All Chapters of กระชากใจนายด้านชา(Our Secret) : Chapter 101 - Chapter 110

“ดื่มอะไรหน่อยไหม” ถามทันทีเมื่อเห็นจตุรภูชเดินออกมาจากห้องน้ำ และโชคดีที่มันอาบน้ำเสร็จช้าเลยไม่รู้ว่าก่อนหน้าที่จะออกมาจากห้องน้ำนั้นเขารับเสียมารยาทรับโทรศัพท์มัน“ไม่”“อือ ไม่อยากดื่มน้ำเย็นๆ งั้นมึงกินกูแทนไหม”“กูจะกลับ”“กูไม่ให้มึงกลับ”“กูมีนัดสำคัญมึงไม่เข้าใจหรือไง”“กับผู้หญิงคนเมื่อเช้าเหรอ”“เออ”“กูไม่ให้มึงไปไหนทั้งนั้น”คว้าดึงมือใหญ่ของหนุ่มหน้าหวานไว้“ปล่อยกู” สั่งเสียงแข็งพร้อมบิดข้อมือออกจากอุ้งมือหนาแต่ก็ไร้ผลเมื่อมือหนาของธิปกนั้นกำรัดแน่นกว่าที่คิดไว้“ไม่ปล่อย กูไม่ให้มึงไปหาผู้หญิงคนนั้น มึงเป็นเมียกูนะเว้ยไอ้ภู มึงเป็นของกู”“มึงจะปล่อยหรือไม่ปล่อยวะ”“ไม่ปล่อย”“ได้...ไม่ปล่อยใช่ไหม ผลั่ก! ”แล้วหมัดหนักๆ ก็ชัดเข้าที่กลางหน้าผากของธิปกทันที และธิปกก้ไม่ได้ตั้งตัวเลยทำให้หงายหลังล้มไปกับเตียงแล

วันนี้ธิปกตื่นแต่เช้ามาสั่งมื้อเช้าจากร้านประจำที่สั่งส่งไปให้จตุรภูชที่โชติพิพัฒน์ แต่วันนี้เขาไม่ได้ให้คนไปส่งแต่เขาหอบหิ้วไปเอง พอมาถึงหน้าตึกสูงยี่สิบชั้น เขาก็เดินเข้าไปในตัวตึก ทำให้พนักงานทุกคนที่เห็นต่างแปลกใจและจำได้ว่าผู้ชายคนนี้กับรองประธานของตัวเองไม่กินเส้นกัน เจอกันที่ไหนชัดกันหน้าเละทุกครั้ง แต่แปลกวันนี้กลับมา          ธิปกถามฝ่ายประชาสัมพันธ์ว่าจตุรภูชมาหรือยัง และเมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายมาก็ถามว่าอยู่ชั้นไหน เขาจึงเดินไปกดลิฟต์โดยสารขึ้นไปยังชั้นสูงสุดโดยไม่สนใจว่าจะได้รับอนุญาตหรือเปล่า และทางฝ่ายประชาสัมพันธ์ก็ต่อสายหาเลขาของท่านรองประธานของตัวเองว่าตอนนี้ธิปกกำลังขึ้นไป ส่งผลให้วิชาญนั่งไม่ติดเก้าอี้เดินวนไปวนมาหน้าโต๊ะทำงานของตัวเองด้วยความคิดไม่ตกและไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายมาทำไม          พอประตูลิฟต์เปิดกว้างออกร่างสูงใหญ่สมบูรณ์แบบของธิปกก็ก้าวเดินออกมาจากลิฟต์ด้วยข้าวของพะรุงพะรังเต็มไม้เต็มมือ มันคือมื้อเช้าที่เขาตั้งใจซื้อมาทานกับจตุรภูช เขาเดิน

“มึงคิดไปเอง หน้ากูแดงเพราะกูโกรธมึงต่างหาก”          “โกรธจริงอ่ะ โกรธจริงหรือเปล่าที่พูดอะไร ทำไมชอบพูดไม่ตรงกับใจเลย ปากน่ะหัดให้ตรงกับใจบ้าง”          “ปากใครตรงกับใจบ้าง รีบกินรีบไปเลยนะ ถ้าช้ากูต่อยมึงแน่”          “มึงต่อยกูจูบ”          เงียบ!          พอเจอประโยคนี้ปากหนาเม้มแน่นทันที          หึหึ          “ถ่อย! ”          “ก็ผัวมึงป่ะ กินเถอะเดี๋ยวกูต้องไปทำงานแล้ว”          “ก็กินไปสิ เกี่ยวไรกับกูด้วย” &nb

ตั้งแต่กลับมาจากทำบุญและปฏิบัติธรรมที่อินเดียวธงรบก็ใจเย็นมากขึ้น วันนี้เขามาหาลูกชายที่บริษัท และสั่งอาหารขนมมาเลี้ยงพนักงานทุกคนของโชติพิพัฒน์ ความใจบุญของเขาทำให้เขาเป็นที่รักของพนักงานทุกคนของบริษัท และสำหรับคนที่ประจำอยู่โรงงานก็ได้รับขนมเหมือนกันทุกแผนก          “พ่อจะมาทำไมไม่บอกผมก่อนครับ”          “ทำไม ซุกผู้หญิงไว้หรือไงเจ้าภู” ร่างอ้วนท้วนของธงรบทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาชุดรับแขกในห้องทำงานของลูกชาย          “มีที่ไหนครับ แล้วนี่พ่อทานมื้อเที่ยงมาหรือยังครับ”          “ยัง ก็ตั้งใจจะมาทานกับแก”          “ดีเลยครับ แต่ตอนเที่ยงผมมีเพื่อนมาทานด้วยหนึ่งคนนะครับ”          “ชายหรือหญิง&rd

“นิรากับพี่ภูเป็นแค่พี่น้องกันจริงๆ ค่ะท่าน” หล่อนบอกตอบเมื่อรู้ความหมายนัยๆ ของคนแก่ที่นั่งโซฟาตัวกลาง “อือ ไม่ใช่แฟน หรืออะไรแน่นะ” แทนที่จะถามลูกชายตัวเองแต่เลือกถามนิรา “ไม่ใช่ค่ะท่าน นิรากับพี่ภูเราบริสุทธิ์ใจ เราคบกันแบบพี่น้อง ไม่มีอะไรในก่อไผ่แน่นอนค่ะท่าน” “เสียดายจัง ฉันชอบหนูนิรานะ อยากได้เป็นสะใภ้” เขาบอกตรงๆ ไม่อ้อมค้อม ยิ่งได้พูดคุยยิ่งเอ็นดูหญิงสาวข้างๆ “พ่อพูดเยอะเกินไปแล้วนะครับ ไหนบอกว่าหิวทานเยอะๆ นะครับ ต้มยำไก่ครับผมตักให้” ว่าแล้วก็ตักกับข้าวใส่จานข้าวของคนเป็นพ่อ “ทานกันเถอะค่ะ เดี๋ยวอาหารจะเย็นชืดหมด” นิราเอ่ย “เรียกฉันว่าพ่อเหมือนเจ้าภูสิหนู ไม่ต้องเรียกท่านหรอก อีกอย่างเป็นน้องของเจ้าภูก็เหมือนเป็นลูกสาวฉันอีกคนนั่นแหละ” นิรามองคนที่นั่งตรงข้ามเพื่อขอความเห็นและจตุรภูชก็พยักหน้าให้ เธอจึงเอ่ยเรียกพ่อของหนุ่มหน้าหวานว่าพ่อเหมือนที่ท่านบอก “ค่ะคุณพ่อ ขอบคุณนะคะที่เอ็นดูหนู” “ก็หนูน่ารัก ฉันชอบหนูนะ อยากได้เป็นสะใภ้ แต่เจ้าภูมันยืนยันคำไหนคำนั้นฉันก็อดได้หนูเป็นสะใภ้ งั้นมา