All Chapters of กระชากใจนายด้านชา(Our Secret) : Chapter 111 - Chapter 120

“พ่อใช้งานแกหนักถึงขั้นเครียดนอนไม่หลับเลยเหรอวะ” “ก็พ่อเล่นให้ผมทำงานทุกอย่าง ส่วนตัวพ่อก็อยู่บ้านปลูกต้นไม้ ทำบุญ เที่ยว แล้วจะไม่ให้ผมเครียดได้ยังไงครับ” “แกทนไม่ได้” “ถ้าทนไม่ได้ผมคงทิ้งทุกอย่างแล้วหนีไปแล้วครับพ่อ ไม่อยู่ตรงนี้หรอกครับ” เขาบอกว่าพ่อพร้อมกับไหวไหล่เล็กน้อย “ก็นะ ยังไงในอนาคตแกก็ต้องมาดูแลอยู่แล้ว เพราะทุกอย่างที่เป็นของพ่อยังไงก็ต้องเป็นของลูก แล้วหนูนิราล่ะ เป็นคนกรุงเทพฯ หรือต่างจังหวัดลูก” ท้ายประโยคถามจิตแพทย์สาว “ต่างจังหวัดค่ะคุณพ่อ” “แล้วพ่อแม่ทำอาชีพอะไรลูก” “พ่อแม่ทำไร่ทำสวนค่ะ อยู่ที่ลพบุรี” เธอบอกท่าน “ดีๆ ลูก พ่อก็อยากใช้ชีวิตแบบนั้นนะ แต่ต้องหลังจากที่วางมือจากโชติพิพัฒน์แล้วพ่อก็ว่าจะไปซื้อที่ที่ต่างจังหวัดทำสวนอยู่แบบพอเพียงตามแนวคิดของพ่อหลวงรัชกาลที่เก้าของเรา ส่วนทุกอย่างที่มีก็จะเป็นหน้าที่ของตาภูต้องดูแลรักษาไว้ส่งต่อให้ลูกๆ ของมัน” พูดพร้อมกับหันไปมองหน้าของลูกชายที่เป็นความหวังของตัวเอง “พ่อก็พูดไปนั่น นี่ก็บ่ายโมงแล้วผมต้องทำงานต่อแล้วครับ อ่านรายงานแผน

“อย่าเพ้อฝันไปหน่อยเลยมุก หมั้นก็ไม่มีทางเป็นไปได้” เขาบอกหล่อนแล้วดื่มต่อ ส่วนมุกดาก็ได้แต่นั่งยิ้มมองเขาดื่มไปจนตอนนี้บรั่นดีในขวดเริ่มเหลือน้อยแล้ว และสุดท้ายมันก็หมดเมื่อเขาเพิ่งรนแก้วสุดท้ายไป          “ดื่มเยอะๆ เลยค่ะ สั่งอีกไหมคะมุกเลี้ยง” หล่อนบอกเขาเมื่อเห็นว่าบรั่นดีหมดไปอีกขวดแล้ว และตอนนี้หล่อนก็มีแผนแล้ว อยากรู้นักว่าถ้าเขาเมาไม่ได้สติ แล้วหล่อนพากลับไปยังคอนโดแล้วจัดฉากถ่ายรูปสักหน่อย แล้วมาดูกันว่าเขาจะยังกล้าหนีงานหมั้นได้อีกรึเปล่า          “ยุ่ง! ”          “แล้วจะดื่มอีกไหมคะ มุกจะสั่งให้พี่ปกเองค่ะ”          “ไม่ต้อง ผมมีเงินผมจ่ายเองได้” แล้วก็ยกมือกวักเรียกพนักงานของร้านเข้ามารับออเดอร์จากตัวเอง เขาสั่งแบบเดิมอีกหนึ่งขวดและรอไม่นานเด็กก็นำบรั่นดีขวดใหม่มาให้พร้อมรินใส่แก้วให้เขาด้วย&nb

“อือ” มุกดาตื่นตั้งนานแล้ว หล่อนได้ยินเสียงของคนตัวโตสบถเธอจึงทำเพียงขยับตัวครวญครางออกมาเท่านั้น แล้วก็ขยับตัวกระแซะเข้าหาคนตัวโตให้ชิดกว่าเดิม เรียวแขนเล็กก็ยกขึ้นตวัดโอบกอดเอวหนาของเขาไว้          ปากหนาเม้มแน่นแล้วผลักร่างเล็กที่ขยับตัวเบียดตัวเองออกห่างก่อนจะลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงมือกุมขมับ เมื่อจำเรื่องเมื่อคืนไม่ได้ เขามองยังคนที่นอนหลับอยู่ก่อนจะยื่นมือไปแตะหัวไหล่ของมุกดาแล้วเขย่าปลุกแรงๆ          “ตื่น! ตื่นได้แล้วมุก” เขาปลุกเธอ และคนที่แกล้งหลับก็ทำเสียงอืออ่าพร้อมกับพลิกตัวนอนหงายแล้วค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างแสดง          “อือ เช้าแล้วเหรอคะ” หล่อนถามเสียงซื่อดัดจริต          “เช้าแล้ว แล้วเนี่ยที่ไหน” เสียงแข็งถามดัง          “คอนโดมุกเองค่ะพี่ปก”

          “อย่ามาพูดเลย มึงกับเธอออกจะเหมาะสมกันดี มึงมีคนของมึงและกูก็มีคนของกู แล้วจะมาตอแยกันให้ได้อะไรอีกวะ ต่างคนต่างอยู่เถอะ กูเกลียดมึง” เขาพูดจบก็เดินหนีจากตรงนี้ทันที ส่วนธิปกก็ก้าวเดินสาวเท้ายาวๆ ตามแล้วคว้าข้อมือหนาดึงรั้งจตุรภูชไว้ และการที่ถูกดึงรั้งนั้นทำให้เขาเสียหลักเซไปปะทะอกกว้างของธิปกอย่างไม่ได้ตั้งใจ          ตุ๊บ!          พอร่างบางเล็กของจตุรภูชเซมาปะทะอกเรียวแขนอีกข้างของธิปกที่ว่างก็ตวัดกอดรัดร่างที่ปะทะอกตัวเองแน่นทันที โดยไม่สนใจว่าคนในอ้อมกอดจะเต็มใจรึเปล่า          “อย่าเดินหนีกูแบบนี้ไอ้ภู คุยกันให้รู้เรื่องก่อน มึงมีคนของมึงกูไม่โอเค ส่วนกูไม่มีใครกูมีแค่มึงคนเดียวตอนนี้”          หึหึ          “ภาพมันก็ชัดอยู่แล้วมึงย

ธิปกรู้แล้วว่าสาเหตุที่จตุรภูชพูดกับตัวเองในวันนั้นเพราะอะไร เพราะข่าวในหนังสือพิมพ์มีรูปของเขาและมุกดา และวันนี้ก็เป็นวันหมั้นของเขากับมุกดา เขาไม่อยากจะหมั้นเลย เขาไม่ได้รักมุกดา ไม่ต้องการแบบนี้ แต่เมื่อวานตอนเย็นพ่อเรียกเข้าไปหาในห้องทำงาน และแน่นอนไม่พ้นเรื่องงานหมั้นในเช้านี้ ท่านเอารูปของเขากับมุกดาส่งให้ดู และเป็นรูปบนเตียง วันนั้นหล่อนถ่ายรูปไว้ และนั้นแหละเป็นตัวผูกมัดให้เข้าพิธีหมั้นแบบไม่เต็มใจ เมื่อพ่อแม่ของมุกดาท่านทราบเรื่องในวันนั้นด้วย          “ปกจะเข้าพิธีแล้วนะลูก” ศจีเห็นลูกชายทำหน้าเศร้าตั้งแต่มาถึงบ้านของมุกดาแล้ว และรู้ดีว่าการหมั้นในครั้งนี้ลูกชายไม่เต็มใจ          “ครับแม่” ตอนนี้หัวใจของเขามันทรมานเหลือเกิน คิดถึงคนหน้าหวานที่เฝ้าหลอกหลอนตามอยู่ในใจและรักมากที่สุดในตอนนี้ กลัวว่าอีกฝ่ายจะเสียใจ แม้จะรู้ดีว่าจตุรภูชจะบอกว่าเกลียดตัวเอง แต่เขาไม่เชื่อหรอก ถ้ามันเกลียดจริงมันจะไม่โกรธไม่งอนกับเรื่องข่าวที่เห็นในหนั