บททั้งหมดของ กระชากใจนายด้านชา(Our Secret) nc 25+: บทที่ 81 - บทที่ 90

“มุกขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะคุณลุง คุณป้า” มุกดาเอ่ยขออนุญาตพร้อมกับลุกขึ้นยืน          “ให้พี่ปกพาไปนะหนูมุก ตาปกพาน้องไปหน่อยสิลูก” ศจีเอ่ย          “ผม...”          “พาน้องไปหน่อยเจ้าปก จะได้ทำความรู้จักกันมากขึ้นไง” ศักดิ์ชายเอ่ยแทรกขึ้นเมื่อเห็นว่าลูกชายจะปฏิเสธ          “ครับ เชิญครับน้องมุก” เมื่อเลี่ยงไม่ได้ก็ต้องพาหญิงสาวไปตามที่พ่อของเขาสั่ง มุกดาลุกขึ้นเดินตามร่างสูงใหญ่ที่เดินนำหน้าออกไปด้วยท่าทางเขินอายเล็กน้อย เมื่อหันไปมองด้านหลังเห็นพ่อกับแม่ของเธอและพ่อกับแม่ของชายหนุ่มมองตามหลังมาติด          “เหมาะสมกันแบบนี้ควรจะมีงานหมั้นเร็วๆ นี้เป็นไงประทีป” คนที่อยากให้ลูกชายแต่งงานเอ่ยขึ้น ก็ตอนนี้ธิปกอายุย่างเข้าสามสิบปีแล้ว &nb

“ร้องออกมาเถอะค่ะพี่ภู เรื่องของความรักไม่มีใครอธิบายได้ดีเท่ากับตัวเรา” หล่อนลูบหลังคนตัวโตที่กอดตัวเองแน่นไปมาพร้อมเอ่ยปลอบประโลมไปด้วย          “พี่ขอบใจนิราที่เข้าใจพี่ทุกอย่างตลอดมา” ชายหนุ่มผละออกจากนิราแล้วเช็ดน้ำตาของตัวเองออกแล้วสูดลมหายใจเข้าปอดแรงๆ ก่อนจะหยักยิ้มเล็กน้อยมุมปากแล้วพูดต่อ แม้จะยังมีเสียงสะอื้นเจืออยู่แต่สีหน้าของเขาที่เจ็บปวดก่อนหน้านี้ก็เปลี่ยนเป็นเรียบขรึม          “มันถูกแล้วแหละนิรา มันหมั้นกับเธอคนนั้นดีแล้ว อีกอย่างมันไม่ใช่เรื่องดีที่ผู้ชายกับผู้ชายจะรักกัน”          “ความรักไม่ได้แบ่งเพศหรอกนะพี่ภู พี่ภูแน่ใจเหรอคะว่าจะเลือกแบบนี้”          “แน่ใจสิ ในเมื่อมันกำลังจะหมั้น ส่วนพี่ก็กลับไปใช้ชีวิตเหมือนเดิม เหมือนที่เคยเป็นมา”        &nb

“ให้ตายสิวะ เพล้ง! ” ธิปกเผลอปัดที่เขี่ยก้นบุหรี่ตกลงมาจากโต๊ะนั่งเล่นหน้าระเบียงห้องนอน เขาออกมายืนสูดอารมณ์แต่ก็เครียดจนต้องเพิ่งบุหรี่หลายมวน“ไอ้ภูมึงจะหายไปแบบนี้ไม่ได้นะ มึงเข้าใจกูผิด...กูไม่ได้นอกใจมึง ไม่ได้คิดจะหมั้นหมายกับผู้หญิงคนนั้นอย่างที่มึงได้ยิน” เขาอัดควันเข้าปอดอีกหลายครั้ง ควันสีเทาพวยพุ่งออกมาไม่ขาดสายตามดีกรีความกลัดกลุ้มของคนสูบ“บ้าเอ๊ย นี่มึงยังติดต่อกับผู้หญิงคนนั้นอีกเหรอ มึงต่างหากที่นอกใจกูไอ้ภู...คอยดูนะถ้าเจอมึงเมื่อไหร่กูจะทำโทษมึงซะให้เข็ดหลาบ มึงกล้าขัดคำสั่งกู ไม่รับโทรศัพท์ ไม่ตอบไลน์กู มึงมัน โธ่โว้ย” ชายหนุ่มโมโหปาบุหรี่ทิ้งลงพื้นระเบียงหน้าห้องนอน แล้วเหยียบมันด้วยความโมโหโดยไม่ทันได้นึกว่าตัวเองไม่ได้สวมรองเท้าอยู่ ถึงจะร้อนแต่เขาก็แทบไม่รู้สึกเลย ความคิดของเขาลอยไปหาใครอีกคนแล้วธิปกพยายามสงบสติของตัวเอง เขาเดินเข้าไปในห้องนอนพร้อมกับคว้าผ้าเช็ดตัวเข้าไปอาบน้ำ ใช้ความเย็นของสายน้ำดับความร้อน ความโกรธในใจเขาและหวังว่ามันจะช่วยเขาได้ไม่มากก็น้อย

“ตื่นๆ ตื่นได้แล้วไอ้เติ้ล” ทั้งเขย่าทั้งเรียกปลุก แต่คาวีก็ยังไม่ยอมตื่นให้มีเพียงเสียงพึมพำครางออกมาเท่านั้น          “อือ คนจะนอน”          “กูรู้ว่ามึงจะนอน แต่นี่ไม่ใช่ห้องมึง แถมตอนนี้ก็เช้าแล้วด้วย รีบตื่นแล้วกลับบ้านของมึงไปได้แล้ว” เขย่าและเรียกปลุกเพื่อนดังกว่าเดิม และครั้งนี้ก็ได้ผลเมื่อคนที่นอนอยู่นั้นเปิดเหลือกตาขึ้นแล้วกะพริบตาปรับการมองเห็นก่อนจะขยับตัวลุกขึ้นแล้วมองไปรอบๆ ห้อง          “เออ ไม่ใช่ห้องนอนกู แล้วกูมานอนที่นี้ได้ยังไง”          “มึงเมา กูก็เมา กูจะไปรู้ได้ยังไง”          “อือ เจ็บหน้าซะมัด เหมือนโดนอะไรฟาดเลยวะ” ขยับคางตัวเองลูบแก้มตัวเองข้างที่โดนไม้ช็อตยุงฟาดไปมาด้วยความเจ็บระบมและสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น  

“คุณบังคับลูกเกินไปแล้วนะคะครั้งนี้” ศจีเอ่ยกับสามีเมื่อเข้ามาในลิฟต์แล้ว“ผมทำเพื่ออนาคตของลูก ถ้าไปคว้าใครมาทำเมียมีหวังตระกูลเราสิ้นชื่อแน่ๆ”“การที่เราทำเพื่อลูกเราต้องถามความสมัครใจของลูกด้วย ไม่ใช่ที่คุณบังคับแบบนี้ ปลูกเรือนต้องตามใจผู้อยู่ แต่คุณกำลังตามใจตัวคุณเองนะคุณศักดิ์ชาย” นางเอ่ยกับสามี ครั้งแรกที่เห็นมุกดานางยอมรับว่าอยากได้มาเป็นสะใภ้ แต่เมื่อธิปกปฏิเสธเสียงแข็งขนาดนี้ นางก็ไม่อยากบังคับจิตใจของลูกชายคนเดียว“คุณกำลังเข้าข้างลูก”“ฉันเห็นใจลูก และฉันไม่อยากให้คุณทำอะไรเอาแต่ความคิดตัวเองแบบนี้”“แต่ผมหวังดี”“ฉันรู้ว่าคุณหวังดี แต่ตาปกไม่ได้ต้องการความหวังดีของเรา ลูกบอกว่ามีคนที่ลูกรักอยู่แล้วคุณก็ได้ยิน”“ถ้าคนที่มันรักคือผู้หญิงที่มันควงไม่ซ้ำหน้าล่ะ คุณจะยอมรับพวกหล่อนเป็นสะใภ้และแม่ของหลานเราอยู่เหรอ”“แต่ลูกเราก็เลือกแล้วไม่ใช่เหรอคุณ”“หยุดพูดเรื่องนี้เถอะ ผมตัดสินใจแ