คุณลาพักร้อนได้นะครับ เดี๋ยวผมให้คุณใจดีมาช่วยงานผมก็ได้ครับ” จตุรภูชเอ่ยอย่างเห็นใจคนมีครอบครัวอย่างวิชาญทุ่มเททำงานให้กับเขาจนลืมให้เวลาครอบครัวของตัวเอง “ผม...” วิชาญรู้สึกเกรงใจ ถึงงานจะหนักแต่ค่าตอบแทนของเขาก็สูงคุ้มกับงานที่ทุ่มเททำให้รองประธานของตัวเอง “ผมให้ลา อย่าคิดมากเลยครับ เดี๋ยวผมให้คุณใจดีมาช่วยงานก็ได้ครับ ก็ไหนคุณว่าหมดงานสำคัญแล้วไงครับ” “ขอบคุณครับคุณภู” “ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณคุณคุณวิชาญที่ทุ่มเทให้กับโชติพิพัฒน์มาตลอด” “ขอบคุณนะครับ งั้นผมลาอาทิตย์หน้าหนึ่งอาทิตย์นะครับ”เนี่ยเป็นอีกเหตุผลที่วิชาญทุ่มเทเวลาทั้งหมดของตัวเองให้กับรองประธาน เพราะเขาเป็นคนใส่ใจเห็นใจพนักงานของเขาเสมอ และการที่เขาเป็นคนใส่ใจพนักงานแบบนี้จึงทำให้เป็นที่รักของทุกคน ขนาดเครื่องจักรที่โรงงานเสียเขาก็ช่วยช่างซ่อมหลายครั้ง และพร้อมจะเรียนรู้ไปกับหัวหน้าช่างไปด้วย “ครับ เดี๋ยวจัดการบอกคุณใจดีที่แผนกการตลาดด้วยนะครับว่าอาทิตย์หน้าให้ขึ้นมาช่วยงานผม” “ครับคุณภู” “คุณไปเถอะครับ เดี

           “เอาไงดี โทรปรึกษานิราก่อนดีกว่า แต่...ไม่ดีกว่า มึงจะเอาไงดีไอ้ภู มึงเป็นห่วงมันใช่ไหม” พูดถามตัวเองและตอบตัวเองราวกับคนบ้า เขาเดินวนไปวนมาในห้องนอนของตัวเอง วันนี้เขากลับมาค้างที่บ้าน และตอนนี้ก็หกโมงเย็นจะหนึ่งทุ่มแล้ว หรือจะออกไปหามันดี มันจะเป็นอะไรมากรึเปล่า อยู่ๆ ก็ตัดสายไปแบบนี้          “ไม่น่า...มึงเกลียดมันไอ้ภู มึงเกลียดไอ้ปก มึงอยากให้มันตาย ไม่ๆ มึงเป็นห่วงมัน มึงรักมัน มึงอยากไปหามัน ใช่มึงรักมัน ให้ตายสิวะ มึงทำให้กูจะเป็นบ้าตายเพราะรักมึงไอ้ห่าปก” แล้วเขาก็เดินสาวเท้าเร็วๆ ไปคว้ากุญแจรถที่เพิ่งวางไว้แล้วเดินออกจากห้องไปทันที ตอนนี้ใจของเขามันไปถึงมงคลวิเศษแล้ว เป็นห่วงมัน ใช่ต้องยอมรับว่าห่วงและคิดถึงมันมากในตอนนี้          “คุณภูจะออกไปไหนคะ” สาวใช้เห็นเจ้านายหนุ่มหน้าหวานเดินก้าวเร็วๆ ลงบันไดมาจึงเอ่ยถาม     

“ไอ้ปกมึงต้องกินยา ถ้าไม่กินกูจะพามึงไปโรงพยาบาลนะเว้ย” บอกคนหมดสติพร้อมตบแก้มสากแรงๆ เพื่อเรียกสติ แต่ก็ได้ยินเพียงเสียงครางอื้ออาตอบกลับมา          “ให้ตายสิวะ! กูต้องมาดูแลมึงเหรอเนี่ย”เม้มปากแน่นแหงนมองเพดานข้างบนก่อนจะก้มมองผ้าชุบน้ำในมือแล้วเช็ดตัวให้ธิปก แม้ไม่เคยทำแต่เขาก็พอจะรู้วิธีปฐมพยาบาลเบื้องตน เขาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของอีกใยออกจนหมดและก็ต้องกลืนน้ำลายลงคอด้วยความยากลำบากเมื่อเห็นหน้าท้องแข็งแรงที่ครามเข้มไปด้วยแดด และยิ่งไปกว่านั้นหน้าท้องที่เป็นลอนคลื่นกำลังเคลื่อนไหวตามแรงลมหายใจของเจ้าของร่าง มือใหญ่กำผ้าที่เปียกในมือแน่นแล้วบังคับถูไถไปมาตามหน้าท้องแข็งแรง          “ให้ตายสิวะ ไอ้ห่า ทำไมกูต้องมาทำอะไรแบบนี้ด้วยวะ” ได้แต่บ่นไปเช็ดตัวให้คนป่วยที่ตอนนี้หนาวสั่นครางละเมอพูดไม่รู้เรื่อง และตอนนี้เขาต้องให้มันกินยาให้ได้ แต่มันหลับแบบนี้เขาจะป้อนยามันยังไงล่ะ ถ้าไม่กินยาไข้ไม่ลดแน่นอนถึงแม้จะเช็ดตัวให้ยังไงก็ตาม&nb

“ไม่ฟังไม่สนใจอะไรทั้งนั้น มึงจะหลอกตัวเองไปถึงไหนว่ารักกูวะไอ้ภู มึงมันปากแข็ง”          “กูไม่เคยปากแข็ง กูเกลียดมึงยังไงก็เกลียดอย่างงั้น”          “ไม่เชื่อ ถ้ามึงเกลียดกูแล้วมึงอยู่ดูแลกูทั้งคืนทำไมล่ะ แล้วมึงมาหากูทำไม ถ้ามึงเกลียดอย่างปากพูดมึงจะไม่มายืนอยู่ที่นี่” เขาแย้งกลับ          “พะ...พูด...”          “เห็นไหมมึงพูดไม่ออก แสดงว่าจริง มึงรักกูเหมือนที่กูรักมึง มึงควรปล่อยอดีตไว้แล้วเดินหน้าต่อไปได้แล้วไอ้ภู มึงควรมองที่ปัจจุบันสิ มึงจะเอาความเกลียดชังในวันเก่าๆ ของเรามาเป็นทิฐิทำไมวะ ถ้ามึงยังเป็นแบบนี้แล้วเมื่อไหร่เราจะมีความสุขกันสักที”          “พอได้แล้ว มึงพูดเยอะเกินไปแล้วไอ้ปก ทำยังไงกูก็ไม่รักมึง ไม่มีวันรักมึง จำใส่หัวมึงไว้ด้วย”

          “อ่า เสียว...เสียวเหมือนกูไหมไอ้ภู อ่า” เขาโมหนาลงไปกระซิบข้างลำคอหนาพร้อมตวัดลิ้นสากลากถูไถคลอเคลียปลายจมูกโด่งตัวเองไปมากับซอกคอของชายหน้าหวาน สองมือเคลื่อนไหวลูบไล้ตามลำตัวเปลือยของจตุรภูชที่ครางกระเส่าบิดตัวยกเร่าขึ้นหาตัวเอง          “อ่า ไม่ไหวแล้ว ไอ้ปก กูเสียว อือ”          “เสียวก็ร้องออกมา...มึงไม่ต้องอาย อ่า” เขาเคลื่อนปากหนาจูบเม้มกัดซอกคอหนาพร้อมกับบดเอวสอบกดคลอเคลียลงหาความแข็งร้อนของคนใต้ร่างแรงๆ เป็นจังหวะเสียวซ่าน ก่อนจะเคลื่อนไหวเร่าโยกเป็นจังหวะเสียวบดเบียดถูไถไปมากับพวงสวรรค์ของหนุ่มหน้าหวาน          “อ่า ไม่ไหวแล้ว โอว์ ไม่ไหวจริงๆ อือ กูเสียวไอ้ปก”          “อ่า แน่นอนกูก็เสียว และมึงจำได้หรือยังว่ากูเป็นใคร”“กะ...เกลียด...&rd