กระชากใจนายด้านชา(Our Secret) nc 25+ のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

บรรยากาศเสียงมืดสลัว เสียงเพลงดังๆ ในผับ และมีมุมส่วนตัวของแขกวีไอพีที่มาประจำของผับนี้ จะมีแค่ไม่กี่ที่ และวันนี้ก็ทำให้ผู้จัดการของผับดังในย่าน RCA ถึงกับต้องกุมขมับเมื่อลูกค้าวีไอพีที่ไม่ค่อยลงลอยกันจะมาร้านวันนี้ แม้ว่าจะพยายามพูดเกลี่ยกล่อมให้มาวันอื่น แต่ทั้งสองก็ยืนยันจะมาวันนี้ เพราะนัดกลุ่มเพื่อนๆ และคู่ขาของตัวเองมาแล้ววันนี้ แม้มองดูไปในร้านตอนนี้แขกเหรื่อทุกคนสนุกเต้นไปกับเพลง บ้างก็ดื่มยกแก้วแล้วแก้วเล่า บาร์เทนเดอร์ก็ทำหน้าที่อย่างสนุก และคุยเทกแคร์ลูกค้า ส่วนพนักงานในร้านก็บริการเป็นอย่างดี ตอนนี้ผู้จัดการวัยกลางคนได้แต่ภาวนาให้แขกวีไอพีมาพร้อมกันและเดินเข้าร้านมาพร้อมกัน แต่แล้วเหมือนสวรรค์จะไม่เข้าข้างเมื่อการ์ดที่คุมตรวจคนเข้าออกหน้าผับวิ่งกระหือกระหอบเข้ามาหาชายวัยกลางคนที่กำลังนั่งกุมขมับอยู่เคาน์เตอร์ตอนนี้แล้วก็กระซิบบอกเรื่องร้อนที่ทำให้ต้องวิ่งเข้ามา เขาจึงรีบไปทันที พอออกไปก็เห็นการ์ดร่างยักษ์กำลังจับสองหนุ่มหล่อแขกวีไอพีของร้านที่กำลังยืนขมึงถึงยกไหล่ใส่กันอยู่ “เฮ! มาดิวะไอ้ปก มึงมาดิวะ” เสียงทุ้มตะโกนใส่อีกฝ่าย แอ่นอกยกไหล่ท้ายทายทั้งๆ ท

“เป็นไงมั้งได้รูปไหม” เสียงหนึ่งถามเพื่อนรุ่นน้องที่มาทำงานกับตัวเองว่าเมื่อกี้เก็บภาพเหตุการณ์ของไฮโซหนุ่มคู่แข่งทางธุรกิจมีเรื่องกันไหม “แน่นอนพี่ ระดับนี้แล้ว พรุ่งนี้เรามีข่าวไฮโซลงแล้วพี่” “ดีมาก ไม่เสียแรงที่แหล่งข่าวของเราบอกมาว่าทั้งสองจะมาผับวันนี้” คนเป็นรุ่นพี่ตบไหล่ลูกน้องแล้วยื่นมือออกไปรับกล้องในมือของรุ่นน้องมาเปิดเช็ครูปดู “นายเก่งมาก วันนี้กลับไปพักได้แล้ว ที่เหลือพี่จัดการต่อเอง” “ครับพี่” แล้วนักข่าวทั้งสองก็แยกย้ายกันกลับบ้าน พวกเขาทำข่าวเกี่ยวกับพวกไฮโซคนดัง โดยเฉพาะเรื่องของไฮโซหนุ่มฮอตหล่ออย่างธิปกกับจตุรภูชแล้วนั้นย่อมเป็นข่าวดีและเป็นข่าวที่น่าสนใจมากแน่นอน เพราะวินาทีนี้ไม่มีนักธุรกิจหนุ่มคนไหนไฟแรงเท่าสองคนนี้แล้ว และแถมยังเป็นคู่แข่งทางธุรกิจกันยังไม่พอ แถมยังมีข่าววงในมาอีกว่าตระกูลของทั้งสองก็ไม่ถูกกันมาตั้งแต่สมัยคุณปู่ของพวกเขาแล้ว จะว่าไปคู่กรรมกันมาจากรุ่นสู่รุ่น และไม่มีใครรู้เลยว่าทำไมสองตระกูลอย่างมงคลวิเศษกับโชติพิพัฒน์ถึงไม่ลงรอยกันมานานแสนนาน บัดซบ! ปาหนังสือพิมพ์ที่วางบนโต๊ะทำงานทิ้งทั

ณ สิงคโปร์จตุรภูชเข้าพักในโรงแรมหรูที่เลขาของเขาจัดการให้ ส่วนเลขาของเขานั้นพักอยู่อีกชั้น ชายหนุ่มมาถึงสิงคโปร์ในตอนดึก ความอ่อนเพลียทำให้เขารีบอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าทันทีเมื่อมาถึงห้องพัก และก่อนออกมาจากสนามบินเขาและวิชาญเลขาเจ้าระเบียบก็ได้ทานมื้อเย็นมาเรียบร้อยแล้ว ตื๊ด! ตื๊ด! ตื๊ด! พอล้มตัวลงนอนเสียงสั่นเตือนของโทรศัพท์ที่วางไว้โต๊ะข้างหัวเตียงก็สั่นเตือน และพอหยิบมาดูเห็นเป็นชื่อของเพชรพริ้งก็ตัดสายทิ้งแล้วปิดเครื่องหนีตัดความรำคาญไปทันที “อืม เหนื่อยเป็นบ้า เข้านอนดีกว่าพรุ่งนี้จะได้มีแรงไปคุยงานกับมิสเตอร์เลโอ” เขาบอกกับตัวเองแล้วปิดไฟที่ข้างหัวเตียงแล้วหลับตาลงในความมืด แล้วความอ่อนเพลียก็ทำให้เขาหลับได้ไม่ยากนักในคืนนี้ อีกห้องถัดไปก็มีอีกหนึ่งหนุ่มกำลังนั่งดื่มบรั่นดีคลอเคลียสาวสวยที่เพิ่งหิ้วกลับมาจากข้างนอก แม้จะมาสิงคโปร์มาคุยงาน แต่ข้างกายของผู้ชายที่มีเสน่ห์มากล้นอย่างธิปกมีหรือจะเงียบเหงา เขาไม่ปล่อยให้ตัวเองเหงาเดี่ยวดายแน่นอน และเขาก็ได้สาวหมวยหุ่นเซ็กบอมกลับมาด้วยตอนออกไปหาอะไรทานมื้อดึกคนเดียว ส่วนนวลจันทร์เลขาของเขานั้นก็พัก

จตุรภูชกับวิชาญถูกเลขาของเลโอพามาพักที่ห้องรับรอง เพราะตอนนี้เลโอกำลังเดินทางมา ผ่านไปไม่ถึงห้านาทีประตูห้องก็ต้องเปิดออกมาอีกครั้งพร้อมกับร่างสูงใหญ่ของธิปกและเลขาของเขาเดินตามเลขาคนที่พาเขาเข้ามาในห้องนี้ก่อนหน้านี้ และหล่อนก็แนะนำให้เขากับธิปกรู้จักกันตามมารยาทก่อนจะออกไป แม้จะอยากกระโจนแลกหมัดกันแค่ไหนแต่ตอนนี้จตุรภูชกับธิปกก็รู้ดีว่าควรเล่นละครยังไง เพราะมันคือเวลางาน ต่างฝ่ายต่างไม่อยากพลาดด้วยอารมณ์ส่วนตัวของตัวเองเครื่องดื่มของว่างถูกนำเข้ามาเสิร์ฟ ชายหนุ่มทั้งสองไม่ได้สนใจอาหารตรงหน้าเลย เขากล่าวขอบคุณเสียงเย็นเฉียบแต่สายตาไม่ได้มองแม้แต่หน้าของคนที่เสิร์ฟ ในห้องบรรยากาศเงียบเหมือนอากาศภายในห้องจะลดน้อยลงเรื่อยจนคนที่อยู่แทบหายใจไม่ออกโดยเฉพาะเลขาประจำตัวของสองหนุ่มต้องฝืนกลืนน้ำลายลงคอ ส่วนสองหนุ่มที่ไม่ลงลอยกันได้แต่มองจ้องกันอย่างไม่ยอมหลบสายตากันเลย เลขาของทั้งสองก็ได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ ให้กัน รับรู้ถึงความร้อนระอุของอารมณ์เจ้านายตัวเอง ถ้าหากไม่มีเรื่องงานทั้งสองคงจะเปิดศึกกันเป็นแน่ๆ วิชาญได้แต่ภาวนาในใจให้มิสเตอร์เลโอมาก่อนเวลานัดหมาย ขืนช้ากว่านี้ได้เละแน่นอนนี้ และเหมือ

แท็กซี่มาส่งถึงโรงแรมธิปกก็หาเงินจ่ายค่าแท็กซี่ ส่วนคนที่นั่งมาด้วยตอนนี้หลับไปแล้ว คนที่ยังไม่หลับก็หิ้วปีกคนตัวเล็กกว่าลงจากรถแท็กซี่เข้าไปในโรงแรม ขาเดินโซเซเลี้ยวไปเลี้ยวมาจนเกือบล้มอยู่หลายครั้ง“ไอ้ภู เดินเองหน่อยสิวะ กูจะล้มแล้วเนี่ย เฮ้ย คีย์การ์ดห้องมึงอยู่ไหนวะภู ไอ้ภู”เมื่อเห็นว่าจตุรภูชไม่ตอบโต้เขาจึงพยุงแล้วพาขึ้นมายังห้องของตัวเอง เพราะหาคีย์การ์ดห้องของจตุรภูชไม่เจอ คนตัวเล็กถูกพาไปที่โซฟาตัวยาวถึงจะตัวเล็กกว่าแต่เพราะความเมาธิปกจึงประคองตัวไม่อยู่จึงล้มลงไปทับ ใบหน้าหวานของหนุ่มอีกคนอยู่ใกล้กันมาก กลิ่นแอลกอฮอล์ปนมากับลมหายใจอุ่นธิปกสูดกลิ่นนั้นอย่างไม่นึกรังเกียจ ธิปกรู้สึกตัวเองว่าเขาไม่สามารถละสายตาจากใบหน้านั้นได้เลย เหมือนมีแรงดึงดูดบางอย่างทำให้เขาจับจ้องอยู่นานแถมค่อยๆ ก้มลงไปหาอีกต่างหาก “เอิ๊ก”เสียงขับลมออกจากกระเพาะอาหาร และกำลังจะตามมาด้วยเศษอาหารทำให้ธิปกต้องรีบดันตัวเองขึ้นจากร่างเล็กนั่น “อะ อ้วกๆ” อ้วก! “อ่า แม่งไอ้เวร! ภาระกูอีก” จตุรภูชอาเจียนออกมาเลอะตัวของธิปก ชายหนุ่มหงุดหงิดที่ต้องมาเปื้